Mały,
przycupnięty w rogu sali odpraw pilotów na lotniskowcu marynarki
Sojuszu Galaktycznego G.A.S,,Renown'', kantorek był biurem
porucznik Sandry Croft, znanej z niekonwencjonalnego myślenia i
będącej oficerem operacji lotniczych. Obecnie właścicielka
kantorku chodziła po nim, mnąc w rękach kopie akt dwojga swych
najlepszych ludzi – i zarazem dwóch największych problemów:
bosmana Paula Traggera i starszego pilota Anny Bjorn. Tragger, będący
najlepszym pilotem i największym awanturnikiem na pokładzie oraz
dowódcą lotu Sztylet szczerze nie cierpiał Anny, a ona to
odwzajemniała. Nikt nie wiedział, skąd te animozje, albo raczej
nie chciał mówić. Podobno chodziło o czasy, gdy byli w jednej
klasie w szkole pilotów. Tak czy inaczej, nie byłby to problem
oficera operacji lotniczych, gdyby nie to, że oboje nie zapominali o
swej wrogości nawet na czas misji. Pół biedy, że nie latali w
jednej kabinie, ale i tak robili czasami takie ekscesy w radiu i nie
tylko, że wszystkim oczy z orbit wychodziły. Współpraca, będąca
podstawą dobrej eskadry myśliwskiej w ich przypadku była
absolutnie niemożliwa. Po ostatniej kompromitacji na oczach
admirałów i dygnitarzy, kapitan van Boer zażądał zrobienia z tym
czegoś. Nagle Sandrę olśniło.
-A
gdyby wysłać ich w jednej maszynie na standardowe, ale wymagające
współpracy obu pilotów zadanie, tak jakby to była zwykła misja?
Chociaż... pewnie i tak by wszystko spieprzyli. Ale ten nic nie
osiąga, kto nie ryzykuje.
Bosman
Paul Tragger był wściekły jak nigdy w życiu. Flirt z bosman
Simpson przerwał mu wygłoszony beznamiętnym głosem komunikat o
wspólnym locie z tą cholerną Bjorn. Dodatkowo, w jednej kabinie.
Kiedy to usłyszał, cudem powstrzymał się przed wygarnięciem
całego magazynka z broni służbowej w głośnik, a drugiego w
pomysłodawcę tego idiotyzmu. Kiedy wziął z szafki w szatni
skafander lotniczy i wbił się weń, na nadgarstkowy wyświetlacz
system pokładowej łączności wypluł informacje o misji. Mieli
zbadać chmury cząstek jonowych na orbicie Delta Polaris, małej
planetki pokrytej oceanami i malaryczną dżunglą. Chmury te
zakłócały wszelką łączność i czujniki, musieli więc podejść
do każdej chmury i przeskanować ją z bardzo bliska. Wymagało to
współpracy obu członków załogi, co tylko jeszcze bardziej
popsuło i tak już paskudny nastrój Paula.
Anna
stała już przy maszynie, gdy dotarł tam Paul. Przy ostrej,
kojarzącej się Paulowi z igłą sylwetce dwumiejscowego myśliwca
wielozadaniowego F/A-118 Starshark manipulowali mechanicy, montując
zasobnik zwiadowczy z radarami i zaawansowanym komputerem pokładowym.
Bjorn, jak tylko zobaczyła Paula, wpakowała się na wyznaczone dla
siebie miejsce drugiego pilota. Było to jawną oznaką wzgardy, gdyż
pierwszy pilot wsiadał do maszyny zawsze pierwszy. Paul, ignorując
to, wdrapał się po wysuwanej drabince do kokpitu i odruchowo
sprawdził przyrządy. Upewniwszy się że systemy, zasilane, póki
co, życiodajną mocą z hangarowego generatora, mają się dobrze,
sprawdził kompensator przyspieszeń w fotelu, podpiął przewody
radioelektryczne i tlenowe, zapiął pasy i włączył wzbudzanie
reaktora. Z tyłu maszyny rozległo się buczenie, przechodzące w
wizg plazmy wpychanej do kolektorów dysz. Jako że strumień ten
generował też prąd na pokładzie, główne ekrany rozświeciły
się. Gdy mechanicy odłączyli przewód doprowadzający energię z
zewnątrz, Paul zamknął swoją owiewkę, a Anna swoją. Po chwili
włączył się też przezierny wyświetlacz na szybce hełmu, na
który komputer wypluł diagnostykę. Kątem oka Paul zauważył, że
Anna nie ma zasuniętej szybki.
-Proszę
zasunąć szybkę hełmu, pani pilot.-powiedział protekcjonalnym
tonem, celowo używszy stopnia.
-Powtarzam,
proszę zasunąć szybkę.- powtórzył, gdy jego próba nie dała
skutku, ale dał sobie spokój. Tymczasem komputer piknął,
informując o zakończeniu automatycznej listy kontrolnej. Paul,
obrzuciwszy ekrany spojrzeniem, zadowolony z rezultatu programu
autorozruchu wywołał kontrolę:
-
Sztylet 1-1 wzywa Papa Charlie 77,
„Papa
Charlie 77” było kodem wywoławczym kontroli lotów na
„Renown”.
-Tu
mówi Papa Charlie 77.
-
Proszę o pozwolenie na kołowanie do startu do misji o numerze 207 w
wykazie lotów.
-
Zezwalam kołować na katapultę, Sztylet 1-1.
-
Zrozumiałem.
Paul,
zapominając o znienawidzonej osobie w kabinie, włączył pomocnicze
silniki elektryczne na kołach, i dojechał do śluzy wjazdowej na
katapultę, która była oddzielona wielką grodzią, gdyż
wychodziła prosto w próżnię.
-
Sztylet 1-1 przy Bramie, proszę o pozwolenie na wjazd.
-
Zezwalam.
Gródź
otworzyła się i myśliwiec wtoczył się na elektromagnetyczną
szynę katapulty. Dwuszynowy pokład startowy,,Renown'” mógł
wystrzelić całą eskadrę w pięć minut.
-
Sztylet 1-1 prosi o pozwolenie na start.
-
Zezwalam, otwarcie wylotu za minutę.
Metalowa
ściana oddzielająca hangar od katapult zamknęła się, światła w
hali zmieniły kolor na żółty, zaś leżąca 50 metrów dalej
brama otworzyła się, ukazując upstrzony gwiazdami kosmos.
-
Sztylet 1-1, Tu Papa Charlie 77. Przygotować się... Wystrzelenie za
5...4...3...2...1, Start!
Katapulta,
rozpędzają myśliwiec w ułamek sekundy do 15 000 kilometrów na
godzinę,wygenerowała przyspieszenie takie, że mimo kompensatorów
wszyscy w myśliwcu stracili na chwilę przytomność. Przygotowany
na takie chwile automat natychmiast dał ciąg, schował podwozie i
ustawił maszynę na kursie. „Renown” malał za ogonem w
zastraszającym tempie, a autopilot myśliwca kierował go ku celowi.
Przez kilkanaście następnych minut załoga miała spokój. Ale
Paul, nauczony doświadczeniem, obrzucał wzrokiem przyrządy. Nagle
zamarł. Na lewym ekranie, obrazującym stan maszyny, układy
procesora kontroli lotu świeciły się na żółto, co oznaczało
podejrzenie uszkodzenia. Problem mógł być poważny, więc Paul
postanowił się pozbyć wszelkich wątpliwości.
-
Anna, co z procesorem kontroli lotu na twojej diagnostyce?
-
Żółty- odpowiedziała, także wyraźnie zaniepokojona, choć wciąż
z nutką pogardy w głosie.
Paul
wywołał natychmiast diagnostykę procesora, ale natychmiast
pożałował utraty słodkiej niewiedzy. Kolor układu zmienił się
na czerwony, a w słuchawkach rozległ się brzęczyk alarmu.
Spojrzał na skrzydło, gdzie był zlokalizowany procesor, i zbladł.
Spod oderwanej klapki wystawały poharatane układy procesora, a
prawie równocześnie na wyświetlaczu układ zmienił kolor na
czarny, co oznaczało całkowitą niezdolność do pracy.
-
Musiał w niego rąbnąć jakiś mikrometeoryt.- pomyślał
-
Chyba powinniśmy wracać!- powiedziała Anna.
-
Cicho!- mimo że rada była dobra, Paul za nic nie przyjąłby jej od
znienawidzonego wroga.
Był
jednak przerażony. Próbował sobie przypomnieć za co odpowiada
feralny układ. Za silniki, stery i nawigację
Podjął
decyzję.
-
Wracamy na „Renown” – powiedział i wcisnął przycisk kursu
powrotnego.
Myśliwiec
ani drgnął.
Wyłączył
automatyki i spróbował ręcznie. Joystick był martwy, podobnie jak
manetki silników. Paul, pełny najgorszych obaw, wywołał na ekran
obraz z trajektometru. Linia kursu kierowała maszynę prosto w
powierzchnie Delta Polaris. Paul wcisnął przycisk nadawania.
-
Sztylet 1-1 wzywa Papa Charlie 77. Mayday, mayday! Straciliśmy
nawigację i kierujemy się kursem balistycznym w Delta Polaris
wzywam pomocy! Odbiór!
-
To na nic! - krzyknęła Anna – chmury jonowe zakłócają radary i
radio!
-
Nie no to teraz jesteśmy ugotowani!!!- Paul nie wytrzymał.- Musimy
awaryjnie lądować.
-
Z tą prędkością?
-
No właśnie. Słuchaj, za fotelem masz dźwignię do awaryjnego
odrzucenia reaktora. Bez niego przynajmniej nie będziemy wciąż
przyspieszać.
Anna
bez gadania pociągnęła czerwoną dźwignię. Wizg plazmy ustał,
wszystko na chwilę zgasło, a potem włączyło się zasilanie
awaryjne.
-
Wszystko ładnie i pięknie, ale jak do cholery zwolnimy?!- zapytała
Bjorn.
-
Chwilę... Mam! Ładunki awaryjne!
-
Słucham??
-
Małe silniki na paliwo stałe sterowane ręcznie do nagłych
manewrów, gdy nie ma czasu na nic innego! Możemy je odpalić i
zejść na trajektorię suborbitalną i łagodnie wylądować, ale
trzeba zrobić to co do sekundy.
-
Czyli co?
-
Oblicz na pomocniczym kalkulatorze.
Anna
postukała chwile w klawiaturę.
-
Uwaga... Teraz!
Paul
pociągnął za gałkę i z dziobu myśliwca wykwitły cztery
płomyki. Linia kursu na trajektomerze drgnęła i zmieniła się w
trajektorię zapewniającą wejście w atmosferę pod jako takim
kątem.
-
Teraz tylko się trzymać!- pomyślał.
Brudnozielona
kula planety rosła w oczach. Po chwili zajarzyło się tysiącem
ogników pole ochronne, osłaniające statek przed spaleniem w
atmosferze. Wysokościomierz mielił cyfry jak oszalały. Czerń
kosmosu po chwili zastąpiło białe mleko chmur, a potem ukazała
się bezkresna dżungla. Na pięciuset metrach włączył się
spadochron. Paul już miał odetchnąć, gdy Anna krzyknęła:
-
Paul, patrz!
Paul
odwrócił się i zobaczył, że jeden ze spadochronów był rozpruty
na długości metra. Szczelina powiększała się, aż spadochron
rozpruł się na dwie, łopocące przeraźliwie szmaty. Myśliwiec
począł się przechylać, a co gorsza, przyspieszać. Pierwsze
gałęzie zaczęły bić o brzuch maszyny pędzącej z prędkością
sześciuset kilometrów. Gdy statek natrafił na jakiś gruby pień,
odpadło od niego lewe skrzydło, wykonał półbeczkę i w
płomieniach rąbnął o ziemię.
Paul
obudził się ze strasznym szumem w głowie. Ostatni raz czuł się
tak po imprezie z okazji zdania egzaminów. Spróbował poruszać
głową, potem rękami i nogami. Był cały. Rozejrzał się. Owiewka
i szkła ekranów były pokryte pajęczynami pęknięć. Z zerwanego
panelu tu i ówdzie iskrzyło. Na kolanach leżał jakiś papier.
,,Instrukcja postępowania w sytuacji rozbicia się na obcej
planecie”. Ironia. Wokół rozpościerała się dżungla i słychać
było dźwięki lokalnych zwierząt. Tragger odpiął pasy, zdjął
hełm i wymacał przypięty do pasa pistolet. Broń ręczna w prawie
całej galaktyce wystrzeliwała pociski elektromagnetycznie, na
zasadzie działa Gaussa, co pozwalało osiągnąć dużą
szybkostrzelność i siłę rażenia. Następnie Paul poszukał
schowanego w skrytce w burcie zestawu awaryjnego: apteczki, latarki,
aparatu tlenowego, dwudniowych racji żywnościowych, liny i
haczyków, zapałek i noża. Zestaw był na miejscu.
Nagle
Paul usłyszał jęk z tyłu.
-
Anna?!
Znowu
jęk.
Paul
otworzył owiewkę i wstał, nie opuszczając kabiny. Owiewka kabiny
Anny była potrzaskana a jedna z blach wygięta. Paul wygramolił się
z wraku i jednym susem znalazł się przy Annie. Odrzucił konar
leżący na kabinie i zobaczył ją.
-
Wszystko w porządku? Jesteś ranna?- zapytał, odpinając jej pasy i
zdejmując hełm.
-
Nie, idioto!- powiedziała, wskazując na prawą rękę.
Paul
delikatnie ją obejrzał. Rękaw był rozdarty i cały we krwi, a tu
i ówdzie powbijane były jakieś kawałki.
-
Cholera, kiepsko to wygląda. Daj, wyciągnę cię stąd.
Paul
wziął Annę pod ramię i delikatnie wyciągnął z kabiny. Posadził
ją ostrożnie na kikucie skrzydła i zajrzał z powrotem do jej
kabiny, gdyż w F/A-118 większość sprzętu ratowniczego była w
kabinie operatora. Ale miejsca, gdzie powinna być torba ze sprzętem,
nie było. Zamiast niego i całej okolicy ziała dziura. Cały
sprzęt, w tym sygnalizator pozwalający zlokalizować wrak,
narzędzia, namiot i aparat do uzdatniania wody po prostu rozsypały
się po okolicy.
Nie
było co się oszukiwać. Sytuacja była paskudna
-
Obawiam się, że mamy problem.- powiedział – Drugi zestaw wypadł
w czasie lotu.
-
Tam była połowa żywności! Znajdą tu tylko dwa trupy!
-
O ile w ogóle będą nas szukać na planecie.- powiedział Paul, ale
natychmiast pożałował szczerości.
-
Ty draniu!
-
Ale...
-
Mogliśmy wrócić na Renown, a teraz musimy tu zdychać!
-
Słuchaj, do ciężkiej cholery to nie moja wina że przeklęty
procesor raczył się zepsuć!!!- krzyknął Paul ucinając kłótnię
i dodał. - Tak czy inaczej, musimy się jakoś urządzić i czekać
na pomoc. A najpierw muszę cię opatrzyć.
Rozciął
nożyczkami z apteczki kombinezon i dokonał oględzin. Rana była
spora i mocno krwawiła, ale chyba nie zagrażała życiu. Paul
ostrożnie powyjmował odłamki i założył opatrunek.
-
Teraz musimy poszukać jakiejś wody.- powiedział
-
Ale mamy racje z twojego zestawu!
-
Prędzej czy później się skończą.
-
Musimy tu zostać, większa szansa, że zobaczą kilometr przeoranego
lasu i wrak niż dwoje ludzi w dżungli!
-
Słuchaj, miałaś zwolnienie jak mieliśmy lekcje o przetrwaniu na
obcej planecie...
-
Nie! Teraz ty słuchaj! Zostaniemy tu! Koniec kropka!
-
To może jedno z nas pójdzie i wróci?
-
Noo... dobra.
-
Ale kto?- zapytał Paul
-
Ja.
-
W życiu. Jesteś ranna.
-
I co z tego? Ty jesteś chory na łeb, a latasz myśliwcem!
Oboje,
pierwszy raz w życiu razem, się roześmiali.
Gdy
Anna wróciła, przyniosła dwie pełne manierki wody.
-
Jakieś dwieście metrów stąd jest wielka rzeka.- zaraportowała
-
Nie ufałbym tropikalnej rzece. Trzeba to odkazić.
-
Ale jak? Zestaw rozleciał się na kawałki!
Paul
wygrzebał z apteczki fiolkę z ciemnym płynem.
-
Co to?
-
Jodyna.
-
Niemożliwe! Od stu lat jej się nie używa!
-
Ale w tych zestawach wciąż jest, bo jest niewrażliwa na warunki
środowiskowe, działa szybko i nadaje się do wielu rzeczy.
-
Ale pewnie woda nią odkażona smakuje paskudnie?
-
To fakt.
Rzeczywiście,
pijąc zdezynfekowaną wodę, krzywili się, ale to nie był czas i
miejsce, by wybrzydzać.
Centrala
taktyczna ,,Renown” była umieszczona, wraz z najważniejszymi
systemami i komputerami w pancernej cytadeli w samym środku okrętu,
chronionej dodatkowym polem siłowym.
W
centrali było ciemno i dosyć ciasno. Jedyne światło dawały
czarno-zielone ekrany, lampki nad pulpitami i wiecznie przygaszone,
świecące na czerwono lampy na suficie. W powietrzu unosił się
zapach papierosowego dymu. Personel, w częściowo rozpiętych
mundurach i ze słuchawkami na uszach wydawał się zblazowany.
Oficer taktyczny, pochodzący z New Delhi, Hamidhar Parkash Singh,
postukiwał stylusem w dotykowy ekran komputera i zastanawiał się
co też mu się na tej wachcie przydarzy. Jakby w odpowiedzi drzwi
otworzyły się z sykiem i do środka wkroczył kapitan Georg van
Boer, a za nim pierwszy oficer, komandor Tom Wilkins. Obaj byli
wyraźnie zaaferowani.
-
Kiedy był ostatni kontakt? - spytał kapitan, nie zatrzymując się.
Obaj kierowali się w stronę sekcji wykrywania i jej szefa,
chorążego Smirnova.
-
Automatyczna transmisja sir, o 18:16 czasu pokładowego, tuż zanim
weszli w chmurę jonową- odpowiedział Wilkins – według niej
mieli awarię procesora kontroli lotu.
Hamidhar
spytał przechodzącego kapitana.
-
Co się stało, sir?
-
Zaginął lot Sztylet 1-1. Panie Parkash, proszę postawić centralę
w stan gotowości. Z pomocą pana Smirnova ma pan przeszukać
przestrzeń w promieniu parseka. Za godzinę proszę się zgłosić
do pokoju narad. Nie zostawię swoich ludzi na śmierć w kosmosie.
-
Tak jest, sir.
Hamidhar
sięgnął po mikrofon interkomu, odkaszlnął, oczyścił go i
zaczął mówić
-
Uwaga, Uwaga! Cały personel centrali taktycznej ma się zgłosić na
stanowiska! Powtarzam: Cały personel centrali taktycznej ma się
zgłosić na stanowiska!
Chwilę
później do pomieszczenia zaczęli wbiegać załoganci. Wszyscy byli
podekscytowani i nie potrafili tego ukryć tak, jak na żołnierza
Sojuszu przystało. Gdy już usiedli, zaczęli szeptać między sobą.
-
Nie, nie, moje ptaszki. Nie postrzelacie sobie dzisiaj. Zrobicie coś
znacznie bardziej pożytecznego. - pomyślał Parkash i krzyknął w
kierunku blondyna z patkami chorążego, pochylonego nad jednym z
techników.
-
Panie Smirnov! Proszę przeszukać przestrzeń w promieniu parseka.
-
Tak jest sir! - odpowiedział Smirnov i zaczął wydawać rozkazy
swoim ludziom – Panowie, użyjemy całego sprzętu. Pattison!-
dawaj system LIDAR na pełną moc, Huang, ty wymieć radarem okolicę,
a Roger niech sprawdzi daleki zasięg.
Natychmiast
rozległy się piski i buczenie urządzeń, stukot klawiszy i palców
na dotykowych wyświetlaczach. Od stanowisk wykrywania słychać było
ożywiony gwar. Nic nie mogło umkąć radarowym promieniom, jeśli
dyrygował nimi Smirnov.
W
pokoju narad, przy owalnym stole z projektorem trójwymiarowym na
środku, wyświetlającym obraz układu siedzieli: Kapitan, porucznik
Croft, szef operacji polowych porucznik Katherine Evergreen, pierwszy
oficer Wilkins, lekarz pokładowy Katia Budilov, porucznik Parkash
Singh i główny mechanik komandor podporucznik Brad O'Donnel.
Kapitan van Boer zaczął:
-
Jak panowie i panie wiedzą, dzisiaj około godziny 18 czasu
pokładowego zaginął nasz myśliwiec, lot Sztylet 1-1, z bosmanem
Traggerem i starszym pilotem Bjorn na pokładzie. Wszystko wskazuje
na to, że w maszynie wysiadł procesor kontroli lotu. Obecnie
prowadzimy akcję ratunkową. Każdemu z was zleciłem zadania. Chcę
wysłuchać, co do tej pory zrobiliście i jakie macie sugestie. Pan
pierwszy, panie Parkash.
Hamidhar
wywołał na palmtopa obszerny raport przygotowany przez Smirnova.
-
Chorąży Smirnov przeszukał całą przestrzeń w poszukiwaniu
maszyny, ale nie znalazł nic. Powtórzenie skanu nic nie dało.
Pozostaje więc możliwość, że są na orbicie, ukryci przed
radarami przez chmury jonowe ,lub że się rozbili na Delta Polaris.
-
Dziękuje panu. Teraz wysłuchajmy porucznik Evergreen.
Katherine
wstała i zaczęła mówić.
-
Panie kapitanie, o Delta Polaris wiemy niewiele. To mała planetka o
gorącym klimacie prawie na całej powierzchni. Głównie dżungla,
bagna i oceany. Na powierzchni mamy dużą aktywność wulkaniczną,
a nowe wulkany rosną jak grzyby po deszczu. Nawet dobrze wyposażona
ekspedycja miałaby tam problemy ze względu na nieprzyjazną faunę
i florę. Załoga myśliwca, bez przeszkolenia i specjalistycznego
sprzętu nie miałaby tam, szczerze mówiąc, wielkich szans na
przeżycie. W razie potrzeby mogłabym zmontować ekspedycję
ratunkową, ale byłoby to trudne, nie mówiąc o problemach z
lokalizacją ofiar.
-
Dziękuje. Jest pani pesymistką.
-
Realistką, sir.
-
Tak, czy siak, proszę o zabranie głosu pana O'Donnela.
O'Donnel
wstał i zaczął.
-
Sir, myśliwiec był w świetnym stanie technicznym i nie wiem co
mogło wywołać awarię. Pytał mnie pan także o sprawność
systemów „Renown” na orbicie Delta Polaris i w jej atmosferze.
Na orbicie nie działałaby wszelaka łączność czy czujniki, gdyż
chmury jonowe sięgają do stratosfery planety. Nie mielibyśmy
łączności z nikim na planecie, a ratownicy nie mogliby korzystać
z pomocy czujników „Renown”, chyba że wprowadzić go w niższe
warstwy atmosfery.
-
Pytałem pana o taką możliwość.
-
Teoretycznie to możliwe. Musielibyśmy wciągnąć do kadłuba lub
zdemontować większość wystających elementów, chociaż myślę,
że anteny czujników dałoby się ocalić. W atmosferze nie
moglibyśmy być zbyt długo, najwyżej pięć minut, ponieważ
pomocnicze silniki odrzutowe i antygrawitacyjne mają za małą moc,
by nas tam utrzymać. Wysokość dolnej granicy stratosfery Delta
Polaris wynosi 5,5 kilometra, a minimalna wysokość na którą
moglibyśmy zejść to 5 kilometrów, więc, jak pan widzi
potrzebujemy precyzji.
-
Dziękuje, pogadam o tym z podporucznik Mockingjay.
Nagle,
zadzwonił dzwonek do drzwi.
-
Wejść.
Do
sali wszedł oficer służbowy.
-
Sir, wrócił patrol z orbity.
-
I co?
-
Ani śladu myśliwca, sir. Musieli się rozbić na planecie. Na
orbicie znaleźliśmy odrzucony reaktor, bez wątpienia pochodzący z
F/A-118. Co więcej, zauważyliśmy obłok plazmy, wskazujący
prawdopodobnie kierunek lotu maszyny. Niestety, nie mogliśmy użyć
czujników, i dokonaliśmy oględzin wizualnie. Wygląda na to, że
rozbili się na południowym kontynencie, sir. Precyzyjniej się nie
da.
-
Dziękuje, panie poruczniku. - podziękował kapitan i zwrócił się
do reszty- Panie i Panowie, przerywamy obrady. Wznowimy je kiedy
będzie więcej śladów. Ja idę do nawigatorni.
Mostek
nawigacyjny „Renown”, zwany nawigatornią był, w przeciwieństwie
do centrali taktycznej, przestronny i spory. Całą jedną ścianę
zajmowało wielkie okno, z widokiem dokładnie przed dziób statku,
na którym można było wyświetlać różnorakie siatki, mapy i
pomoce nawigacyjne. Gdzie się dało upchane były konsole. Na samym
środku stała największa konsola – stanowisko podporucznik Tristy
Mockingjay. Jego właścicielka siedziała na fotelu, poprawiając
rude włosy. Odwróciła się, gdy do środka wszedł kapitan.
-
Słucham, sir?
-
Panno Mockingjay, musimy wejść na orbitę Delta Polaris, możliwie
niską.
-
Sir, zastrzegam, że nie będziemy tam mieli łączności.
-
To akurat wiem.
-
Skoro tak...- porucznik siadła z powrotem na fotelu i zaczęła
wydawać rozkazy, nie przejmując się zbytnio kapitanem nad głową-
Wilson, dawaj na główne okno siatkę kursową.
Na
głównym oknie, szyba została zasłonięta przesłoną na której
wyświetlił się izometryczny obraz, z niebieskim trójkątem
oznaczającym „Renown”, zieloną linią jego kursu, i białą
kulą planety.
-
Świetnie, no to jazda, panowie, opuszczamy orbitę okołosłoneczną,
Timber, proszę dać 50 procent mocy, Johnson- stery, panie Brugess-
zwróciła się do swojego zastępcy- Ile czasu do orbity?
-
To zależy jaka orbita i gdzie, ma'am.
-
No właśnie. Panie kapitanie?
-
Orbita geostacjonarna nad południowym kontynentem.
-
Słyszał pan panie Brugess.
-
Tak jest.
Niedługo
później, pod wpływem mocy silników, linia kursu zaczęła powoli
skręcać w stronę Delty Polaris, aż przeszła w satysfakcjonujący
podporucznik Mockingjay transfer.
-
Ok, panowie.- powiedziała- Timber, wyłącz silniki. Lecimy dalej na
jałowym.
-
Tak jest.
Cztery
dysze silników głównych „Renown” zgasły, i dwukilometrowy
lotniskowiec leciał kursem transferowym wyłącznie z rozpędu. Po
kilku minutach Brugess zameldował
-
Ma'am, zbliżamy się do orbity.
-
Świetnie, ciąg na dwanaście sekund na mój znak. Obrócić nas
przeciwnie do kierunku lotu, panie Johnson.
„Renown”
leniwie, popychany białymi ognikami silników manewrowych, obrócił
się.
-
Panie Timber! Ciąg. Teraz!
Silniki,
obrócone przodem do kierunku lotu zadziałały jak hamulce,
zwalniając statek do prędkości orbitalnej. Na siatce kursowej
linia kursu zaczęła się zaginać wokół Delta Polaris, aż
utworzyła dokładnie okrągłą orbitę.
-
Wyłączyć ciąg, panie Timber.
-
Aye, Aye, ciąg wyłączony.
-
Widzi pan, sir? Jesteśmy na geostacjonarnej.
-
Dziękuje, panno Mockingjay.
Przez
kilka godzin Paulowi i Annie udało się jakoś urządzić. We wraku,
przykrytym podpartym na trzech belkach brezentem z zestawu
ratowniczego, urządzili miejsca do spania. Annie udało się
przestroić radio by nadawało co kilka sekund impulsy na wszystkich
pasmach, co pozwalało ich odnaleźć. Paul poświęcił swój
kombinezon i, korzystając z jego pomarańczowego koloru, rozłożył
go kilka metrów od wraku w charakterze płachty sygnalizacyjnej.
Słońce zachodziło, gdy zabrali się do jedzenia papki proteinowej
z zestawu racji żywnościowych.
-
Jak myślisz, znajdą nas?- spytała Anna.
-
Kto wie? Zrobiliśmy wszystko, by zachować się przy życiu i
możliwie łatwo dać się odnaleźć. Teraz możemy liczyć tylko
na naszych kolegów i koleżanki z „Renown”.
-
Oby szybko...
-
Cii! - uciszył ją Paul – Słuchaj!
Od
strony dżungli dochodziły ciche syki.
-
C-co to jest?
-
Nie wiem, Anno. Bądźmy gotowi.- Paul odbezpieczył broń, co Anna
także uczyniła, i wstał. Nagle z krzaków wyskoczył dziwny stwór,
wyglądający jak krzyżówka kobry ze stonogą. Zwierze rzuciło się
na Paula, zanim ten zdążył wystrzelić, i przewróciło go na
ziemię. Paul starał się odepchnąć gada, ale ten, mimo prób
bosmana, zbliżał swoje wielkie jak sztylety zęby jadowe w kierunku
szyi Paula. Ten żegnał się już z życiem, gdy usłyszał dźwięk
podobny do wizgu bicza. Zwierze znieruchomiało i Paul zrzucił je z
siebie. Obok stała Anna z pistoletem z dymiącą jeszcze lufą.
-
Uff, dzięki- westchnął Paul
-
Na moim miejscu zrobiłbyś to samo... Och!
-
Co?
Anna
przysiadła na skrzydle.
-
Nic... tylko mi zimno. Okropnie zimno.
Paul
spodziewał się najgorszego. Spojrzał w kierunku ramienia Anny.
Opatrunek był brudny, a cała okolica rany szaroczerwona i
opuchnięta.
-
O czymś mi nie powiedziałaś!
-
Ja... wpadłam niechcący do tej rzeki.
-
No to pięknie. Właśnie dlatego tropikalną wodę się odkaża.
Paul
dotknął jej czoła.
-
Masz gorączkę.
-
Możesz coś z tym zrobić?
Paul
pogrzebał w apteczce.
-
Mogę trochę zbić gorączkę, ale tu są głównie środki
przeciwbólowe. Bez pomocy długo nie pożyjesz.
„Renown”
właśnie kończył szóstą orbitę wokół Delta Polaris. Ekipy
komandora O'Donnela właśnie kończyły zabezpieczać okręt przed
wejściem w atmosferę. Kapitan i pierwszy oficer siedzieli na
pomoście dowodzenia, małej kopułce na samym szczycie nadbudówki.
Z pomostu niewiele dało się zrobić bezpośrednio, gdyż służył
on kapitanom i admirałom do wydawania rozkazów poszczególnym
działom. Na szybie kopułki rzutnik wyświetlał obecnie przyrządy
atmosferyczne- sztuczny horyzont, wysokościomierz i prędkościomierz.
Van Boer i Wilkins byli przypięci pasami. Porucznik Mockingjay
sugerowała by całą załogę gdzieś usadzić, ze względu na
gwałtowność możliwych manewrów. Kapitan sięgnął po wiszące
na ścianie słuchawki i zaczął mówić.
-
Panno Mockingjay?
-
Słucham, skipper?
-
Za ile wchodzimy w atmosferę?
-
Pięć minut.
-
Świetnie- powiedział kapitan – Panie Wilkins, proszę ogłosić
alarm generalny.
-
Tak jest, sir.
Wilkins
włączył komunikacje wewnętrzną i zaczął mówić, równocześnie
aktywując syrenę alarmową:
-
Uwaga, Alarm generalny, kod 2 na całym statku! Cała załoga na
stanowiska. Powtarzam: alarm generalny, kod 2 na całym statku! Cała
załoga na stanowiska! Cały personel proszony jest o włożenie
skafandrów alarmowych.
Światła
zmieniły kolor na czerwony.
-
Mówił pan o skafandrach? - powiedział kapitan- Czas i na nas.
To
mówiąc, odpiął pasy i poszedł w kierunku szafki, skąd wyjął
precozja pozwalające zamienić zwykły kombinezon mundurowy w
skafander pozwalający przeżyć cztery godziny w próżni - hełm,
aparat tlenowy, rękawice i pokrowce na buty. Ubrał to wszystko i
uszczelnił skafander przyciskiem na ramieniu, a w jego ślady
poszedł Wilkins, wyciągając z szafki drugi zestaw. Po chwili
wrócili na miejsca, tym razem odpowiednio zabezpieczeni.
-
Uwaga, wchodzimy w atmosferę!- rozległo się ostrzeżenie
podporucznik Mockingjay.
„ Renown”
wchodził płaską trajektorią w atmosferę. Pole ochronne wokół
statku zaświeciło się na czerwonopomarańczowo.
Zaczęło
coraz bardziej trząść. Czerń kosmosu zniknęła całkowicie, a
przed dziobem pojawiły się chmury.
-
Raport o stanie statku, panie Wilkins.
-
Wszystko w porządku, za wyjątkiem przeciążeń drugorzędnych
układów na kilku pokładach. Znosimy te wariacką jazdę nadzwyczaj
dobrze.
-
Kapitanie! Kapitanie!- krzyknął z entuzjazmem przez interkom
porucznik Parkash.- Mamy sygnał z powierzchni!
-
Na miłość boską! Gdzie?
-
Na południowym kontynencie. To radio na częstotliwości Sojuszu.
-
Boja ratownicza?
-
Nie, radio myśliwca, ale nadaje jak boja. Porucznicy Smirnov i
Evergreen właśnie robią skan.
-
Sir, to tylko połowa sukcesu. - Katherine właśnie zdawała raport
w kajucie kapitana. - Cały ten teren to bagno. Nic tam nie wyląduje.
Najbliższe zdatne miejsce jest 10 kilometrów od wraku. To, w takich
warunkach dwa dni drogi, gdyż użycie pojazdów nie wchodzi w grę,
ze względu na teren. Wydaje mi się jednak, że ekspedycja ma spore
szanse powodzenia. Martwi mnie tylko to … - mówiąc to, wskazała
na górkę na wyświetlonej na projektorze mapie topograficznej - To
mi wygląda na tworzący się wulkan, i to kilometr od miejsca
wypadku.
-
Do takich misji nadaje się pani najlepiej w całej marynarce. Uda
się pani. Na pewno.
Katherine
cała ta sprawa bardzo się nie podobała. Trochę zbyt przypominała
inną sprawę, w którą była wplątana na długo przed pójściem
do wojska. Nie chciała, by Paula i Annę spotkały takie problemy,
jak ją i jej przyjaciela, kilka lat temu. Wiedziała, że musi ich
uratować.
Na
przyległym do hangaru głównego jednym z sześciu lądowisk dla
promów spoczywał, oparty na trzech goleniach podwozia,
transportowiec uniwersalny U/H- 600 Starhawk. Starhawk mógł zabrać
dwie tony uzbrojenia czy ładunku oraz 25 ludzi. Był przy tym
wyposażony w emiter hipernapędu, co prawda o małej mocy, ale
pozwalający na podróże międzygwiezdne. Porucznik Evergreen
osobiście doglądała załadunku, poprawiając co chwilę gruby,
ciemnobrązowy warkocz, którego nie imały się żadne regulaminy
mundurowe. Ośmioosobowy zespół ratowniczy składał się z niej,
pomocnika głównego lekarza chorążego Charlesa Riggera, dowódcy
pokładowego batalionu marines kapitana Reeda i dwóch żołnierzy
oraz trzech ratowników z działu operacji polowych. Katherine
przeglądała na palmtopie manifest ładunkowy promu. Zapasy
medyczne, dwie pary noszy, namioty, ponton, materiały wybuchowe,
ręczne karabiny maszynowe...
-Erkaemy!
Materiały wybuchowe!- Katherine była bardzo zdziwiona. - Panie
Reed!
Jej
podejrzenia nie były bezpodstawne. Kapitan Reed zabierał ze sobą,
obojętnie na jaką misję był wysyłany, mały arsenał a każdy
napotkany, obojętnie jaki problem, rozwiązywać próbował siłowo,
co porucznik Evergreen musiała mu wybijać z głowy.
-
Przepraszam, ale nie wiem co możemy tam napotkać. Jadowite owady,
węże...
-
Po co, do jasnej cholery tona RDX na węże! Na tygrysa wziąłby pan
cały batalion pancerny!
-
Jest jeszcze jeden problem. Takie małe planety są ulubioną
kryjówką terrorystów i innych szumowin.
-
Och... dobra, bierz pan swoje pukawki, ale to pańscy ludzie będą
to dźwigać.
Powietrze
w dżungli było tak gęste, że można byłoby je krajać nożem.
Mała kolumna porucznik Evergreen posuwała się w ślimaczym tempie.
Mapa, którą dał jej do dyspozycji chorąży Smirnov, wyznaczona na
szybko okrętowymi radarami, nie nadającymi się zupełnie do tego
celu, była wyjątkowo nieprecyzyjna. Co prawda, byli cztery godziny
drogi od wraku, ale straty były spore. Jedną z par noszy zajmował
starszy marynarz Ducker, którego ciężko zranił drapieżny gad.
Dodatkowo, podczas przeprawy przez morską zatokę pontonem, jeden z
dwóch worków z zapasami medycznymi wypadł za burtę.
-
Uwaga!- krzyknęła Katherine - Odpoczniemy tutaj godzinę! Panie
Reed, pan i pańscy ludzie pójdą na zwiad!
-
Tak jest!
Reed
wraz z żołnierzami wstali, kapitan powiedział coś jednemu z nich
i poszli w głąb dżungli.
Porucznik
Evergreen kończyła właśnie zupę z racji polowych, gdy do obozu
wbiegł zdyszany Reed.
-
Pani porucznik!
-
Co jest?
-
Zwałowisko skalne. Jakieś stare odłamy, które oderwały się od
tego ostańca zagradzają nam drogę.
-
Duże to rumowisko?
-
Obejście zajęło by ponad dzień drogi.
-
Szlag. Nie mamy tyle czasu. Panie Reed, pańska tona RDX chyba się
przyda.
Kilkanaście
minut później Katherine stała przy zwałowisku. Ściółkę leśną
zawalały metry kabli. Ludzie Reeda, z użyciem palników laserowych
wycinali w lawinie kieszenie na ładunki. Tu i ówdzie poupychane
były zawinięte w folie porcje materiału, w które powtykane były
elektrody zapalników. Sam kapitan Reed majstrował coś przy sporej
metalowej skrzynce z pulpitem sterowniczym.
-
Gotowe- zameldował po chwili- Radzę się gdzieś ukryć, ma'am.
Będzie huk.
-
Uwaga!- Katherine złożyła dłonie w trąbkę i krzyknęła-
Wszyscy na ziemię! Będziemy wysadzać! Panie Reed, zaczynamy.
Kapitan
wcisnął przycisk na pulpicie.
-
Mamy pięć sekund! Szybko, za ten głaz!
Oboje
jednym susem wpadli za wskazany kamień. Po chwili rozległ się huk,
a na wszystkich pospadały grudy ziemi i żwiru. Gdy pandemonium
ustało, Katherine uniosła ostrożnie głowę. W rozwiewającym się
dymie widać był spore przejście w zwałowisku.
-
Dobra robota panie Reed.
Anna
marniała z minuty na minutę. Spuchła jej cała ręka. Paul robił
co mógł, ale bez specjalistycznego sprzętu nie dało się nic
zrobić.
-
Paul...
-
Co? Co?
-
Ja... tak mi przyjemnie.
Paul
pochylił się nad nią. Z oczu ciekły mu łzy.
-
Anno! Ja... uratują nas! Zobaczysz! Będzie dobrze- łkał
-
Przestań gadać głupoty... Nie dożyję wieczora, prawda?
Przyjemnie mi, bo teraz nie mam już żadnych problemów. Nic, nawet
mnie nie boli...
-
Anno! Błagam, wytrzymaj jeszcze chwilę...
-
Nie ma takiej potrzeby, zaraz wam pomożemy.- rozległ się głos zza
pleców Paula. Gdy ten się odwrócił, mało nie oszalał z radości.
Przed nim stała porucznik Katherine Evergreen i kilku ludzi w
czarnych kurtkach polowych, dźwigających sprzęt medyczny.
Panie
Rigger!- krzyknęła Katherine- proszę sprawdzić stan
poszkodowanej, bo panu, panie bosmanie chyba nic nie jest.
Chorąży
Rigger podbiegł z torbą medyczną i przyjrzał się Annie
-
Niedobrze, ma'am. To jakieś zakażenie, ale nie widziałem nigdy
podobnego przypadku. Panie Kousky- zwrócił się do swojego
asystenta- Proszę podać trzy miligramy trychozolaminy! To ją na
kilkanaście godzin ustabilizuje.
Nagle
ziemia zaczęła się trząść, a z koron drzew z furkotem wyleciały
ptaki. Z lasu zaczęły wybiegać zwierzęta. Marynarze wyciągnęli
broń.
-
Nie, one się nami nie interesują!- Krzyknęła Katherine.- Uciekają
przed czymś.
Na
oczach całej wyprawy, szczyt pobliskiego pagórka, tego który
zwrócił uwagę Katherine w czasie zdawania raportu, rozbryznął
się, i wyleciała z niego mieszanina lawy, skał i gazów
piroklastycznych.
-
Do jasnej cholery!- Porucznik Evergreen wydobyła komunikator i
wywołała prom.- Pilocie! Ile zajmie ci dolot do miejsca kraksy?
Mamy tu wybuchający wulkan kilometr od nas!
-
Minutę, ale tam nie wyląduje.
-
To zawiśnij nad ziemią i otwórz rampę! Musimy stąd zwiewać!
Lawa
wtoczyła się do rzeki, wzbijając kilkudziesięciometrowy kłąb
pary. Prom z furkotem antygrawów nadleciał nad dżunglą, obrócił
się, zawisł metr nad ziemią i otworzył dolną rampę.
Rigger
przypiął Annę Bjorn do noszy i podał je członkowi załogi promu,
po chwili podobnie postępując z Duckerem. Następnie na pokład po
kolei wdrapali się ratownicy, Paul i Katherin. Prom uniósł się,
tuż przed tym, jak jęzor lawy pochłonął wrak myśliwca.
-
Uff, o mały włos- Paul otarł pot z czoła.
Kilka
dni później, siedział na stołku przy łóżku Anny w pokładowym
ambulatorium „Renown”. Bjorn dochodziła do zdrowia, ale według
doktor Budilov latać będzie mogła dopiero po półrocznej
rehabilitacji.
-
Po tym wszystkim w życiu nie pojadę na safari.- powiedział.
-
Ja też – odpowiedziała Anna.- Chyba że z tobą.
-
Ale mówiłem, że nie pojadę.
-
W takiej sytuacji, na jedno wychodzi.
Oboje
roześmiali się.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz