Służba
patrolowa była jednym z takich zadań, które, jak głosi niepisana
zasada, są przydzielane kapitanom, którzy coś wyjątkowo sknocili.
Kapitan van der Boer nie wiedział, co u licha, mógł sknocić on,
czy załoga „Renown”. Raport, który napisał do dowództwa w
sprawie tej całej afery z Paulem i Anną, był pomyślany tak, aby
zapewnić maksymalną ochrone przed gniewem admirałów. Może
chodziło o coś innego ?
-
Panie kapitanie – rozległ się przeciągły pisk interkomu, a
następnie głos komandora Wilkinsa
-
Co ?
-
Miałem panu złożyć raport, sir . Wszystko w porządku.
-
Dobrze.
Nagle
w głośniku zapiszczało, rozległ się harmider i Wilkins znowu się
odezwał
-
Kapitanie, mamy jakiś nieplanowany przelot przez układ. To spory
tankowiec, ale jest ekranowany przed czujnikami.
-
Ekranowanie mają tylko statki wywiadu, panie pierwszy. To mi
śmierdzi...
-Proszę
przyjść do centrali taktycznej.
-
Już idę.
W
centrali panowało ożywienie. Komandor Wilkins, oficer taktyczny
Hamidhar Parkash Singh i oficer systemów wykrywania chorąży
Smirnov stali, zgrupowani wokół stołu mapowego, wyświetlającego
trójwymiarową mapę układu.
-
Co to za statek ?- zapytał kapitan.
-
Tankowiec typu V-180, obecnie kieruje się w stronę szlaku
żeglugowego przez układ, Nic dziwnego, tylko że tej jednostki nie
ma w wykazie lotów na ten dzień, a poza tym jest ekranowany.
Emituje wokół siebie bąbel, nieprzenikalny dla czujników. To nie
jest standardowy sprzęt dla statku handlowego.- odpowiedział
Smirnov
Kapitan
sięgnął po zwisającą ze ściany słuchawkę i wywołał
nawigatornię.
-
Panno Mockingjay ?
-
Słucham, skipper.
-
Proszę obrać kurs pościgowy za tankowcem, którego mamy na
namiarze 205.
-
Aye, aye, kapitanie, jest kurs pościgowy.
Obecni
w centrali poczuli lekki wstrząs. To silniki zwiększały moc.
-
Panie Wilkins, proszę ich wywołać.
-
Próbowaliśmy sześć razy, zanim pan przyszedł. Nie odpowiadali.
-
No to spróbujcie jeszcze raz.
-Tak
jest. Panie Parkash !
Parkash
podszedł do stanowiska łączności i zaczął mówić do mikrofonu.
-
Do niezidentyfikowanego tankowca ! Tu okręt Sojuszu Galaktycznego
„Renown” ! Natychmiast podajcie nazwę, rejestrację i port
przeznaczenia !
-
Nie odpowiadają- zameldował Wilkins.
Kapitan
sięgnął do interkomu.
-
Panno Croft !
-
Tak, sir ?
-
Proszę wysłać klucz myśliwców z pełnym uzbrojeniem w celu
dokładnego zbadania tankowca na namiarze 205 !
-
Tak jest !
Na
katapultę wjeżdżały trzy myśliwce F/A-118 Starshark. Bosman Paul
Tragger, siedzący w kabinie maszyny prowadzącej, regulował radar.
Tego dnia to on siedział z tyłu, a jego etatowy partner Bob Braun,
pilotował. Paul sprawdzał status uzbrojenia. Cztery pociski
przeciwlotnicze AAM-77, osiem pocisków przeciwokrętowych AGM,
zasobniki z działkami plazmowymi i moduł namierzania.
-
Uwaga, sir !- ostrzegł Braun – Startujemy !
Przyspieszenie
towarzyszące wystrzeleniu myśliwca z katapulty wepchnęło Paula w
fotel. Nie zdążył dojść do siebie, a już przed kluczem rósł
kilometrowy kadłub tankowca. Paul włączył radio.
-
Sztylet 1-1 do lotu Sztylet ! Chłopaki, mamy zbadać ten tankowiec !
1-2 poleci lewą burtą, 1-3 dołem, a my prawą burtą ! Zgłaszajcie
wszelkie podejrzane rzeczy ! Oni mają ekranowanie, więc dokonamy
inspekcji wizualnie ! Do roboty !
-
Tak jest !- odpowiedzieli prawie jednocześnie piloci pozostałych
maszyn.
Braun
zwolnił do 10 procent mocy, i rozpoczął przelot wzdłuż kadłuba.
Poszycie w wielu miejscach wyglądało na łatane, tu i ówdzie były
jakieś klapy, a w regularnych odstępach znajdowały się spore
wypustki.
-
Generatory osłon.- stwierdził Paul.- Bez wątpienia wojskowe.
Paul
wcisnął przycisk nadawania na konsoli i wywołał „Renown”
-
Kapitanie, to z całą pewnością nie jest zwykły tankowiec ! Ma
wojskowe osłony i podejrzanie mocno opancerzony kadłub.
-Zrozumiałem, kontynuować inspekcję.
-Kapitanie
!- zameldował z niepokojem w głosie Smirnov- Tankowiec przyspiesza
!
-
Aktualna prędkość ?
-
Czterdzieści parseków na godzinę i przyspiesza.
-
Pruje jak kuter rakietowy !- skomentował Parkash
-
Kapitanie !- Smirnov wyglądał na przerażonego i zaskoczonego
zarazem.- Wyłączają ekranowanie ! Jeśli czujniki mówią prawdę,
to, na miłość boską, ten tankowiec jest po brzegi wyładowany
uzbrojeniem ! Ma siłę ognia krążownika !
-
Niedoczekanie !- kapitan podszedł do mikrofonu i wcisnął przycisk
nadawania – Tu okręt Sojuszu Galaktycznego ,,Renown”
Wiemy,
że jesteście uzbrojeni ! Zatrzymajcie maszyny, albo otworzymy ogień
! Powtarzam, zatrzymajcie maszyny, albo otworzymy ogień.
-
Nie reagują sir.
-
Panie Wilkins, alarm bojowy, kod Zulu.
-
Tak jest !
Wilkins
podszedł do mikrofonu i wcisnął czerwony przycisk na klawiaturze
obok. Wprowadził kod autoryzacji i wcisnął enter.
Światła
przygasły, zmieniły kolor na czerwony i zawyła syrena
Wilkins
zaczął mówić
-
Uwaga ! Alarm bojowy, kod Zulu na całym statku, powtarzam kod Zulu
na całym statku ! Cały personel proszony o włożenie skafandrów
alarmowych !
Porucznik
Parkash gdzieś znikł, ale wrócił ze sprzętem do zamiany munduru
w skafander. Obsada centrali wbiła się w hełmy, aparaty tlenowe,
rękawice i specjalne buty. Na dużym wyświetlaczu ze schematem
okrętu zapalały się kolejno zielone lampki.
-
Wszystkie sekcje zgłaszają gotowość, sir.
-
Dobrze. Odwołać myśliwce na pokład. Panie Parkash, dziobowa
armata uniwersalna. Oddać dwa strzały w odległości stu kilometrów
od nieprzyjaciela.
-
Strzał ostrzegawczy ?
-
Pierwszy i ostatni, poruczniku.
-
Tak jest ! Browning- Parkash podszedł do dalmierza, wprowadził
dane, spojrzał na wynik obliczeń wypluty z piknięciem przez
kalkulator i zwrócił się do szefa sekcji artyleryjskiej.- Dziobowa
armata, plus trzydzieści stopni na osi pionowej i pięć na osi
poziomej, z korektą na bieżąco proszę .
-
Parametry ustawione, szefie.
-
Ognia !
