czwartek, 26 czerwca 2014

Za najdalszą gwiazdą cz.2- Pościg

Służba patrolowa była jednym z takich zadań, które, jak głosi niepisana zasada, są przydzielane kapitanom, którzy coś wyjątkowo sknocili. Kapitan van der Boer nie wiedział, co u licha, mógł sknocić on, czy załoga „Renown”. Raport, który napisał do dowództwa w sprawie tej całej afery z Paulem i Anną, był pomyślany tak, aby zapewnić maksymalną ochrone przed gniewem admirałów. Może chodziło o coś innego ?
- Panie kapitanie – rozległ się przeciągły pisk interkomu, a następnie głos komandora Wilkinsa
- Co ?
- Miałem panu złożyć raport, sir . Wszystko w porządku.
- Dobrze.
Nagle w głośniku zapiszczało, rozległ się harmider i Wilkins znowu się odezwał
- Kapitanie, mamy jakiś nieplanowany przelot przez układ. To spory tankowiec, ale jest ekranowany przed czujnikami.
- Ekranowanie mają tylko statki wywiadu, panie pierwszy. To mi śmierdzi...
-Proszę przyjść do centrali taktycznej.
- Już idę.


W centrali panowało ożywienie. Komandor Wilkins, oficer taktyczny Hamidhar Parkash Singh i oficer systemów wykrywania chorąży Smirnov stali, zgrupowani wokół stołu mapowego, wyświetlającego trójwymiarową mapę układu.
- Co to za statek ?- zapytał kapitan.
- Tankowiec typu V-180, obecnie kieruje się w stronę szlaku żeglugowego przez układ, Nic dziwnego, tylko że tej jednostki nie ma w wykazie lotów na ten dzień, a poza tym jest ekranowany. Emituje wokół siebie bąbel, nieprzenikalny dla czujników. To nie jest standardowy sprzęt dla statku handlowego.- odpowiedział Smirnov
Kapitan sięgnął po zwisającą ze ściany słuchawkę i wywołał nawigatornię.
- Panno Mockingjay ?
- Słucham, skipper.
- Proszę obrać kurs pościgowy za tankowcem, którego mamy na namiarze 205.
- Aye, aye, kapitanie, jest kurs pościgowy.
Obecni w centrali poczuli lekki wstrząs. To silniki zwiększały moc.
- Panie Wilkins, proszę ich wywołać.
- Próbowaliśmy sześć razy, zanim pan przyszedł. Nie odpowiadali.
- No to spróbujcie jeszcze raz.
-Tak jest. Panie Parkash !
Parkash podszedł do stanowiska łączności i zaczął mówić do mikrofonu.
- Do niezidentyfikowanego tankowca ! Tu okręt Sojuszu Galaktycznego „Renown” ! Natychmiast podajcie nazwę, rejestrację i port przeznaczenia !
- Nie odpowiadają- zameldował Wilkins.
Kapitan sięgnął do interkomu.
- Panno Croft !
- Tak, sir ?
- Proszę wysłać klucz myśliwców z pełnym uzbrojeniem w celu dokładnego zbadania tankowca na namiarze 205 !
- Tak jest !


Na katapultę wjeżdżały trzy myśliwce F/A-118 Starshark. Bosman Paul Tragger, siedzący w kabinie maszyny prowadzącej, regulował radar. Tego dnia to on siedział z tyłu, a jego etatowy partner Bob Braun, pilotował. Paul sprawdzał status uzbrojenia. Cztery pociski przeciwlotnicze AAM-77, osiem pocisków przeciwokrętowych AGM, zasobniki z działkami plazmowymi i moduł namierzania.
- Uwaga, sir !- ostrzegł Braun – Startujemy !
Przyspieszenie towarzyszące wystrzeleniu myśliwca z katapulty wepchnęło Paula w fotel. Nie zdążył dojść do siebie, a już przed kluczem rósł kilometrowy kadłub tankowca. Paul włączył radio.
- Sztylet 1-1 do lotu Sztylet ! Chłopaki, mamy zbadać ten tankowiec ! 1-2 poleci lewą burtą, 1-3 dołem, a my prawą burtą ! Zgłaszajcie wszelkie podejrzane rzeczy ! Oni mają ekranowanie, więc dokonamy inspekcji wizualnie ! Do roboty !
- Tak jest !- odpowiedzieli prawie jednocześnie piloci pozostałych maszyn.
Braun zwolnił do 10 procent mocy, i rozpoczął przelot wzdłuż kadłuba. Poszycie w wielu miejscach wyglądało na łatane, tu i ówdzie były jakieś klapy, a w regularnych odstępach znajdowały się spore wypustki.
- Generatory osłon.- stwierdził Paul.- Bez wątpienia wojskowe.
Paul wcisnął przycisk nadawania na konsoli i wywołał „Renown”
- Kapitanie, to z całą pewnością nie jest zwykły tankowiec ! Ma wojskowe osłony i podejrzanie mocno opancerzony kadłub. -Zrozumiałem, kontynuować inspekcję.
-Kapitanie !- zameldował z niepokojem w głosie Smirnov- Tankowiec przyspiesza !
- Aktualna prędkość ?
- Czterdzieści parseków na godzinę i przyspiesza.
- Pruje jak kuter rakietowy !- skomentował Parkash
- Kapitanie !- Smirnov wyglądał na przerażonego i zaskoczonego zarazem.- Wyłączają ekranowanie ! Jeśli czujniki mówią prawdę, to, na miłość boską, ten tankowiec jest po brzegi wyładowany uzbrojeniem ! Ma siłę ognia krążownika !
- Niedoczekanie !- kapitan podszedł do mikrofonu i wcisnął przycisk nadawania – Tu okręt Sojuszu Galaktycznego ,,Renown”
Wiemy, że jesteście uzbrojeni ! Zatrzymajcie maszyny, albo otworzymy ogień ! Powtarzam, zatrzymajcie maszyny, albo otworzymy ogień.
- Nie reagują sir.
- Panie Wilkins, alarm bojowy, kod Zulu.
- Tak jest !
Wilkins podszedł do mikrofonu i wcisnął czerwony przycisk na klawiaturze obok. Wprowadził kod autoryzacji i wcisnął enter.
Światła przygasły, zmieniły kolor na czerwony i zawyła syrena
Wilkins zaczął mówić
- Uwaga ! Alarm bojowy, kod Zulu na całym statku, powtarzam kod Zulu na całym statku ! Cały personel proszony o włożenie skafandrów alarmowych !
Porucznik Parkash gdzieś znikł, ale wrócił ze sprzętem do zamiany munduru w skafander. Obsada centrali wbiła się w hełmy, aparaty tlenowe, rękawice i specjalne buty. Na dużym wyświetlaczu ze schematem okrętu zapalały się kolejno zielone lampki.
- Wszystkie sekcje zgłaszają gotowość, sir.
- Dobrze. Odwołać myśliwce na pokład. Panie Parkash, dziobowa armata uniwersalna. Oddać dwa strzały w odległości stu kilometrów od nieprzyjaciela.
- Strzał ostrzegawczy ?
- Pierwszy i ostatni, poruczniku.
- Tak jest ! Browning- Parkash podszedł do dalmierza, wprowadził dane, spojrzał na wynik obliczeń wypluty z piknięciem przez kalkulator i zwrócił się do szefa sekcji artyleryjskiej.- Dziobowa armata, plus trzydzieści stopni na osi pionowej i pięć na osi poziomej, z korektą na bieżąco proszę .
- Parametry ustawione, szefie.
- Ognia !
Na schemacie dziobowa armata zmieniła kolor na czerwony, zaś na holograficznej mapie taktycznej od niebieskiej kropki ,,Renown” oddzieliły się dwie niebieskie kropki, oznaczające pociski z działa, które rozerwały się w dokładnie wymierzonej odległości.
Nagle okrętem targnął wstrząs. Wszyscy i wszystko co nie było przymocowane, poleciało na ziemię. Światła przygasły, i rozszedł się zapach palonego plastiku i ozonu.
- Strzelają !
- Raport uszkodzeń !
- Poszedł system kontroli ognia działek plot, brak ciążenia w sektorze Sierra pokładu trzynaście !
- Działka na ręczne sterowanie proszę, panie Parkash odpowiedzieć ogniem !

W maszynowni było jeszcze gorzej. Komandor porucznik O'Donnel, z prowizorycznie opatrzonym poparzeniem ramienia, próbował to wszystko ogarnąć. Trzy czwarte obsady było ranne, połowa martwa. Plazmowe pociski trafiły dokładnie poniżej maszynowni, przeciążając wszystkie obwody w okolicy, czego skutkiem były rozliczne pożary i wybuchy konsol. Sanitariusze z czerwonymi krzyżami na skafandrach opatrywali rannych, a część zanosili do ambulatorium, ale doktor Budilov nie dawała rady. Całą sterownię wypełniał dym. Jedyny plus był taki, że reaktor był póki co w porządku.
- Charlie ! Przyślą nam więcej ludzi ?- komandor spytał swego zastępce, podporucznika Charlesa Coddlinga
- Ludzie porucznik Evergreen już są w drodze.
- A jak reaktor ?
- Mamy falowanie plazmy w zespole tokamaków. Efekt wstrząsu po trafieniu, sir
- Cholerka, niedobrze. Przełączyć część systemów na pomocnicze reaktory atomowe. Musimy odciążyć główny.
- Tak jest !
- Proszę się odsunąć! - rozległ się kobiecy głos, a z dymu wyłoniła się zdyszana porucznik Katherine Evergreen.- Panie komandorze, melduje się na rozkaz.
- Dobrze. Proszę się zająć obwodem kontrolnym A/26. Musimy przekierować...- komandor przerwał, widząc minę pani porucznik. Zapomniał kompletnie, że Katherine zna się na inżynierce jak on na muzyce klasycznej.- Eee... proszę się zająć rannymi w sekcji cztery.
- Tak jest !- Katherine pobiegła w kierunku wskazanej sekcji, rozstawiając swoich ludzi.
- Marna pomoc- burknął Coddling.
- Potrzebujemy medyków tak samo jak mechaników, poruczniku.

Dochodziła piętnasta trzydzieści. Obsada centrali taktycznej z niezłomnym Parkashem na czele robiła co się dało, by zmusić frachtowiec do zatrzymania. Uszkodzenia wrogiego okrętu obejmowały silniki, całkowicie zdemolowana była też rufa. ,, Renown” też miał się nie najlepiej. Zniszczone zostały dwie wyrzutnie rakietowe, ciążenie na pokładzie trzynastym i czternastym. Reaktor był niestabilny i prawie wszystko działało na mocy rezerwowej. W centrali taktycznej z urwanych paneli zwisały iskrzące kable. Część ekranów nie działała, było wielu rannych.
-Kapitanie !- zameldował Smirnov.- Nieprzyjaciel zmienia kurs !
- Gdzie leci ?
- W kierunku pola asteroid.
- Poco to robi ?- spytał Parkash- Nie ukryje się tam na długo.
- Niekoniecznie. Te asteroidy zawierają minerał, który zakłóca czujniki. To litan, zakłóci nawet pasywny radar, ale możemy wykryć ich po śladach emisji z ich reaktora.
- W takim razie kontynuować pościg. Ja idę do nawigatorni.

Nawigatornia była nieco mniej zdemolowana od reszty okrętu. Porucznik Mockingjay osobiście przejęła stery i prowadziła okręt w pole asteroid.
- Uprzedzam, że w wyniku wyładowań generowanych przez litan wysiądą nam osłony, a raczej to co z nich zostało.- uprzedził przez interkom Parkash.- Chwila, mam sygnał reaktora. Współrzędne w odniesieniu do słońca układu: siedem osiem dwa dwa na cztery sześć dziewięć osiem na pięć pięć zero jeden.
- Zrozumiałem, poruczniku. Panno Mockingjay, kurs na współrzędne, panie Parkash wykonać analizę masy obiektu tak szybko jak się da
Po chwili Parkash znowu przemówił
- Kapitanie, coś tu nie gra. Ten sygnał jest wydzielany przez obiekt mniejszy i lżejszy od promu !
- Kontynuować pościg ! Cholera wie, co tam mają na pokładzie. Nauka zna sposoby na zmniejszenie masy obiektu !
Kapitan sam siebie nie poznawał. Z jakiegoś powodu wręcz maniakalnie chciał dorwać adwersarza.
„Renown” zbliżał się do współrzędnych. Kapitan wywołał centralę taktyczną.
- Panie Parkash ?
- To z całą pewnością nie jest ten okręt, sir. Wygląda mi to na... Cholera !!!
- Co jest ?
- Mam kontakt od prawej burty ! To ten tankowiec !
- Na co czekacie ? Otworzyć ogień
- Nie możemy ! Przebicie w obwodach kontrolnych !
- Wysłać zapis bitwy do dowództwa marynarki ! Panno Mockingjay...
Szesnaście rakiet, każda z głowicą z pięcioma tonami RDX, najsilniejszego materiału wybuchowego znanego nauce, trafiło w prawą burtę „Renown”. Szesnaście wybuchów rozryło pancerz, wyrwało kilkudziesięciometrowe dziury w kadłubie. Od i tak nadwyrężonej konstrukcji okrętu oderwało się kilka duzych kawałków. W próżnię poleciały tysiące odłamków, kawałków metalu i tworzyw, dopalających się resztek i pokiereszowanych ludzkich ciał.

W chwili trafienia komandor porucznik O'Donnel próbował ręcznie łączyć przewody z użyciem archaicznych kombinerek i lutownicy. Nagle wszystko zawirowało, O'Donnel poleciał na ścianę. Rozległ się wybuch, maszynownie zalała fala gorąca. Mimo skafandra, izolującego przed prawie każdym znanym promieniowaniem, ekstremalnymi temperaturami, niekorzystną atmosferą i tysiącem innych zagrożeń, komandor poczuł przeraźliwe pieczenie na całym ciele, zakręciło mu się w głowie i ledwo nie zemdlał. Takie efekty wywoływał tylko promieniujący na wysokiej częstotliwości trankylit, dokładnie taki jak w rdzeniu reaktora...
O'Donnel spojrzał w kierunku , gdzie jak sądził był reaktor, ale zobaczył tylko stos gruzu
- Jestem pogrzebany,- pomyślał- Ale jeśli stało się to co myślę, to trzeba się stąd jak najszybciej wydostać i ratować cały okręt !
Ale próba odepchnięcia durastalowego panelu, przygniatającego go do podłogi, spowodowała ból, jakby każdy centymetr kości miał połamany. Zebrał się w sobie, zacisnął zęby i pchnął panel. Z ust wyrwał mu się przeraźliwy jęk, ale panel ruszył się i zsunął. Z miejsca gdzie był reaktor ziało trupio białe światło
- Przekleństwo ! Rdzeń przerwany ! Jest tylko jeden sposób, wystrzelić reaktor.
Wzrok O'Donnela padł na konsole awaryjną. Spróbował podczołgać się do niej, ale przeszywający ból uniemożliwił mu to. Sięgnął do panelu pierwszej pomocy na nadgarstku skafandra, i wcisnął przycisk diagnostyki. System czujników pokazał wynik brzmiący jak wyrok
Zaawansowana degradacja promieniowaniem trankylitowym.
Zostało mu mniej więcej dziesięć minut życia.
Nagle w słuchawkach usłyszał kobiecy głos
- Sir, gdzie pan jest ?- pytała porucznik Evergreen

Katherine wpadłszy na zawalony złomem i trupami korytarz zobaczyła O'Donnela wijącego się z bólu na podłodze, jego twarz krwawiła z każdego miejsca, była czarna jak węgiel.
Rzuciła się biegiem, ale kilka metrów dalej zatrzymała się, uderzywszy haubą hełmu o przeźroczystą gródź.
- Panie komandorze !
- Katherine... uciekaj natychmiast ! Jeśli mi się nie uda, zginiemy wszyscy
- Co się nie uda ?
- Trzeba wystrzelić reaktor, ale nie mogę się dostać do panelu. Trzeba to zrobić ręcznie. Przy rdzeniu jest dźwignia...
- Zginiesz ! Promieniowanie !
- Już jestem trupem. Zostały mi minuty.
Porucznik obrzuciła wzrokiem gródź. Jej wzrok padł na dźwignię otwierania. Juź miała za nią pociągnąć, gdy komandor krzyknął
- Idiotko ! Jeśli to otworzysz , wszyscy na statku zginą !
- Chce ci pomóc...
O'Donnel poczuł, że słabnie coraz bardziej
- Nie ma czasu !
Katherine patrzyła jak komandor, jęcząc przerażająco, czołgał się do dźwigni
- O'Donnel ! Nie rób tego.
- Powiedz moje matce, że zginąłem jak na oficera Sojuszu przystało !- i pociągnął dźwignię.
Salę reaktora zalał błysk światła, reaktor wypchnięty siłą sześciu rakiet na paliwo stałe wyleciał przez właz w podłodze, a z Komandora porucznika Brada O'Donnela został obłok pary.


Centrala taktyczna przedstawiała obraz nędzy i rozpaczy. Wielkie szafy z komputerami i ekranami pozwalały się na podłogę. Powietrze wypełniał dym, z pozrywanych światłowodów sypały się iskry. Jedyny ocalały ekran, przedstawiający stan statku, jak na złość, śnieżył. Tom Wilkins wstał z podłogi, i otrzepał się. Poza guzem na głowie, nie odniósł większych obrażeń.
- Smirnov ? Panie chorąży ?
- Tu jestem, sir !- krzyknął Smirnov
Wilkins odwrócił się i zobaczył stertę złomu
- Już idę !
Rozgrzebał stertę i pomógł wstać chorążemu
- Cały pan ?
- Chyba tak, a gdzie Hamidhar ?
- Tu jestem .
Parkash wyglądał na zdrowego, za wyjątkiem rozcięcia na ręce, potraktowanego przez automat skafandra pianką medyczną.
- Jaki jest stan okrętu ?- spytał Wilkins
- Raczej nie za dobrze, sir- odpowiedział Parkash. Trzeba uruchomić rezerwową magistralę łączności...
Nagle rozległy się chrzęsty od strony wejścia do centrali, Wszyscy odwrócili się w tamtą stronę.
Ich oczom ukazała się porucznik Evergreen, z zapłakaną twarzą, a za nią major Reed, dźwigający nieodłączny pistolet maszynowy.
- B-byłam w maszynowni- powiedziała Katherine- Trzeba było wystrzelić reaktor i okrętowi już nic nie grozi ale komandor porucznik O'Donnel...
Wszyscy zrozumieli
Parkash pierwszy wyprężył się na baczność i zasalutował do schowanego pod hełmem beretu.
A za nim kolejni
-Cz-czy wie pani jaki mniej, więcej jest stan statku ?
Wszystko zniszczone, ale połowa załogi przeżyła. Broń zniszczona, kapsuły ratunkowe też, ale ocalały dwa promy. Działa awaryjny radar i łączność, niestety padł interkom. Wiem że część starszych oficerów jest w nawigatorni, Doktor Budilov urządziła tam punkt opatrunkowy.
- Wobec tego się tam przenieśmy


- Reasumując- kapitan zakończył wykładanie sytuacji załodze,
trzy czwarte załogi jest martwe albo niezdolne do walki, nie działa uzbrojenie, a w razie czego nie mamy czym się ewakuować, no i jeszcze ten skurczybyk nie wiadomo kiedy się zorientuje że nie jesteśmy do końca martwi.
- Jest jeden sposób.- powiedział Reed
- Jaki ?
- Zebrać dobrze uzbrojoną grupę na pokładzie promu, znaleźć ten tankowiec wzrokowo i przeprowadzić abordaż. Moi marines są w jako-takim stanie, prom też się uda znaleźć.
- Zwariował pan !
- A mamy coś do stracenia ?
Kilka godzin później, po odgruzowaniu platformy startowej, znalezieniu i opatrzeniu pilota, i zapakowaniu uzbrojenia. Prom z Reedem, porucznik Evergreen i plutonem marines na pokładzie, pilotowany przez Annę Bjorn wystartował na poszukiwanie adwersarza.
- Dwanaście karabinków, dwa ręczne karabiny maszynowe, dwa granatniki przciwpancerne, karabin snajperski, osiem kilo C4- wyliczał zabrane uzbrojenie Reed.
-Wystarczy ?
- Wystarczy.
- Uwaga jest przed nami- zameldowała Anna- to na pewno ten okręt.
- Szybko, pani pilot ! Za asteroidę !
Prom ukrył się przed niepożądanym wzrokiem za asteroidę, po czym zespół przywdział skafandry szturmowe, znacznie cięższe i lepiej opancerzone niż skafandry alarmowe, oraz przystosowane do współpracy z bronią.
Śluza otwarła się i z promu jednen po drugim wyskoczyli żołnierze, po czym skokami, od jednej asteroidy od drugiej, posuwali się w kierunku statku. Gdy byli już blisko, Reed wychylił się zza skały i spojrzał przez lornetkę. Wypatrzył w poszyciu dziurę, prawdopodobnie wyrwaną przez pocisk z „Renown”. Idealna do wejścia na pokład. Był tylko jeden kłopot. Przy wyrwie kręciło się dwóch osobników w wojskowych skafandrach. Z pomocą palników starali się przygotować grunt pod łatanie. Uwage majora zwróciło jeszcze coś. Były to mundury marynarki Torgańskiej Gwiezdnej Republiki Demokratycznej, małego, kilkusystemowego państwa, rządzonego przez juntę wojskową.
- I co ?
- Znalazłem wejście, ale jest obsadzone. Ponadto, wszystko wskazuje na to, że ten okręt jest obsadzony przez Torgańczyków.
- Ale to oznacza...
- Wiem. Wojnę. Dlatego musimy zdobyć jak najwięcej informacji i dostarczyć je dowództwu.
- Jaki więc mamy plan ?
- Zinfiltrujemy okręt, możliwie jak najciszej, dostaniemy się do ich centrali taktycznej, przesłuchamy jakiegoś oficera, a potem się zobaczy.
Katherine pokręciła głową, ale w czasie misji bojowej to Reed dowodził.
- Uwaga- rozkazał- na trzy wyskakujemy zza skały i zdejmujemy tych przy dziurze. Raz, dwa, trzy !
Oddział rozdzielił się i wyskoczył po obu stronach asteroidy. Dwaj mechanicy spojrzeli z niedowierzaniem.
- Niespodzianka !
Kilka karabinków naraz wystrzeliło długą serię. Trafieni zostali odrzuceni na kilka metrów
- Czysto. Ruszamy.
Reed odepchnął się od wystającej belki i wpadł do środka, a za nim reszta.
- Szeregowy Hersh ?- zapytał rudowłosego operatora RKMu major- W handlowej służyliście na tym typie tankowców. Gdzie więc mogli się zainstalować ze sprzętem taktycznym ?
- Zakładając że za bardzo go nie przerobili, moim zdaniem mogli się ustawić w pomieszczeniu obsługi zbiorników 1-4. Można się tam dostać przez rurę awaryjnego spustu zbiorników. Obok niej biegnie awaryjny kanał serwisowy z którego włazem C290 można się dostać do pomieszczenia, Wejście do kanału serwisowego jest gdzieś w okolicy...
- Jasny gwint !- krzyknęła Evergreen- Patrol !
Zza zakrętu korytarza wyszło dwóch uzbrojonych w karabiny żołnierzy. Jeden z nich wskazał na grupę i zaczęli strzelać.
- Provence ! - rozkazał major- Dawaj odłamkowy !
Wskazany żołnierz wystrzelił z podlufowego granatnika czterdziestomilimetrowy granat odłamkowy, który wybuchł tuż obok patrolu, natychmiast obalając obu żołnierzy, wyrwał przy tym dziurę aż do zewnętrznego pancerza, powodując alarm i uruchomienie instalacji przeciwpożarowej, obryzgującej całą sekcję pianą ze zraszaczy. Korzystając z zamieszania, grupa szturmowa zwiała do otwartego włazu. Kiedy znaleźli w systemie kanałów, wszystko momentalnie ucichło.
- Uff !- odetchnęła Katherine.
- To jeszcze nie koniec.- stwierdził Reed.- Teraz wie o nas cały statek.
- Tak, czy siak, musimy dotrzeć do centrali.
- Nie sądzę, by nam na to pozwolili.- zmartwił się Reed
Chwilę później, oddział czołgał się przez wąską przestrzeń pod rurą spustową. Szeregowy Hersh prowadził. Nagle zatrzymał się przy sześciokątnym włazie w podłodze.
- To chyba tutaj.- powiedział.
- Przygotować się.- rozkazał major- Mam złe przczucia.


Podporucznik Johann Tobiens, oficer polityczny okrętu Torgańskiej Marynarki Ludowej PTS,, Starfire”, stał wraz
ze swoimi ludźmi w korytarzu serwisowym, dokładnie nad włazem, przy którym spodziewano się intruzów. Stojący obok technik pochylał się nad podpiętym do złącza przenośnym ekranem
- Idą ? - spytał Tobiens
- Tak.
- Dobrze. Przygotować się- uśmiechnął się szyderczo i pomyślał- Za chwilę wpadniecie jak ryby w sieć.
Właz syknął, wieko uchyliło się, i pokazała się twarz rosłego bruneta, z dystynkcjami majora Korpusu Marines marynarki Sojuszu na skafandrze. Patrzył na podporucznika i jego ludzi, niezdolny do jakiejkolwiek reakcji, a w jego oczach widać było mieszankę niedowierzania i przerażenia. Tobiens uśmiechnął się
- Tak wysokie szarże nie powinny stać na pierwszej linii- syknął niczym wąż
Jeden z jego podkomendnych wyciągnął majora za ramię. Za nim z kanału wyszła reszta. Jakaś dziewczyna z grubym warkoczem, z twarzą licealistki, rudzielec, któremu odebrano RKM, i cała trzynastoosobowa grupa szturmowa. Wszyscy zostali obszukani, zakuci w kajdanki, i poprowadzeni do centrali taktycznej.


Major Reed był wściekły. Na siebie. Mimo doświadczenia i dwóch lat szkolenia z abordażu, zachował się jak ostatni amator. A dodatkowo, jakiś oficerek z podrzędnej wojskowej dyktatury rugał go jak burą sukę.
- Myśleliście, że nie wiemy, że nie rozwaliliśmy was do końca ? I że nie zauważyliśmy promu ? Nie zastanawialiście się, czemu wam tak łatwo szło ? Teraz dostaniecie nagrodę. Zobaczycie jak wasz nędzny stateczek rozpieprza się na atomy !- Monologował dowódca rajdera, komodor Erwin Thalsley, jak sam im się przedstawił.
- Sternik, zaczynamy nawrót na „Renown”- Thalsley podszedł bliżej głównego ekranu.- Panie Ontos, przygotować dziobową armatę uniwersalną.
Nagle Reed poczuł dziwny kształt w małej kieszonce na łokciu, i wtedy sobie przypomniał. Mikrogranat VT-6, wielkości włoskiego orzecha, z zapalnikiem na 6 sekund uruchamiany upadkiem. Kątem oka major zobaczył, że Katherine również zauwałyłą, że ma w kieszeni granat. Reed delikatnie ruszył się, i mała zielona kulka upadła na ziemię , i potoczyła się w kierunku Thalsleya. Granat Katherine również upadł. Majorowi wystąpiły na czoło krople potu. Liczył. Pięć...Cztery...Trzy...Dwa... Major, gwałtownie rzucił się na ziemię. Strażnicy nie zdążyli zareagować, a pomieszczenie zamieniło się w piekło. Mieszanka fali uderzeniowej, ognia i odłamków okrążyła kilka razy centralę. Skafandry bojowe uchroniły drużynę przed obrażeniami, ale z Torgańczyków niewiele zostało. Na domiar złego,w wyniku uszkodzenia przez granat i tak już nadwrężonych urządzeń kontrolnych na okręcie wybuchła cała fala przeciążeń i przebić. Wyły alarmy, a kiedy układy reaktora zaczęły wariować, Reed krzyknął.
- Czas stąd wiać !
- To to i ja wiem !- zauważyła z przekąsem Katherine- Ale jak ?
- Rura spustowa ! Trzeba wyjść stąd tym włazem- Major wskazał na małą klapę.- Dostać się do zaworu, wleźć do rury, wysadzić główny spust i uciekamy.
Oddział wśliznął się do rury spustowej, i ruszył biegiem, długą prostą przestrzenią pięciometrowej wysokości, do jednego z
dwóch spustów na okręcie. Wkrótce dotarli do wielkiej, metalowej klapy. Jeden z żołnierzy wyciągnął ładunek kumulacyjny, złożył jego dwie części i zabrał się do nastawiania zapalnika. Nagle z dali rozległ się głośny ryk, a w kierunku oddziału zaczęłą pędzić kula ognia.
- Gotowe !- krzyknął żołnierz.
- Oddział, włączyć silniki skafandrów. Żołnierzu, detonuj !
Głośna eksplozja wypchnęła właz, a oddział szturmowy wyleciał za nią, tuż-tuż unikając kuli ognia. Tankowiec został rozerwany na części


Wchodzący do stoczni na orbicie ziemi, holowany przez holownik „Renown”, witany był z wojskowymi honorami. Spraw do zrobienia było tysiące. Zdemolowany okręt wymagał naprawy, trzeba było z honorami uczcić bohaterów, zawiadomić rodziny zabitych. Ale jedno było pewne. Torgańczycy zaatakowali i ciężko uszkodzili okręt Sojuszu. Gdzieś tam, w atomowych bunkrach, sztabowcy już szykowali się do największego koszmaru ludzkości – wojny.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz