sobota, 21 czerwca 2014

Za najdalszą gwiazdą cz.1- Kraksa

Mały, przycupnięty w rogu sali odpraw pilotów na lotniskowcu marynarki Sojuszu Galaktycznego G.A.S,,Renown'', kantorek był biurem porucznik Sandry Croft, znanej z niekonwencjonalnego myślenia i będącej oficerem operacji lotniczych. Obecnie właścicielka kantorku chodziła po nim, mnąc w rękach kopie akt dwojga swych najlepszych ludzi – i zarazem dwóch największych problemów: bosmana Paula Traggera i starszego pilota Anny Bjorn. Tragger, będący najlepszym pilotem i największym awanturnikiem na pokładzie oraz dowódcą lotu Sztylet szczerze nie cierpiał Anny, a ona to odwzajemniała. Nikt nie wiedział, skąd te animozje, albo raczej nie chciał mówić. Podobno chodziło o czasy, gdy byli w jednej klasie w szkole pilotów. Tak czy inaczej, nie byłby to problem oficera operacji lotniczych, gdyby nie to, że oboje nie zapominali o swej wrogości nawet na czas misji. Pół biedy, że nie latali w jednej kabinie, ale i tak robili czasami takie ekscesy w radiu i nie tylko, że wszystkim oczy z orbit wychodziły. Współpraca, będąca podstawą dobrej eskadry myśliwskiej w ich przypadku była absolutnie niemożliwa. Po ostatniej kompromitacji na oczach admirałów i dygnitarzy, kapitan van Boer zażądał zrobienia z tym czegoś. Nagle Sandrę olśniło.
-A gdyby wysłać ich w jednej maszynie na standardowe, ale wymagające współpracy obu pilotów zadanie, tak jakby to była zwykła misja? Chociaż... pewnie i tak by wszystko spieprzyli. Ale ten nic nie osiąga, kto nie ryzykuje.

Bosman Paul Tragger był wściekły jak nigdy w życiu. Flirt z bosman Simpson przerwał mu wygłoszony beznamiętnym głosem komunikat o wspólnym locie z tą cholerną Bjorn. Dodatkowo, w jednej kabinie. Kiedy to usłyszał, cudem powstrzymał się przed wygarnięciem całego magazynka z broni służbowej w głośnik, a drugiego w pomysłodawcę tego idiotyzmu. Kiedy wziął z szafki w szatni skafander lotniczy i wbił się weń, na nadgarstkowy wyświetlacz system pokładowej łączności wypluł informacje o misji. Mieli zbadać chmury cząstek jonowych na orbicie Delta Polaris, małej planetki pokrytej oceanami i malaryczną dżunglą. Chmury te zakłócały wszelką łączność i czujniki, musieli więc podejść do każdej chmury i przeskanować ją z bardzo bliska. Wymagało to współpracy obu członków załogi, co tylko jeszcze bardziej popsuło i tak już paskudny nastrój Paula.

Anna stała już przy maszynie, gdy dotarł tam Paul. Przy ostrej, kojarzącej się Paulowi z igłą sylwetce dwumiejscowego myśliwca wielozadaniowego F/A-118 Starshark manipulowali mechanicy, montując zasobnik zwiadowczy z radarami i zaawansowanym komputerem pokładowym. Bjorn, jak tylko zobaczyła Paula, wpakowała się na wyznaczone dla siebie miejsce drugiego pilota. Było to jawną oznaką wzgardy, gdyż pierwszy pilot wsiadał do maszyny zawsze pierwszy. Paul, ignorując to, wdrapał się po wysuwanej drabince do kokpitu i odruchowo sprawdził przyrządy. Upewniwszy się że systemy, zasilane, póki co, życiodajną mocą z hangarowego generatora, mają się dobrze, sprawdził kompensator przyspieszeń w fotelu, podpiął przewody radioelektryczne i tlenowe, zapiął pasy i włączył wzbudzanie reaktora. Z tyłu maszyny rozległo się buczenie, przechodzące w wizg plazmy wpychanej do kolektorów dysz. Jako że strumień ten generował też prąd na pokładzie, główne ekrany rozświeciły się. Gdy mechanicy odłączyli przewód doprowadzający energię z zewnątrz, Paul zamknął swoją owiewkę, a Anna swoją. Po chwili włączył się też przezierny wyświetlacz na szybce hełmu, na który komputer wypluł diagnostykę. Kątem oka Paul zauważył, że Anna nie ma zasuniętej szybki.

-Proszę zasunąć szybkę hełmu, pani pilot.-powiedział protekcjonalnym tonem, celowo używszy stopnia.
-Powtarzam, proszę zasunąć szybkę.- powtórzył, gdy jego próba nie dała skutku, ale dał sobie spokój. Tymczasem komputer piknął, informując o zakończeniu automatycznej listy kontrolnej. Paul, obrzuciwszy ekrany spojrzeniem, zadowolony z rezultatu programu autorozruchu wywołał kontrolę:
- Sztylet 1-1 wzywa Papa Charlie 77,
„Papa Charlie 77” było kodem wywoławczym kontroli lotów na
„Renown”.
-Tu mówi Papa Charlie 77.
- Proszę o pozwolenie na kołowanie do startu do misji o numerze 207 w wykazie lotów.
- Zezwalam kołować na katapultę, Sztylet 1-1.
- Zrozumiałem.
Paul, zapominając o znienawidzonej osobie w kabinie, włączył pomocnicze silniki elektryczne na kołach, i dojechał do śluzy wjazdowej na katapultę, która była oddzielona wielką grodzią, gdyż wychodziła prosto w próżnię.
- Sztylet 1-1 przy Bramie, proszę o pozwolenie na wjazd.
- Zezwalam.
Gródź otworzyła się i myśliwiec wtoczył się na elektromagnetyczną szynę katapulty. Dwuszynowy pokład startowy,,Renown'” mógł wystrzelić całą eskadrę w pięć minut.
- Sztylet 1-1 prosi o pozwolenie na start.
- Zezwalam, otwarcie wylotu za minutę.
Metalowa ściana oddzielająca hangar od katapult zamknęła się, światła w hali zmieniły kolor na żółty, zaś leżąca 50 metrów dalej brama otworzyła się, ukazując upstrzony gwiazdami kosmos.
- Sztylet 1-1, Tu Papa Charlie 77. Przygotować się... Wystrzelenie za 5...4...3...2...1, Start!
Katapulta, rozpędzają myśliwiec w ułamek sekundy do 15 000 kilometrów na godzinę,wygenerowała przyspieszenie takie, że mimo kompensatorów wszyscy w myśliwcu stracili na chwilę przytomność. Przygotowany na takie chwile automat natychmiast dał ciąg, schował podwozie i ustawił maszynę na kursie. „Renown” malał za ogonem w zastraszającym tempie, a autopilot myśliwca kierował go ku celowi. Przez kilkanaście następnych minut załoga miała spokój. Ale Paul, nauczony doświadczeniem, obrzucał wzrokiem przyrządy. Nagle zamarł. Na lewym ekranie, obrazującym stan maszyny, układy procesora kontroli lotu świeciły się na żółto, co oznaczało podejrzenie uszkodzenia. Problem mógł być poważny, więc Paul postanowił się pozbyć wszelkich wątpliwości.
- Anna, co z procesorem kontroli lotu na twojej diagnostyce?
- Żółty- odpowiedziała, także wyraźnie zaniepokojona, choć wciąż z nutką pogardy w głosie.
Paul wywołał natychmiast diagnostykę procesora, ale natychmiast pożałował utraty słodkiej niewiedzy. Kolor układu zmienił się na czerwony, a w słuchawkach rozległ się brzęczyk alarmu. Spojrzał na skrzydło, gdzie był zlokalizowany procesor, i zbladł. Spod oderwanej klapki wystawały poharatane układy procesora, a prawie równocześnie na wyświetlaczu układ zmienił kolor na czarny, co oznaczało całkowitą niezdolność do pracy.
- Musiał w niego rąbnąć jakiś mikrometeoryt.- pomyślał
- Chyba powinniśmy wracać!- powiedziała Anna.
- Cicho!- mimo że rada była dobra, Paul za nic nie przyjąłby jej od znienawidzonego wroga.
Był jednak przerażony. Próbował sobie przypomnieć za co odpowiada feralny układ. Za silniki, stery i nawigację
Podjął decyzję.
- Wracamy na „Renown” – powiedział i wcisnął przycisk kursu powrotnego.
Myśliwiec ani drgnął.
Wyłączył automatyki i spróbował ręcznie. Joystick był martwy, podobnie jak manetki silników. Paul, pełny najgorszych obaw, wywołał na ekran obraz z trajektometru. Linia kursu kierowała maszynę prosto w powierzchnie Delta Polaris. Paul wcisnął przycisk nadawania.
- Sztylet 1-1 wzywa Papa Charlie 77. Mayday, mayday! Straciliśmy nawigację i kierujemy się kursem balistycznym w Delta Polaris wzywam pomocy! Odbiór!
- To na nic! - krzyknęła Anna – chmury jonowe zakłócają radary i radio!
- Nie no to teraz jesteśmy ugotowani!!!- Paul nie wytrzymał.- Musimy awaryjnie lądować.
- Z tą prędkością?
- No właśnie. Słuchaj, za fotelem masz dźwignię do awaryjnego odrzucenia reaktora. Bez niego przynajmniej nie będziemy wciąż przyspieszać.
Anna bez gadania pociągnęła czerwoną dźwignię. Wizg plazmy ustał, wszystko na chwilę zgasło, a potem włączyło się zasilanie awaryjne.
- Wszystko ładnie i pięknie, ale jak do cholery zwolnimy?!- zapytała Bjorn.
- Chwilę... Mam! Ładunki awaryjne!
- Słucham??
- Małe silniki na paliwo stałe sterowane ręcznie do nagłych manewrów, gdy nie ma czasu na nic innego! Możemy je odpalić i zejść na trajektorię suborbitalną i łagodnie wylądować, ale trzeba zrobić to co do sekundy.
- Czyli co?
- Oblicz na pomocniczym kalkulatorze.
Anna postukała chwile w klawiaturę.
- Uwaga... Teraz!
Paul pociągnął za gałkę i z dziobu myśliwca wykwitły cztery płomyki. Linia kursu na trajektomerze drgnęła i zmieniła się w trajektorię zapewniającą wejście w atmosferę pod jako takim kątem.
- Teraz tylko się trzymać!- pomyślał.
Brudnozielona kula planety rosła w oczach. Po chwili zajarzyło się tysiącem ogników pole ochronne, osłaniające statek przed spaleniem w atmosferze. Wysokościomierz mielił cyfry jak oszalały. Czerń kosmosu po chwili zastąpiło białe mleko chmur, a potem ukazała się bezkresna dżungla. Na pięciuset metrach włączył się spadochron. Paul już miał odetchnąć, gdy Anna krzyknęła:
- Paul, patrz!
Paul odwrócił się i zobaczył, że jeden ze spadochronów był rozpruty na długości metra. Szczelina powiększała się, aż spadochron rozpruł się na dwie, łopocące przeraźliwie szmaty. Myśliwiec począł się przechylać, a co gorsza, przyspieszać. Pierwsze gałęzie zaczęły bić o brzuch maszyny pędzącej z prędkością sześciuset kilometrów. Gdy statek natrafił na jakiś gruby pień, odpadło od niego lewe skrzydło, wykonał półbeczkę i w płomieniach rąbnął o ziemię.

Paul obudził się ze strasznym szumem w głowie. Ostatni raz czuł się tak po imprezie z okazji zdania egzaminów. Spróbował poruszać głową, potem rękami i nogami. Był cały. Rozejrzał się. Owiewka i szkła ekranów były pokryte pajęczynami pęknięć. Z zerwanego panelu tu i ówdzie iskrzyło. Na kolanach leżał jakiś papier. ,,Instrukcja postępowania w sytuacji rozbicia się na obcej planecie”. Ironia. Wokół rozpościerała się dżungla i słychać było dźwięki lokalnych zwierząt. Tragger odpiął pasy, zdjął hełm i wymacał przypięty do pasa pistolet. Broń ręczna w prawie całej galaktyce wystrzeliwała pociski elektromagnetycznie, na zasadzie działa Gaussa, co pozwalało osiągnąć dużą szybkostrzelność i siłę rażenia. Następnie Paul poszukał schowanego w skrytce w burcie zestawu awaryjnego: apteczki, latarki, aparatu tlenowego, dwudniowych racji żywnościowych, liny i haczyków, zapałek i noża. Zestaw był na miejscu.
Nagle Paul usłyszał jęk z tyłu.
- Anna?!
Znowu jęk.
Paul otworzył owiewkę i wstał, nie opuszczając kabiny. Owiewka kabiny Anny była potrzaskana a jedna z blach wygięta. Paul wygramolił się z wraku i jednym susem znalazł się przy Annie. Odrzucił konar leżący na kabinie i zobaczył ją.

- Wszystko w porządku? Jesteś ranna?- zapytał, odpinając jej pasy i zdejmując hełm.
- Nie, idioto!- powiedziała, wskazując na prawą rękę.
Paul delikatnie ją obejrzał. Rękaw był rozdarty i cały we krwi, a tu i ówdzie powbijane były jakieś kawałki.
- Cholera, kiepsko to wygląda. Daj, wyciągnę cię stąd.
Paul wziął Annę pod ramię i delikatnie wyciągnął z kabiny. Posadził ją ostrożnie na kikucie skrzydła i zajrzał z powrotem do jej kabiny, gdyż w F/A-118 większość sprzętu ratowniczego była w kabinie operatora. Ale miejsca, gdzie powinna być torba ze sprzętem, nie było. Zamiast niego i całej okolicy ziała dziura. Cały sprzęt, w tym sygnalizator pozwalający zlokalizować wrak, narzędzia, namiot i aparat do uzdatniania wody po prostu rozsypały się po okolicy.
Nie było co się oszukiwać. Sytuacja była paskudna
- Obawiam się, że mamy problem.- powiedział – Drugi zestaw wypadł w czasie lotu.
- Tam była połowa żywności! Znajdą tu tylko dwa trupy!
- O ile w ogóle będą nas szukać na planecie.- powiedział Paul, ale natychmiast pożałował szczerości.
- Ty draniu!
- Ale...
- Mogliśmy wrócić na Renown, a teraz musimy tu zdychać!
- Słuchaj, do ciężkiej cholery to nie moja wina że przeklęty procesor raczył się zepsuć!!!- krzyknął Paul ucinając kłótnię i dodał. - Tak czy inaczej, musimy się jakoś urządzić i czekać na pomoc. A najpierw muszę cię opatrzyć.
Rozciął nożyczkami z apteczki kombinezon i dokonał oględzin. Rana była spora i mocno krwawiła, ale chyba nie zagrażała życiu. Paul ostrożnie powyjmował odłamki i założył opatrunek.
- Teraz musimy poszukać jakiejś wody.- powiedział
- Ale mamy racje z twojego zestawu!
- Prędzej czy później się skończą.
- Musimy tu zostać, większa szansa, że zobaczą kilometr przeoranego lasu i wrak niż dwoje ludzi w dżungli!
- Słuchaj, miałaś zwolnienie jak mieliśmy lekcje o przetrwaniu na obcej planecie...
- Nie! Teraz ty słuchaj! Zostaniemy tu! Koniec kropka!
- To może jedno z nas pójdzie i wróci?
- Noo... dobra.
- Ale kto?- zapytał Paul
- Ja.
- W życiu. Jesteś ranna.
- I co z tego? Ty jesteś chory na łeb, a latasz myśliwcem!
Oboje, pierwszy raz w życiu razem, się roześmiali.


Gdy Anna wróciła, przyniosła dwie pełne manierki wody.
- Jakieś dwieście metrów stąd jest wielka rzeka.- zaraportowała
- Nie ufałbym tropikalnej rzece. Trzeba to odkazić.
- Ale jak? Zestaw rozleciał się na kawałki!
Paul wygrzebał z apteczki fiolkę z ciemnym płynem.
- Co to?
- Jodyna.
- Niemożliwe! Od stu lat jej się nie używa!
- Ale w tych zestawach wciąż jest, bo jest niewrażliwa na warunki środowiskowe, działa szybko i nadaje się do wielu rzeczy.
- Ale pewnie woda nią odkażona smakuje paskudnie?
- To fakt.
Rzeczywiście, pijąc zdezynfekowaną wodę, krzywili się, ale to nie był czas i miejsce, by wybrzydzać.

Centrala taktyczna ,,Renown” była umieszczona, wraz z najważniejszymi systemami i komputerami w pancernej cytadeli w samym środku okrętu, chronionej dodatkowym polem siłowym.
W centrali było ciemno i dosyć ciasno. Jedyne światło dawały czarno-zielone ekrany, lampki nad pulpitami i wiecznie przygaszone, świecące na czerwono lampy na suficie. W powietrzu unosił się zapach papierosowego dymu. Personel, w częściowo rozpiętych mundurach i ze słuchawkami na uszach wydawał się zblazowany. Oficer taktyczny, pochodzący z New Delhi, Hamidhar Parkash Singh, postukiwał stylusem w dotykowy ekran komputera i zastanawiał się co też mu się na tej wachcie przydarzy. Jakby w odpowiedzi drzwi otworzyły się z sykiem i do środka wkroczył kapitan Georg van Boer, a za nim pierwszy oficer, komandor Tom Wilkins. Obaj byli wyraźnie zaaferowani.
- Kiedy był ostatni kontakt? - spytał kapitan, nie zatrzymując się. Obaj kierowali się w stronę sekcji wykrywania i jej szefa, chorążego Smirnova.
- Automatyczna transmisja sir, o 18:16 czasu pokładowego, tuż zanim weszli w chmurę jonową- odpowiedział Wilkins – według niej mieli awarię procesora kontroli lotu.
Hamidhar spytał przechodzącego kapitana.
- Co się stało, sir?
- Zaginął lot Sztylet 1-1. Panie Parkash, proszę postawić centralę w stan gotowości. Z pomocą pana Smirnova ma pan przeszukać przestrzeń w promieniu parseka. Za godzinę proszę się zgłosić do pokoju narad. Nie zostawię swoich ludzi na śmierć w kosmosie.
- Tak jest, sir.
Hamidhar sięgnął po mikrofon interkomu, odkaszlnął, oczyścił go i zaczął mówić
- Uwaga, Uwaga! Cały personel centrali taktycznej ma się zgłosić na stanowiska! Powtarzam: Cały personel centrali taktycznej ma się zgłosić na stanowiska!
Chwilę później do pomieszczenia zaczęli wbiegać załoganci. Wszyscy byli podekscytowani i nie potrafili tego ukryć tak, jak na żołnierza Sojuszu przystało. Gdy już usiedli, zaczęli szeptać między sobą.
- Nie, nie, moje ptaszki. Nie postrzelacie sobie dzisiaj. Zrobicie coś znacznie bardziej pożytecznego. - pomyślał Parkash i krzyknął w kierunku blondyna z patkami chorążego, pochylonego nad jednym z techników.
- Panie Smirnov! Proszę przeszukać przestrzeń w promieniu parseka.
- Tak jest sir! - odpowiedział Smirnov i zaczął wydawać rozkazy swoim ludziom – Panowie, użyjemy całego sprzętu. Pattison!- dawaj system LIDAR na pełną moc, Huang, ty wymieć radarem okolicę, a Roger niech sprawdzi daleki zasięg.
Natychmiast rozległy się piski i buczenie urządzeń, stukot klawiszy i palców na dotykowych wyświetlaczach. Od stanowisk wykrywania słychać było ożywiony gwar. Nic nie mogło umkąć radarowym promieniom, jeśli dyrygował nimi Smirnov.


W pokoju narad, przy owalnym stole z projektorem trójwymiarowym na środku, wyświetlającym obraz układu siedzieli: Kapitan, porucznik Croft, szef operacji polowych porucznik Katherine Evergreen, pierwszy oficer Wilkins, lekarz pokładowy Katia Budilov, porucznik Parkash Singh i główny mechanik komandor podporucznik Brad O'Donnel. Kapitan van Boer zaczął:
- Jak panowie i panie wiedzą, dzisiaj około godziny 18 czasu pokładowego zaginął nasz myśliwiec, lot Sztylet 1-1, z bosmanem Traggerem i starszym pilotem Bjorn na pokładzie. Wszystko wskazuje na to, że w maszynie wysiadł procesor kontroli lotu. Obecnie prowadzimy akcję ratunkową. Każdemu z was zleciłem zadania. Chcę wysłuchać, co do tej pory zrobiliście i jakie macie sugestie. Pan pierwszy, panie Parkash.
Hamidhar wywołał na palmtopa obszerny raport przygotowany przez Smirnova.
- Chorąży Smirnov przeszukał całą przestrzeń w poszukiwaniu maszyny, ale nie znalazł nic. Powtórzenie skanu nic nie dało. Pozostaje więc możliwość, że są na orbicie, ukryci przed radarami przez chmury jonowe ,lub że się rozbili na Delta Polaris.
- Dziękuje panu. Teraz wysłuchajmy porucznik Evergreen.
Katherine wstała i zaczęła mówić.
- Panie kapitanie, o Delta Polaris wiemy niewiele. To mała planetka o gorącym klimacie prawie na całej powierzchni. Głównie dżungla, bagna i oceany. Na powierzchni mamy dużą aktywność wulkaniczną, a nowe wulkany rosną jak grzyby po deszczu. Nawet dobrze wyposażona ekspedycja miałaby tam problemy ze względu na nieprzyjazną faunę i florę. Załoga myśliwca, bez przeszkolenia i specjalistycznego sprzętu nie miałaby tam, szczerze mówiąc, wielkich szans na przeżycie. W razie potrzeby mogłabym zmontować ekspedycję ratunkową, ale byłoby to trudne, nie mówiąc o problemach z lokalizacją ofiar.
- Dziękuje. Jest pani pesymistką.
- Realistką, sir.
- Tak, czy siak, proszę o zabranie głosu pana O'Donnela.
O'Donnel wstał i zaczął.
- Sir, myśliwiec był w świetnym stanie technicznym i nie wiem co mogło wywołać awarię. Pytał mnie pan także o sprawność systemów „Renown” na orbicie Delta Polaris i w jej atmosferze. Na orbicie nie działałaby wszelaka łączność czy czujniki, gdyż chmury jonowe sięgają do stratosfery planety. Nie mielibyśmy łączności z nikim na planecie, a ratownicy nie mogliby korzystać z pomocy czujników „Renown”, chyba że wprowadzić go w niższe warstwy atmosfery.
- Pytałem pana o taką możliwość.
- Teoretycznie to możliwe. Musielibyśmy wciągnąć do kadłuba lub zdemontować większość wystających elementów, chociaż myślę, że anteny czujników dałoby się ocalić. W atmosferze nie moglibyśmy być zbyt długo, najwyżej pięć minut, ponieważ pomocnicze silniki odrzutowe i antygrawitacyjne mają za małą moc, by nas tam utrzymać. Wysokość dolnej granicy stratosfery Delta Polaris wynosi 5,5 kilometra, a minimalna wysokość na którą moglibyśmy zejść to 5 kilometrów, więc, jak pan widzi potrzebujemy precyzji.
- Dziękuje, pogadam o tym z podporucznik Mockingjay.
Nagle, zadzwonił dzwonek do drzwi.
- Wejść.
Do sali wszedł oficer służbowy.
- Sir, wrócił patrol z orbity.
- I co?
- Ani śladu myśliwca, sir. Musieli się rozbić na planecie. Na orbicie znaleźliśmy odrzucony reaktor, bez wątpienia pochodzący z F/A-118. Co więcej, zauważyliśmy obłok plazmy, wskazujący prawdopodobnie kierunek lotu maszyny. Niestety, nie mogliśmy użyć czujników, i dokonaliśmy oględzin wizualnie. Wygląda na to, że rozbili się na południowym kontynencie, sir. Precyzyjniej się nie da.
- Dziękuje, panie poruczniku. - podziękował kapitan i zwrócił się do reszty- Panie i Panowie, przerywamy obrady. Wznowimy je kiedy będzie więcej śladów. Ja idę do nawigatorni.

Mostek nawigacyjny „Renown”, zwany nawigatornią był, w przeciwieństwie do centrali taktycznej, przestronny i spory. Całą jedną ścianę zajmowało wielkie okno, z widokiem dokładnie przed dziób statku, na którym można było wyświetlać różnorakie siatki, mapy i pomoce nawigacyjne. Gdzie się dało upchane były konsole. Na samym środku stała największa konsola – stanowisko podporucznik Tristy Mockingjay. Jego właścicielka siedziała na fotelu, poprawiając rude włosy. Odwróciła się, gdy do środka wszedł kapitan.
- Słucham, sir?
- Panno Mockingjay, musimy wejść na orbitę Delta Polaris, możliwie niską.
- Sir, zastrzegam, że nie będziemy tam mieli łączności.
- To akurat wiem.
- Skoro tak...- porucznik siadła z powrotem na fotelu i zaczęła wydawać rozkazy, nie przejmując się zbytnio kapitanem nad głową- Wilson, dawaj na główne okno siatkę kursową.
Na głównym oknie, szyba została zasłonięta przesłoną na której wyświetlił się izometryczny obraz, z niebieskim trójkątem oznaczającym „Renown”, zieloną linią jego kursu, i białą kulą planety.
- Świetnie, no to jazda, panowie, opuszczamy orbitę okołosłoneczną, Timber, proszę dać 50 procent mocy, Johnson- stery, panie Brugess- zwróciła się do swojego zastępcy- Ile czasu do orbity?
- To zależy jaka orbita i gdzie, ma'am.
- No właśnie. Panie kapitanie?
- Orbita geostacjonarna nad południowym kontynentem.
- Słyszał pan panie Brugess.
- Tak jest.
Niedługo później, pod wpływem mocy silników, linia kursu zaczęła powoli skręcać w stronę Delty Polaris, aż przeszła w satysfakcjonujący podporucznik Mockingjay transfer.
- Ok, panowie.- powiedziała- Timber, wyłącz silniki. Lecimy dalej na jałowym.
- Tak jest.
Cztery dysze silników głównych „Renown” zgasły, i dwukilometrowy lotniskowiec leciał kursem transferowym wyłącznie z rozpędu. Po kilku minutach Brugess zameldował
- Ma'am, zbliżamy się do orbity.
- Świetnie, ciąg na dwanaście sekund na mój znak. Obrócić nas przeciwnie do kierunku lotu, panie Johnson.
„Renown” leniwie, popychany białymi ognikami silników manewrowych, obrócił się.
- Panie Timber! Ciąg. Teraz!
Silniki, obrócone przodem do kierunku lotu zadziałały jak hamulce, zwalniając statek do prędkości orbitalnej. Na siatce kursowej linia kursu zaczęła się zaginać wokół Delta Polaris, aż utworzyła dokładnie okrągłą orbitę.
- Wyłączyć ciąg, panie Timber.
- Aye, Aye, ciąg wyłączony.
- Widzi pan, sir? Jesteśmy na geostacjonarnej.
- Dziękuje, panno Mockingjay.


Przez kilka godzin Paulowi i Annie udało się jakoś urządzić. We wraku, przykrytym podpartym na trzech belkach brezentem z zestawu ratowniczego, urządzili miejsca do spania. Annie udało się przestroić radio by nadawało co kilka sekund impulsy na wszystkich pasmach, co pozwalało ich odnaleźć. Paul poświęcił swój kombinezon i, korzystając z jego pomarańczowego koloru, rozłożył go kilka metrów od wraku w charakterze płachty sygnalizacyjnej. Słońce zachodziło, gdy zabrali się do jedzenia papki proteinowej z zestawu racji żywnościowych.
- Jak myślisz, znajdą nas?- spytała Anna.
- Kto wie? Zrobiliśmy wszystko, by zachować się przy życiu i możliwie łatwo dać się odnaleźć. Teraz możemy liczyć tylko na naszych kolegów i koleżanki z „Renown”.
- Oby szybko...
- Cii! - uciszył ją Paul – Słuchaj!
Od strony dżungli dochodziły ciche syki.
- C-co to jest?
- Nie wiem, Anno. Bądźmy gotowi.- Paul odbezpieczył broń, co Anna także uczyniła, i wstał. Nagle z krzaków wyskoczył dziwny stwór, wyglądający jak krzyżówka kobry ze stonogą. Zwierze rzuciło się na Paula, zanim ten zdążył wystrzelić, i przewróciło go na ziemię. Paul starał się odepchnąć gada, ale ten, mimo prób bosmana, zbliżał swoje wielkie jak sztylety zęby jadowe w kierunku szyi Paula. Ten żegnał się już z życiem, gdy usłyszał dźwięk podobny do wizgu bicza. Zwierze znieruchomiało i Paul zrzucił je z siebie. Obok stała Anna z pistoletem z dymiącą jeszcze lufą.
- Uff, dzięki- westchnął Paul
- Na moim miejscu zrobiłbyś to samo... Och!
- Co?
Anna przysiadła na skrzydle.
- Nic... tylko mi zimno. Okropnie zimno.
Paul spodziewał się najgorszego. Spojrzał w kierunku ramienia Anny. Opatrunek był brudny, a cała okolica rany szaroczerwona i opuchnięta.
- O czymś mi nie powiedziałaś!
- Ja... wpadłam niechcący do tej rzeki.
- No to pięknie. Właśnie dlatego tropikalną wodę się odkaża.
Paul dotknął jej czoła.
- Masz gorączkę.
- Możesz coś z tym zrobić?
Paul pogrzebał w apteczce.
- Mogę trochę zbić gorączkę, ale tu są głównie środki przeciwbólowe. Bez pomocy długo nie pożyjesz.

„Renown” właśnie kończył szóstą orbitę wokół Delta Polaris. Ekipy komandora O'Donnela właśnie kończyły zabezpieczać okręt przed wejściem w atmosferę. Kapitan i pierwszy oficer siedzieli na pomoście dowodzenia, małej kopułce na samym szczycie nadbudówki. Z pomostu niewiele dało się zrobić bezpośrednio, gdyż służył on kapitanom i admirałom do wydawania rozkazów poszczególnym działom. Na szybie kopułki rzutnik wyświetlał obecnie przyrządy atmosferyczne- sztuczny horyzont, wysokościomierz i prędkościomierz. Van Boer i Wilkins byli przypięci pasami. Porucznik Mockingjay sugerowała by całą załogę gdzieś usadzić, ze względu na gwałtowność możliwych manewrów. Kapitan sięgnął po wiszące na ścianie słuchawki i zaczął mówić.
- Panno Mockingjay?
- Słucham, skipper?
- Za ile wchodzimy w atmosferę?
- Pięć minut.
- Świetnie- powiedział kapitan – Panie Wilkins, proszę ogłosić alarm generalny.
- Tak jest, sir.
Wilkins włączył komunikacje wewnętrzną i zaczął mówić, równocześnie aktywując syrenę alarmową:
- Uwaga, Alarm generalny, kod 2 na całym statku! Cała załoga na stanowiska. Powtarzam: alarm generalny, kod 2 na całym statku! Cała załoga na stanowiska! Cały personel proszony jest o włożenie skafandrów alarmowych.
Światła zmieniły kolor na czerwony.
- Mówił pan o skafandrach? - powiedział kapitan- Czas i na nas.
To mówiąc, odpiął pasy i poszedł w kierunku szafki, skąd wyjął precozja pozwalające zamienić zwykły kombinezon mundurowy w skafander pozwalający przeżyć cztery godziny w próżni - hełm, aparat tlenowy, rękawice i pokrowce na buty. Ubrał to wszystko i uszczelnił skafander przyciskiem na ramieniu, a w jego ślady poszedł Wilkins, wyciągając z szafki drugi zestaw. Po chwili wrócili na miejsca, tym razem odpowiednio zabezpieczeni.
- Uwaga, wchodzimy w atmosferę!- rozległo się ostrzeżenie podporucznik Mockingjay.
„ Renown” wchodził płaską trajektorią w atmosferę. Pole ochronne wokół statku zaświeciło się na czerwonopomarańczowo.
Zaczęło coraz bardziej trząść. Czerń kosmosu zniknęła całkowicie, a przed dziobem pojawiły się chmury.
- Raport o stanie statku, panie Wilkins.
- Wszystko w porządku, za wyjątkiem przeciążeń drugorzędnych układów na kilku pokładach. Znosimy te wariacką jazdę nadzwyczaj dobrze.
- Kapitanie! Kapitanie!- krzyknął z entuzjazmem przez interkom porucznik Parkash.- Mamy sygnał z powierzchni!
- Na miłość boską! Gdzie?
- Na południowym kontynencie. To radio na częstotliwości Sojuszu.
- Boja ratownicza?
- Nie, radio myśliwca, ale nadaje jak boja. Porucznicy Smirnov i Evergreen właśnie robią skan.


- Sir, to tylko połowa sukcesu. - Katherine właśnie zdawała raport w kajucie kapitana. - Cały ten teren to bagno. Nic tam nie wyląduje. Najbliższe zdatne miejsce jest 10 kilometrów od wraku. To, w takich warunkach dwa dni drogi, gdyż użycie pojazdów nie wchodzi w grę, ze względu na teren. Wydaje mi się jednak, że ekspedycja ma spore szanse powodzenia. Martwi mnie tylko to … - mówiąc to, wskazała na górkę na wyświetlonej na projektorze mapie topograficznej - To mi wygląda na tworzący się wulkan, i to kilometr od miejsca wypadku.
- Do takich misji nadaje się pani najlepiej w całej marynarce. Uda się pani. Na pewno.
Katherine cała ta sprawa bardzo się nie podobała. Trochę zbyt przypominała inną sprawę, w którą była wplątana na długo przed pójściem do wojska. Nie chciała, by Paula i Annę spotkały takie problemy, jak ją i jej przyjaciela, kilka lat temu. Wiedziała, że musi ich uratować.

Na przyległym do hangaru głównego jednym z sześciu lądowisk dla promów spoczywał, oparty na trzech goleniach podwozia, transportowiec uniwersalny U/H- 600 Starhawk. Starhawk mógł zabrać dwie tony uzbrojenia czy ładunku oraz 25 ludzi. Był przy tym wyposażony w emiter hipernapędu, co prawda o małej mocy, ale pozwalający na podróże międzygwiezdne. Porucznik Evergreen osobiście doglądała załadunku, poprawiając co chwilę gruby, ciemnobrązowy warkocz, którego nie imały się żadne regulaminy mundurowe. Ośmioosobowy zespół ratowniczy składał się z niej, pomocnika głównego lekarza chorążego Charlesa Riggera, dowódcy pokładowego batalionu marines kapitana Reeda i dwóch żołnierzy oraz trzech ratowników z działu operacji polowych. Katherine przeglądała na palmtopie manifest ładunkowy promu. Zapasy medyczne, dwie pary noszy, namioty, ponton, materiały wybuchowe, ręczne karabiny maszynowe...
-Erkaemy! Materiały wybuchowe!- Katherine była bardzo zdziwiona. - Panie Reed!
Jej podejrzenia nie były bezpodstawne. Kapitan Reed zabierał ze sobą, obojętnie na jaką misję był wysyłany, mały arsenał a każdy napotkany, obojętnie jaki problem, rozwiązywać próbował siłowo, co porucznik Evergreen musiała mu wybijać z głowy.
- Przepraszam, ale nie wiem co możemy tam napotkać. Jadowite owady, węże...
- Po co, do jasnej cholery tona RDX na węże! Na tygrysa wziąłby pan cały batalion pancerny!
- Jest jeszcze jeden problem. Takie małe planety są ulubioną kryjówką terrorystów i innych szumowin.
- Och... dobra, bierz pan swoje pukawki, ale to pańscy ludzie będą to dźwigać.


Powietrze w dżungli było tak gęste, że można byłoby je krajać nożem. Mała kolumna porucznik Evergreen posuwała się w ślimaczym tempie. Mapa, którą dał jej do dyspozycji chorąży Smirnov, wyznaczona na szybko okrętowymi radarami, nie nadającymi się zupełnie do tego celu, była wyjątkowo nieprecyzyjna. Co prawda, byli cztery godziny drogi od wraku, ale straty były spore. Jedną z par noszy zajmował starszy marynarz Ducker, którego ciężko zranił drapieżny gad. Dodatkowo, podczas przeprawy przez morską zatokę pontonem, jeden z dwóch worków z zapasami medycznymi wypadł za burtę.
- Uwaga!- krzyknęła Katherine - Odpoczniemy tutaj godzinę! Panie Reed, pan i pańscy ludzie pójdą na zwiad!
- Tak jest!
Reed wraz z żołnierzami wstali, kapitan powiedział coś jednemu z nich i poszli w głąb dżungli.

Porucznik Evergreen kończyła właśnie zupę z racji polowych, gdy do obozu wbiegł zdyszany Reed.
- Pani porucznik!
- Co jest?
- Zwałowisko skalne. Jakieś stare odłamy, które oderwały się od tego ostańca zagradzają nam drogę.
- Duże to rumowisko?
- Obejście zajęło by ponad dzień drogi.
- Szlag. Nie mamy tyle czasu. Panie Reed, pańska tona RDX chyba się przyda.
Kilkanaście minut później Katherine stała przy zwałowisku. Ściółkę leśną zawalały metry kabli. Ludzie Reeda, z użyciem palników laserowych wycinali w lawinie kieszenie na ładunki. Tu i ówdzie poupychane były zawinięte w folie porcje materiału, w które powtykane były elektrody zapalników. Sam kapitan Reed majstrował coś przy sporej metalowej skrzynce z pulpitem sterowniczym.
- Gotowe- zameldował po chwili- Radzę się gdzieś ukryć, ma'am. Będzie huk.
- Uwaga!- Katherine złożyła dłonie w trąbkę i krzyknęła- Wszyscy na ziemię! Będziemy wysadzać! Panie Reed, zaczynamy.
Kapitan wcisnął przycisk na pulpicie.
- Mamy pięć sekund! Szybko, za ten głaz!
Oboje jednym susem wpadli za wskazany kamień. Po chwili rozległ się huk, a na wszystkich pospadały grudy ziemi i żwiru. Gdy pandemonium ustało, Katherine uniosła ostrożnie głowę. W rozwiewającym się dymie widać był spore przejście w zwałowisku.
- Dobra robota panie Reed.

Anna marniała z minuty na minutę. Spuchła jej cała ręka. Paul robił co mógł, ale bez specjalistycznego sprzętu nie dało się nic zrobić.
- Paul...
- Co? Co?
- Ja... tak mi przyjemnie.
Paul pochylił się nad nią. Z oczu ciekły mu łzy.
- Anno! Ja... uratują nas! Zobaczysz! Będzie dobrze- łkał
- Przestań gadać głupoty... Nie dożyję wieczora, prawda? Przyjemnie mi, bo teraz nie mam już żadnych problemów. Nic, nawet mnie nie boli...
- Anno! Błagam, wytrzymaj jeszcze chwilę...
- Nie ma takiej potrzeby, zaraz wam pomożemy.- rozległ się głos zza pleców Paula. Gdy ten się odwrócił, mało nie oszalał z radości. Przed nim stała porucznik Katherine Evergreen i kilku ludzi w czarnych kurtkach polowych, dźwigających sprzęt medyczny.
Panie Rigger!- krzyknęła Katherine- proszę sprawdzić stan poszkodowanej, bo panu, panie bosmanie chyba nic nie jest.
Chorąży Rigger podbiegł z torbą medyczną i przyjrzał się Annie
- Niedobrze, ma'am. To jakieś zakażenie, ale nie widziałem nigdy podobnego przypadku. Panie Kousky- zwrócił się do swojego asystenta- Proszę podać trzy miligramy trychozolaminy! To ją na kilkanaście godzin ustabilizuje.
Nagle ziemia zaczęła się trząść, a z koron drzew z furkotem wyleciały ptaki. Z lasu zaczęły wybiegać zwierzęta. Marynarze wyciągnęli broń.
- Nie, one się nami nie interesują!- Krzyknęła Katherine.- Uciekają przed czymś.
Na oczach całej wyprawy, szczyt pobliskiego pagórka, tego który zwrócił uwagę Katherine w czasie zdawania raportu, rozbryznął się, i wyleciała z niego mieszanina lawy, skał i gazów piroklastycznych.
- Do jasnej cholery!- Porucznik Evergreen wydobyła komunikator i wywołała prom.- Pilocie! Ile zajmie ci dolot do miejsca kraksy? Mamy tu wybuchający wulkan kilometr od nas!
- Minutę, ale tam nie wyląduje.
- To zawiśnij nad ziemią i otwórz rampę! Musimy stąd zwiewać!
Lawa wtoczyła się do rzeki, wzbijając kilkudziesięciometrowy kłąb pary. Prom z furkotem antygrawów nadleciał nad dżunglą, obrócił się, zawisł metr nad ziemią i otworzył dolną rampę.
Rigger przypiął Annę Bjorn do noszy i podał je członkowi załogi promu, po chwili podobnie postępując z Duckerem. Następnie na pokład po kolei wdrapali się ratownicy, Paul i Katherin. Prom uniósł się, tuż przed tym, jak jęzor lawy pochłonął wrak myśliwca.
- Uff, o mały włos- Paul otarł pot z czoła.

Kilka dni później, siedział na stołku przy łóżku Anny w pokładowym ambulatorium „Renown”. Bjorn dochodziła do zdrowia, ale według doktor Budilov latać będzie mogła dopiero po półrocznej rehabilitacji.
- Po tym wszystkim w życiu nie pojadę na safari.- powiedział.
- Ja też – odpowiedziała Anna.- Chyba że z tobą.
- Ale mówiłem, że nie pojadę.
- W takiej sytuacji, na jedno wychodzi.
Oboje roześmiali się.


Brak komentarzy:

Prześlij komentarz