Na
schemacie dziobowa armata zmieniła kolor na czerwony, zaś na
holograficznej mapie taktycznej od niebieskiej kropki ,,Renown”
oddzieliły się dwie niebieskie kropki, oznaczające pociski z
działa, które rozerwały się w dokładnie wymierzonej odległości.
Nagle
okrętem targnął wstrząs. Wszyscy i wszystko co nie było
przymocowane, poleciało na ziemię. Światła przygasły, i rozszedł
się zapach palonego plastiku i ozonu.
-
Strzelają !
-
Raport uszkodzeń !
-
Poszedł system kontroli ognia działek plot, brak ciążenia w
sektorze Sierra pokładu trzynaście !
-
Działka na ręczne sterowanie proszę, panie Parkash odpowiedzieć
ogniem !
W
maszynowni było jeszcze gorzej. Komandor porucznik O'Donnel, z
prowizorycznie opatrzonym poparzeniem ramienia, próbował to
wszystko ogarnąć. Trzy czwarte obsady było ranne, połowa martwa.
Plazmowe pociski trafiły dokładnie poniżej maszynowni,
przeciążając wszystkie obwody w okolicy, czego skutkiem były
rozliczne pożary i wybuchy konsol. Sanitariusze z czerwonymi
krzyżami na skafandrach opatrywali rannych, a część zanosili do
ambulatorium, ale doktor Budilov nie dawała rady. Całą sterownię
wypełniał dym. Jedyny plus był taki, że reaktor był póki co w
porządku.
-
Charlie ! Przyślą nam więcej ludzi ?- komandor spytał swego
zastępce, podporucznika Charlesa Coddlinga
-
Ludzie porucznik Evergreen już są w drodze.
-
A jak reaktor ?
-
Mamy falowanie plazmy w zespole tokamaków. Efekt wstrząsu po
trafieniu, sir
-
Cholerka, niedobrze. Przełączyć część systemów na pomocnicze
reaktory atomowe. Musimy odciążyć główny.
-
Tak jest !
-
Proszę się odsunąć! - rozległ się kobiecy głos, a z dymu
wyłoniła się zdyszana porucznik Katherine Evergreen.- Panie
komandorze, melduje się na rozkaz.
-
Dobrze. Proszę się zająć obwodem kontrolnym A/26. Musimy
przekierować...- komandor przerwał, widząc minę pani porucznik.
Zapomniał kompletnie, że Katherine zna się na inżynierce jak on
na muzyce klasycznej.- Eee... proszę się zająć rannymi w sekcji
cztery.
-
Tak jest !- Katherine pobiegła w kierunku wskazanej sekcji,
rozstawiając swoich ludzi.
-
Marna pomoc- burknął Coddling.
-
Potrzebujemy medyków tak samo jak mechaników, poruczniku.
Dochodziła
piętnasta trzydzieści. Obsada centrali taktycznej z niezłomnym
Parkashem na czele robiła co się dało, by zmusić frachtowiec do
zatrzymania. Uszkodzenia wrogiego okrętu obejmowały silniki,
całkowicie zdemolowana była też rufa. ,, Renown” też miał się
nie najlepiej. Zniszczone zostały dwie wyrzutnie rakietowe, ciążenie
na pokładzie trzynastym i czternastym. Reaktor był niestabilny i
prawie wszystko działało na mocy rezerwowej. W centrali taktycznej
z urwanych paneli zwisały iskrzące kable. Część ekranów nie
działała, było wielu rannych.
-Kapitanie
!- zameldował Smirnov.- Nieprzyjaciel zmienia kurs !
-
Gdzie leci ?
-
W kierunku pola asteroid.
-
Poco to robi ?- spytał Parkash- Nie ukryje się tam na długo.
-
Niekoniecznie. Te asteroidy zawierają minerał, który zakłóca
czujniki. To litan, zakłóci nawet pasywny radar, ale możemy wykryć
ich po śladach emisji z ich reaktora.
-
W takim razie kontynuować pościg. Ja idę do nawigatorni.
Nawigatornia
była nieco mniej zdemolowana od reszty okrętu. Porucznik Mockingjay
osobiście przejęła stery i prowadziła okręt w pole asteroid.
-
Uprzedzam, że w wyniku wyładowań generowanych przez litan wysiądą
nam osłony, a raczej to co z nich zostało.- uprzedził przez
interkom Parkash.- Chwila, mam sygnał reaktora. Współrzędne w
odniesieniu do słońca układu: siedem osiem dwa dwa na cztery sześć
dziewięć osiem na pięć pięć zero jeden.
-
Zrozumiałem, poruczniku. Panno Mockingjay, kurs na współrzędne,
panie Parkash wykonać analizę masy obiektu tak szybko jak się da
Po
chwili Parkash znowu przemówił
-
Kapitanie, coś tu nie gra. Ten sygnał jest wydzielany przez obiekt
mniejszy i lżejszy od promu !
-
Kontynuować pościg ! Cholera wie, co tam mają na pokładzie. Nauka
zna sposoby na zmniejszenie masy obiektu !
Kapitan
sam siebie nie poznawał. Z jakiegoś powodu wręcz maniakalnie
chciał dorwać adwersarza.
„Renown”
zbliżał się do współrzędnych. Kapitan wywołał centralę
taktyczną.
-
Panie Parkash ?
-
To z całą pewnością nie jest ten okręt, sir. Wygląda mi to
na... Cholera !!!
-
Co jest ?
-
Mam kontakt od prawej burty ! To ten tankowiec !
-
Na co czekacie ? Otworzyć ogień
-
Nie możemy ! Przebicie w obwodach kontrolnych !
-
Wysłać zapis bitwy do dowództwa marynarki ! Panno Mockingjay...
Szesnaście
rakiet, każda z głowicą z pięcioma tonami RDX, najsilniejszego
materiału wybuchowego znanego nauce, trafiło w prawą burtę
„Renown”. Szesnaście wybuchów rozryło pancerz, wyrwało
kilkudziesięciometrowe dziury w kadłubie. Od i tak nadwyrężonej
konstrukcji okrętu oderwało się kilka duzych kawałków. W próżnię
poleciały tysiące odłamków, kawałków metalu i tworzyw,
dopalających się resztek i pokiereszowanych ludzkich ciał.
W
chwili trafienia komandor porucznik O'Donnel próbował ręcznie
łączyć przewody z użyciem archaicznych kombinerek i lutownicy.
Nagle wszystko zawirowało, O'Donnel poleciał na ścianę. Rozległ
się wybuch, maszynownie zalała fala gorąca. Mimo skafandra,
izolującego przed prawie każdym znanym promieniowaniem,
ekstremalnymi temperaturami, niekorzystną atmosferą i tysiącem
innych zagrożeń, komandor poczuł przeraźliwe pieczenie na całym
ciele, zakręciło mu się w głowie i ledwo nie zemdlał. Takie
efekty wywoływał tylko promieniujący na wysokiej częstotliwości
trankylit, dokładnie taki jak w rdzeniu reaktora...
O'Donnel
spojrzał w kierunku , gdzie jak sądził był reaktor, ale zobaczył
tylko stos gruzu
-
Jestem pogrzebany,- pomyślał- Ale jeśli stało się to co myślę,
to trzeba się stąd jak najszybciej wydostać i ratować cały okręt
!
Ale
próba odepchnięcia durastalowego panelu, przygniatającego go do
podłogi, spowodowała ból, jakby każdy centymetr kości miał
połamany. Zebrał się w sobie, zacisnął zęby i pchnął panel. Z
ust wyrwał mu się przeraźliwy jęk, ale panel ruszył się i
zsunął. Z miejsca gdzie był reaktor ziało trupio białe światło
-
Przekleństwo ! Rdzeń przerwany ! Jest tylko jeden sposób,
wystrzelić reaktor.
Wzrok
O'Donnela padł na konsole awaryjną. Spróbował podczołgać się
do niej, ale przeszywający ból uniemożliwił mu to. Sięgnął do
panelu pierwszej pomocy na nadgarstku skafandra, i wcisnął przycisk
diagnostyki. System czujników pokazał wynik brzmiący jak wyrok
Zaawansowana
degradacja promieniowaniem trankylitowym.
Zostało
mu mniej więcej dziesięć minut życia.
Nagle
w słuchawkach usłyszał kobiecy głos
-
Sir, gdzie pan jest ?- pytała porucznik Evergreen
Katherine
wpadłszy na zawalony złomem i trupami korytarz zobaczyła O'Donnela
wijącego się z bólu na podłodze, jego twarz krwawiła z każdego
miejsca, była czarna jak węgiel.
Rzuciła
się biegiem, ale kilka metrów dalej zatrzymała się, uderzywszy
haubą hełmu o przeźroczystą gródź.
-
Panie komandorze !
-
Katherine... uciekaj natychmiast ! Jeśli mi się nie uda, zginiemy
wszyscy
-
Co się nie uda ?
-
Trzeba wystrzelić reaktor, ale nie mogę się dostać do panelu.
Trzeba to zrobić ręcznie. Przy rdzeniu jest dźwignia...
-
Zginiesz ! Promieniowanie !
-
Już jestem trupem. Zostały mi minuty.
Porucznik
obrzuciła wzrokiem gródź. Jej wzrok padł na dźwignię
otwierania. Juź miała za nią pociągnąć, gdy komandor krzyknął
-
Idiotko ! Jeśli to otworzysz , wszyscy na statku zginą !
-
Chce ci pomóc...
O'Donnel
poczuł, że słabnie coraz bardziej
-
Nie ma czasu !
Katherine
patrzyła jak komandor, jęcząc przerażająco, czołgał się do
dźwigni
-
O'Donnel ! Nie rób tego.
-
Powiedz moje matce, że zginąłem jak na oficera Sojuszu przystało
!- i pociągnął dźwignię.
Salę
reaktora zalał błysk światła, reaktor wypchnięty siłą sześciu
rakiet na paliwo stałe wyleciał przez właz w podłodze, a z
Komandora porucznika Brada O'Donnela został obłok pary.
Centrala
taktyczna przedstawiała obraz nędzy i rozpaczy. Wielkie szafy z
komputerami i ekranami pozwalały się na podłogę. Powietrze
wypełniał dym, z pozrywanych światłowodów sypały się iskry.
Jedyny ocalały ekran, przedstawiający stan statku, jak na złość,
śnieżył. Tom Wilkins wstał z podłogi, i otrzepał się. Poza
guzem na głowie, nie odniósł większych obrażeń.
-
Smirnov ? Panie chorąży ?
-
Tu jestem, sir !- krzyknął Smirnov
Wilkins
odwrócił się i zobaczył stertę złomu
-
Już idę !
Rozgrzebał
stertę i pomógł wstać chorążemu
-
Cały pan ?
-
Chyba tak, a gdzie Hamidhar ?
-
Tu jestem .
Parkash
wyglądał na zdrowego, za wyjątkiem rozcięcia na ręce,
potraktowanego przez automat skafandra pianką medyczną.
-
Jaki jest stan okrętu ?- spytał Wilkins
-
Raczej nie za dobrze, sir- odpowiedział Parkash. Trzeba uruchomić
rezerwową magistralę łączności...
Nagle
rozległy się chrzęsty od strony wejścia do centrali, Wszyscy
odwrócili się w tamtą stronę.
Ich
oczom ukazała się porucznik Evergreen, z zapłakaną twarzą, a za
nią major Reed, dźwigający nieodłączny pistolet maszynowy.
-
B-byłam w maszynowni- powiedziała Katherine- Trzeba było
wystrzelić reaktor i okrętowi już nic nie grozi ale komandor
porucznik O'Donnel...
Wszyscy
zrozumieli
Parkash
pierwszy wyprężył się na baczność i zasalutował do schowanego
pod hełmem beretu.
A
za nim kolejni
-Cz-czy
wie pani jaki mniej, więcej jest stan statku ?
Wszystko
zniszczone, ale połowa załogi przeżyła. Broń zniszczona, kapsuły
ratunkowe też, ale ocalały dwa promy. Działa awaryjny radar i
łączność, niestety padł interkom. Wiem że część starszych
oficerów jest w nawigatorni, Doktor Budilov urządziła tam punkt
opatrunkowy.
-
Wobec tego się tam przenieśmy
-
Reasumując- kapitan zakończył wykładanie sytuacji załodze,
trzy
czwarte załogi jest martwe albo niezdolne do walki, nie działa
uzbrojenie, a w razie czego nie mamy czym się ewakuować, no i
jeszcze ten skurczybyk nie wiadomo kiedy się zorientuje że nie
jesteśmy do końca martwi.
-
Jest jeden sposób.- powiedział Reed
-
Jaki ?
-
Zebrać dobrze uzbrojoną grupę na pokładzie promu, znaleźć ten
tankowiec wzrokowo i przeprowadzić abordaż. Moi marines są w
jako-takim stanie, prom też się uda znaleźć.
-
Zwariował pan !
-
A mamy coś do stracenia ?
Kilka
godzin później, po odgruzowaniu platformy startowej, znalezieniu i
opatrzeniu pilota, i zapakowaniu uzbrojenia. Prom z Reedem, porucznik
Evergreen i plutonem marines na pokładzie, pilotowany przez Annę
Bjorn wystartował na poszukiwanie adwersarza.
-
Dwanaście karabinków, dwa ręczne karabiny maszynowe, dwa
granatniki przciwpancerne, karabin snajperski, osiem kilo C4-
wyliczał zabrane uzbrojenie Reed.
-Wystarczy
?
-
Wystarczy.
-
Uwaga jest przed nami- zameldowała Anna- to na pewno ten okręt.
-
Szybko, pani pilot ! Za asteroidę !
Prom
ukrył się przed niepożądanym wzrokiem za asteroidę, po czym
zespół przywdział skafandry szturmowe, znacznie cięższe i lepiej
opancerzone niż skafandry alarmowe, oraz przystosowane do współpracy
z bronią.
Śluza
otwarła się i z promu jednen po drugim wyskoczyli żołnierze, po
czym skokami, od jednej asteroidy od drugiej, posuwali się w
kierunku statku. Gdy byli już blisko, Reed wychylił się zza skały
i spojrzał przez lornetkę. Wypatrzył w poszyciu dziurę,
prawdopodobnie wyrwaną przez pocisk z „Renown”. Idealna do
wejścia na pokład. Był tylko jeden kłopot. Przy wyrwie kręciło
się dwóch osobników w wojskowych skafandrach. Z pomocą palników
starali się przygotować grunt pod łatanie. Uwage majora zwróciło
jeszcze coś. Były to mundury marynarki Torgańskiej Gwiezdnej
Republiki Demokratycznej, małego, kilkusystemowego państwa,
rządzonego przez juntę wojskową.
-
I co ?
-
Znalazłem wejście, ale jest obsadzone. Ponadto, wszystko wskazuje
na to, że ten okręt jest obsadzony przez Torgańczyków.
-
Ale to oznacza...
-
Wiem. Wojnę. Dlatego musimy zdobyć jak najwięcej informacji i
dostarczyć je dowództwu.
-
Jaki więc mamy plan ?
-
Zinfiltrujemy okręt, możliwie jak najciszej, dostaniemy się do ich
centrali taktycznej, przesłuchamy jakiegoś oficera, a potem się
zobaczy.
Katherine
pokręciła głową, ale w czasie misji bojowej to Reed dowodził.
-
Uwaga- rozkazał- na trzy wyskakujemy zza skały i zdejmujemy tych
przy dziurze. Raz, dwa, trzy !
Oddział
rozdzielił się i wyskoczył po obu stronach asteroidy. Dwaj
mechanicy spojrzeli z niedowierzaniem.
-
Niespodzianka !
Kilka
karabinków naraz wystrzeliło długą serię. Trafieni zostali
odrzuceni na kilka metrów
-
Czysto. Ruszamy.
Reed
odepchnął się od wystającej belki i wpadł do środka, a za nim
reszta.
-
Szeregowy Hersh ?- zapytał rudowłosego operatora RKMu major- W
handlowej służyliście na tym typie tankowców. Gdzie więc mogli
się zainstalować ze sprzętem taktycznym ?
-
Zakładając że za bardzo go nie przerobili, moim zdaniem mogli się
ustawić w pomieszczeniu obsługi zbiorników 1-4. Można się tam
dostać przez rurę awaryjnego spustu zbiorników. Obok niej biegnie
awaryjny kanał serwisowy z którego włazem C290 można się dostać
do pomieszczenia, Wejście do kanału serwisowego jest gdzieś w
okolicy...
-
Jasny gwint !- krzyknęła Evergreen- Patrol !
Zza
zakrętu korytarza wyszło dwóch uzbrojonych w karabiny żołnierzy.
Jeden z nich wskazał na grupę i zaczęli strzelać.
-
Provence ! - rozkazał major- Dawaj odłamkowy !
Wskazany
żołnierz wystrzelił z podlufowego granatnika
czterdziestomilimetrowy granat odłamkowy, który wybuchł tuż obok
patrolu, natychmiast obalając obu żołnierzy, wyrwał przy tym
dziurę aż do zewnętrznego pancerza, powodując alarm i
uruchomienie instalacji przeciwpożarowej, obryzgującej całą
sekcję pianą ze zraszaczy. Korzystając z zamieszania, grupa
szturmowa zwiała do otwartego włazu. Kiedy znaleźli w systemie
kanałów, wszystko momentalnie ucichło.
-
Uff !- odetchnęła Katherine.
-
To jeszcze nie koniec.- stwierdził Reed.- Teraz wie o nas cały
statek.
-
Tak, czy siak, musimy dotrzeć do centrali.
-
Nie sądzę, by nam na to pozwolili.- zmartwił się Reed
Chwilę
później, oddział czołgał się przez wąską przestrzeń pod rurą
spustową. Szeregowy Hersh prowadził. Nagle zatrzymał się przy
sześciokątnym włazie w podłodze.
-
To chyba tutaj.- powiedział.
-
Przygotować się.- rozkazał major- Mam złe przczucia.
Podporucznik
Johann Tobiens, oficer polityczny okrętu Torgańskiej Marynarki
Ludowej PTS,, Starfire”, stał wraz
ze
swoimi ludźmi w korytarzu serwisowym, dokładnie nad włazem, przy
którym spodziewano się intruzów. Stojący obok technik pochylał
się nad podpiętym do złącza przenośnym ekranem
-
Idą ? - spytał Tobiens
-
Tak.
-
Dobrze. Przygotować się- uśmiechnął się szyderczo i pomyślał-
Za chwilę wpadniecie jak ryby w sieć.
Właz
syknął, wieko uchyliło się, i pokazała się twarz rosłego
bruneta, z dystynkcjami majora Korpusu Marines marynarki Sojuszu na
skafandrze. Patrzył na podporucznika i jego ludzi, niezdolny do
jakiejkolwiek reakcji, a w jego oczach widać było mieszankę
niedowierzania i przerażenia. Tobiens uśmiechnął się
-
Tak wysokie szarże nie powinny stać na pierwszej linii- syknął
niczym wąż
Jeden
z jego podkomendnych wyciągnął majora za ramię. Za nim z kanału
wyszła reszta. Jakaś dziewczyna z grubym warkoczem, z twarzą
licealistki, rudzielec, któremu odebrano RKM, i cała
trzynastoosobowa grupa szturmowa. Wszyscy zostali obszukani, zakuci w
kajdanki, i poprowadzeni do centrali taktycznej.
Major
Reed był wściekły. Na siebie. Mimo doświadczenia i dwóch lat
szkolenia z abordażu, zachował się jak ostatni amator. A
dodatkowo, jakiś oficerek z podrzędnej wojskowej dyktatury rugał
go jak burą sukę.
-
Myśleliście, że nie wiemy, że nie rozwaliliśmy was do końca ? I
że nie zauważyliśmy promu ? Nie zastanawialiście się, czemu wam
tak łatwo szło ? Teraz dostaniecie nagrodę. Zobaczycie jak wasz
nędzny stateczek rozpieprza się na atomy !- Monologował dowódca
rajdera, komodor Erwin Thalsley, jak sam im się przedstawił.
-
Sternik, zaczynamy nawrót na „Renown”- Thalsley podszedł bliżej
głównego ekranu.- Panie Ontos, przygotować dziobową armatę
uniwersalną.
Nagle
Reed poczuł dziwny kształt w małej kieszonce na łokciu, i wtedy
sobie przypomniał. Mikrogranat VT-6, wielkości włoskiego orzecha,
z zapalnikiem na 6 sekund uruchamiany upadkiem. Kątem oka major
zobaczył, że Katherine również zauwałyłą, że ma w kieszeni
granat. Reed delikatnie ruszył się, i mała zielona kulka upadła
na ziemię , i potoczyła się w kierunku Thalsleya. Granat Katherine
również upadł. Majorowi wystąpiły na czoło krople potu. Liczył.
Pięć...Cztery...Trzy...Dwa... Major, gwałtownie rzucił się na
ziemię. Strażnicy nie zdążyli zareagować, a pomieszczenie
zamieniło się w piekło. Mieszanka fali uderzeniowej, ognia i
odłamków okrążyła kilka razy centralę. Skafandry bojowe
uchroniły drużynę przed obrażeniami, ale z Torgańczyków
niewiele zostało. Na domiar złego,w wyniku uszkodzenia przez granat
i tak już nadwrężonych urządzeń kontrolnych na okręcie wybuchła
cała fala przeciążeń i przebić. Wyły alarmy, a kiedy układy
reaktora zaczęły wariować, Reed krzyknął.
-
Czas stąd wiać !
-
To to i ja wiem !- zauważyła z przekąsem Katherine- Ale jak ?
-
Rura spustowa ! Trzeba wyjść stąd tym włazem- Major wskazał na
małą klapę.- Dostać się do zaworu, wleźć do rury, wysadzić
główny spust i uciekamy.
Oddział
wśliznął się do rury spustowej, i ruszył biegiem, długą prostą
przestrzenią pięciometrowej wysokości, do jednego z
dwóch
spustów na okręcie. Wkrótce dotarli do wielkiej, metalowej klapy.
Jeden z żołnierzy wyciągnął ładunek kumulacyjny, złożył jego
dwie części i zabrał się do nastawiania zapalnika. Nagle z dali
rozległ się głośny ryk, a w kierunku oddziału zaczęłą pędzić
kula ognia.
-
Gotowe !- krzyknął żołnierz.
-
Oddział, włączyć silniki skafandrów. Żołnierzu, detonuj !
Głośna
eksplozja wypchnęła właz, a oddział szturmowy wyleciał za nią,
tuż-tuż unikając kuli ognia. Tankowiec został rozerwany na części
Wchodzący
do stoczni na orbicie ziemi, holowany przez holownik „Renown”,
witany był z wojskowymi honorami. Spraw do zrobienia było tysiące.
Zdemolowany okręt wymagał naprawy, trzeba było z honorami uczcić
bohaterów, zawiadomić rodziny zabitych. Ale jedno było pewne.
Torgańczycy zaatakowali i ciężko uszkodzili okręt Sojuszu. Gdzieś
tam, w atomowych bunkrach, sztabowcy już szykowali się do
największego koszmaru ludzkości – wojny.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz