czwartek, 26 czerwca 2014

Za najdalszą gwiazdą cz.2- Pościg

Służba patrolowa była jednym z takich zadań, które, jak głosi niepisana zasada, są przydzielane kapitanom, którzy coś wyjątkowo sknocili. Kapitan van der Boer nie wiedział, co u licha, mógł sknocić on, czy załoga „Renown”. Raport, który napisał do dowództwa w sprawie tej całej afery z Paulem i Anną, był pomyślany tak, aby zapewnić maksymalną ochrone przed gniewem admirałów. Może chodziło o coś innego ?
- Panie kapitanie – rozległ się przeciągły pisk interkomu, a następnie głos komandora Wilkinsa
- Co ?
- Miałem panu złożyć raport, sir . Wszystko w porządku.
- Dobrze.
Nagle w głośniku zapiszczało, rozległ się harmider i Wilkins znowu się odezwał
- Kapitanie, mamy jakiś nieplanowany przelot przez układ. To spory tankowiec, ale jest ekranowany przed czujnikami.
- Ekranowanie mają tylko statki wywiadu, panie pierwszy. To mi śmierdzi...
-Proszę przyjść do centrali taktycznej.
- Już idę.


W centrali panowało ożywienie. Komandor Wilkins, oficer taktyczny Hamidhar Parkash Singh i oficer systemów wykrywania chorąży Smirnov stali, zgrupowani wokół stołu mapowego, wyświetlającego trójwymiarową mapę układu.
- Co to za statek ?- zapytał kapitan.
- Tankowiec typu V-180, obecnie kieruje się w stronę szlaku żeglugowego przez układ, Nic dziwnego, tylko że tej jednostki nie ma w wykazie lotów na ten dzień, a poza tym jest ekranowany. Emituje wokół siebie bąbel, nieprzenikalny dla czujników. To nie jest standardowy sprzęt dla statku handlowego.- odpowiedział Smirnov
Kapitan sięgnął po zwisającą ze ściany słuchawkę i wywołał nawigatornię.
- Panno Mockingjay ?
- Słucham, skipper.
- Proszę obrać kurs pościgowy za tankowcem, którego mamy na namiarze 205.
- Aye, aye, kapitanie, jest kurs pościgowy.
Obecni w centrali poczuli lekki wstrząs. To silniki zwiększały moc.
- Panie Wilkins, proszę ich wywołać.
- Próbowaliśmy sześć razy, zanim pan przyszedł. Nie odpowiadali.
- No to spróbujcie jeszcze raz.
-Tak jest. Panie Parkash !
Parkash podszedł do stanowiska łączności i zaczął mówić do mikrofonu.
- Do niezidentyfikowanego tankowca ! Tu okręt Sojuszu Galaktycznego „Renown” ! Natychmiast podajcie nazwę, rejestrację i port przeznaczenia !
- Nie odpowiadają- zameldował Wilkins.
Kapitan sięgnął do interkomu.
- Panno Croft !
- Tak, sir ?
- Proszę wysłać klucz myśliwców z pełnym uzbrojeniem w celu dokładnego zbadania tankowca na namiarze 205 !
- Tak jest !


Na katapultę wjeżdżały trzy myśliwce F/A-118 Starshark. Bosman Paul Tragger, siedzący w kabinie maszyny prowadzącej, regulował radar. Tego dnia to on siedział z tyłu, a jego etatowy partner Bob Braun, pilotował. Paul sprawdzał status uzbrojenia. Cztery pociski przeciwlotnicze AAM-77, osiem pocisków przeciwokrętowych AGM, zasobniki z działkami plazmowymi i moduł namierzania.
- Uwaga, sir !- ostrzegł Braun – Startujemy !
Przyspieszenie towarzyszące wystrzeleniu myśliwca z katapulty wepchnęło Paula w fotel. Nie zdążył dojść do siebie, a już przed kluczem rósł kilometrowy kadłub tankowca. Paul włączył radio.
- Sztylet 1-1 do lotu Sztylet ! Chłopaki, mamy zbadać ten tankowiec ! 1-2 poleci lewą burtą, 1-3 dołem, a my prawą burtą ! Zgłaszajcie wszelkie podejrzane rzeczy ! Oni mają ekranowanie, więc dokonamy inspekcji wizualnie ! Do roboty !
- Tak jest !- odpowiedzieli prawie jednocześnie piloci pozostałych maszyn.
Braun zwolnił do 10 procent mocy, i rozpoczął przelot wzdłuż kadłuba. Poszycie w wielu miejscach wyglądało na łatane, tu i ówdzie były jakieś klapy, a w regularnych odstępach znajdowały się spore wypustki.
- Generatory osłon.- stwierdził Paul.- Bez wątpienia wojskowe.
Paul wcisnął przycisk nadawania na konsoli i wywołał „Renown”
- Kapitanie, to z całą pewnością nie jest zwykły tankowiec ! Ma wojskowe osłony i podejrzanie mocno opancerzony kadłub. -Zrozumiałem, kontynuować inspekcję.
-Kapitanie !- zameldował z niepokojem w głosie Smirnov- Tankowiec przyspiesza !
- Aktualna prędkość ?
- Czterdzieści parseków na godzinę i przyspiesza.
- Pruje jak kuter rakietowy !- skomentował Parkash
- Kapitanie !- Smirnov wyglądał na przerażonego i zaskoczonego zarazem.- Wyłączają ekranowanie ! Jeśli czujniki mówią prawdę, to, na miłość boską, ten tankowiec jest po brzegi wyładowany uzbrojeniem ! Ma siłę ognia krążownika !
- Niedoczekanie !- kapitan podszedł do mikrofonu i wcisnął przycisk nadawania – Tu okręt Sojuszu Galaktycznego ,,Renown”
Wiemy, że jesteście uzbrojeni ! Zatrzymajcie maszyny, albo otworzymy ogień ! Powtarzam, zatrzymajcie maszyny, albo otworzymy ogień.
- Nie reagują sir.
- Panie Wilkins, alarm bojowy, kod Zulu.
- Tak jest !
Wilkins podszedł do mikrofonu i wcisnął czerwony przycisk na klawiaturze obok. Wprowadził kod autoryzacji i wcisnął enter.
Światła przygasły, zmieniły kolor na czerwony i zawyła syrena
Wilkins zaczął mówić
- Uwaga ! Alarm bojowy, kod Zulu na całym statku, powtarzam kod Zulu na całym statku ! Cały personel proszony o włożenie skafandrów alarmowych !
Porucznik Parkash gdzieś znikł, ale wrócił ze sprzętem do zamiany munduru w skafander. Obsada centrali wbiła się w hełmy, aparaty tlenowe, rękawice i specjalne buty. Na dużym wyświetlaczu ze schematem okrętu zapalały się kolejno zielone lampki.
- Wszystkie sekcje zgłaszają gotowość, sir.
- Dobrze. Odwołać myśliwce na pokład. Panie Parkash, dziobowa armata uniwersalna. Oddać dwa strzały w odległości stu kilometrów od nieprzyjaciela.
- Strzał ostrzegawczy ?
- Pierwszy i ostatni, poruczniku.
- Tak jest ! Browning- Parkash podszedł do dalmierza, wprowadził dane, spojrzał na wynik obliczeń wypluty z piknięciem przez kalkulator i zwrócił się do szefa sekcji artyleryjskiej.- Dziobowa armata, plus trzydzieści stopni na osi pionowej i pięć na osi poziomej, z korektą na bieżąco proszę .
- Parametry ustawione, szefie.
- Ognia !
Na schemacie dziobowa armata zmieniła kolor na czerwony, zaś na holograficznej mapie taktycznej od niebieskiej kropki ,,Renown” oddzieliły się dwie niebieskie kropki, oznaczające pociski z działa, które rozerwały się w dokładnie wymierzonej odległości.
Nagle okrętem targnął wstrząs. Wszyscy i wszystko co nie było przymocowane, poleciało na ziemię. Światła przygasły, i rozszedł się zapach palonego plastiku i ozonu.
- Strzelają !
- Raport uszkodzeń !
- Poszedł system kontroli ognia działek plot, brak ciążenia w sektorze Sierra pokładu trzynaście !
- Działka na ręczne sterowanie proszę, panie Parkash odpowiedzieć ogniem !

W maszynowni było jeszcze gorzej. Komandor porucznik O'Donnel, z prowizorycznie opatrzonym poparzeniem ramienia, próbował to wszystko ogarnąć. Trzy czwarte obsady było ranne, połowa martwa. Plazmowe pociski trafiły dokładnie poniżej maszynowni, przeciążając wszystkie obwody w okolicy, czego skutkiem były rozliczne pożary i wybuchy konsol. Sanitariusze z czerwonymi krzyżami na skafandrach opatrywali rannych, a część zanosili do ambulatorium, ale doktor Budilov nie dawała rady. Całą sterownię wypełniał dym. Jedyny plus był taki, że reaktor był póki co w porządku.
- Charlie ! Przyślą nam więcej ludzi ?- komandor spytał swego zastępce, podporucznika Charlesa Coddlinga
- Ludzie porucznik Evergreen już są w drodze.
- A jak reaktor ?
- Mamy falowanie plazmy w zespole tokamaków. Efekt wstrząsu po trafieniu, sir
- Cholerka, niedobrze. Przełączyć część systemów na pomocnicze reaktory atomowe. Musimy odciążyć główny.
- Tak jest !
- Proszę się odsunąć! - rozległ się kobiecy głos, a z dymu wyłoniła się zdyszana porucznik Katherine Evergreen.- Panie komandorze, melduje się na rozkaz.
- Dobrze. Proszę się zająć obwodem kontrolnym A/26. Musimy przekierować...- komandor przerwał, widząc minę pani porucznik. Zapomniał kompletnie, że Katherine zna się na inżynierce jak on na muzyce klasycznej.- Eee... proszę się zająć rannymi w sekcji cztery.
- Tak jest !- Katherine pobiegła w kierunku wskazanej sekcji, rozstawiając swoich ludzi.
- Marna pomoc- burknął Coddling.
- Potrzebujemy medyków tak samo jak mechaników, poruczniku.

Dochodziła piętnasta trzydzieści. Obsada centrali taktycznej z niezłomnym Parkashem na czele robiła co się dało, by zmusić frachtowiec do zatrzymania. Uszkodzenia wrogiego okrętu obejmowały silniki, całkowicie zdemolowana była też rufa. ,, Renown” też miał się nie najlepiej. Zniszczone zostały dwie wyrzutnie rakietowe, ciążenie na pokładzie trzynastym i czternastym. Reaktor był niestabilny i prawie wszystko działało na mocy rezerwowej. W centrali taktycznej z urwanych paneli zwisały iskrzące kable. Część ekranów nie działała, było wielu rannych.
-Kapitanie !- zameldował Smirnov.- Nieprzyjaciel zmienia kurs !
- Gdzie leci ?
- W kierunku pola asteroid.
- Poco to robi ?- spytał Parkash- Nie ukryje się tam na długo.
- Niekoniecznie. Te asteroidy zawierają minerał, który zakłóca czujniki. To litan, zakłóci nawet pasywny radar, ale możemy wykryć ich po śladach emisji z ich reaktora.
- W takim razie kontynuować pościg. Ja idę do nawigatorni.

Nawigatornia była nieco mniej zdemolowana od reszty okrętu. Porucznik Mockingjay osobiście przejęła stery i prowadziła okręt w pole asteroid.
- Uprzedzam, że w wyniku wyładowań generowanych przez litan wysiądą nam osłony, a raczej to co z nich zostało.- uprzedził przez interkom Parkash.- Chwila, mam sygnał reaktora. Współrzędne w odniesieniu do słońca układu: siedem osiem dwa dwa na cztery sześć dziewięć osiem na pięć pięć zero jeden.
- Zrozumiałem, poruczniku. Panno Mockingjay, kurs na współrzędne, panie Parkash wykonać analizę masy obiektu tak szybko jak się da
Po chwili Parkash znowu przemówił
- Kapitanie, coś tu nie gra. Ten sygnał jest wydzielany przez obiekt mniejszy i lżejszy od promu !
- Kontynuować pościg ! Cholera wie, co tam mają na pokładzie. Nauka zna sposoby na zmniejszenie masy obiektu !
Kapitan sam siebie nie poznawał. Z jakiegoś powodu wręcz maniakalnie chciał dorwać adwersarza.
„Renown” zbliżał się do współrzędnych. Kapitan wywołał centralę taktyczną.
- Panie Parkash ?
- To z całą pewnością nie jest ten okręt, sir. Wygląda mi to na... Cholera !!!
- Co jest ?
- Mam kontakt od prawej burty ! To ten tankowiec !
- Na co czekacie ? Otworzyć ogień
- Nie możemy ! Przebicie w obwodach kontrolnych !
- Wysłać zapis bitwy do dowództwa marynarki ! Panno Mockingjay...
Szesnaście rakiet, każda z głowicą z pięcioma tonami RDX, najsilniejszego materiału wybuchowego znanego nauce, trafiło w prawą burtę „Renown”. Szesnaście wybuchów rozryło pancerz, wyrwało kilkudziesięciometrowe dziury w kadłubie. Od i tak nadwyrężonej konstrukcji okrętu oderwało się kilka duzych kawałków. W próżnię poleciały tysiące odłamków, kawałków metalu i tworzyw, dopalających się resztek i pokiereszowanych ludzkich ciał.

W chwili trafienia komandor porucznik O'Donnel próbował ręcznie łączyć przewody z użyciem archaicznych kombinerek i lutownicy. Nagle wszystko zawirowało, O'Donnel poleciał na ścianę. Rozległ się wybuch, maszynownie zalała fala gorąca. Mimo skafandra, izolującego przed prawie każdym znanym promieniowaniem, ekstremalnymi temperaturami, niekorzystną atmosferą i tysiącem innych zagrożeń, komandor poczuł przeraźliwe pieczenie na całym ciele, zakręciło mu się w głowie i ledwo nie zemdlał. Takie efekty wywoływał tylko promieniujący na wysokiej częstotliwości trankylit, dokładnie taki jak w rdzeniu reaktora...
O'Donnel spojrzał w kierunku , gdzie jak sądził był reaktor, ale zobaczył tylko stos gruzu
- Jestem pogrzebany,- pomyślał- Ale jeśli stało się to co myślę, to trzeba się stąd jak najszybciej wydostać i ratować cały okręt !
Ale próba odepchnięcia durastalowego panelu, przygniatającego go do podłogi, spowodowała ból, jakby każdy centymetr kości miał połamany. Zebrał się w sobie, zacisnął zęby i pchnął panel. Z ust wyrwał mu się przeraźliwy jęk, ale panel ruszył się i zsunął. Z miejsca gdzie był reaktor ziało trupio białe światło
- Przekleństwo ! Rdzeń przerwany ! Jest tylko jeden sposób, wystrzelić reaktor.
Wzrok O'Donnela padł na konsole awaryjną. Spróbował podczołgać się do niej, ale przeszywający ból uniemożliwił mu to. Sięgnął do panelu pierwszej pomocy na nadgarstku skafandra, i wcisnął przycisk diagnostyki. System czujników pokazał wynik brzmiący jak wyrok
Zaawansowana degradacja promieniowaniem trankylitowym.
Zostało mu mniej więcej dziesięć minut życia.
Nagle w słuchawkach usłyszał kobiecy głos
- Sir, gdzie pan jest ?- pytała porucznik Evergreen

Katherine wpadłszy na zawalony złomem i trupami korytarz zobaczyła O'Donnela wijącego się z bólu na podłodze, jego twarz krwawiła z każdego miejsca, była czarna jak węgiel.
Rzuciła się biegiem, ale kilka metrów dalej zatrzymała się, uderzywszy haubą hełmu o przeźroczystą gródź.
- Panie komandorze !
- Katherine... uciekaj natychmiast ! Jeśli mi się nie uda, zginiemy wszyscy
- Co się nie uda ?
- Trzeba wystrzelić reaktor, ale nie mogę się dostać do panelu. Trzeba to zrobić ręcznie. Przy rdzeniu jest dźwignia...
- Zginiesz ! Promieniowanie !
- Już jestem trupem. Zostały mi minuty.
Porucznik obrzuciła wzrokiem gródź. Jej wzrok padł na dźwignię otwierania. Juź miała za nią pociągnąć, gdy komandor krzyknął
- Idiotko ! Jeśli to otworzysz , wszyscy na statku zginą !
- Chce ci pomóc...
O'Donnel poczuł, że słabnie coraz bardziej
- Nie ma czasu !
Katherine patrzyła jak komandor, jęcząc przerażająco, czołgał się do dźwigni
- O'Donnel ! Nie rób tego.
- Powiedz moje matce, że zginąłem jak na oficera Sojuszu przystało !- i pociągnął dźwignię.
Salę reaktora zalał błysk światła, reaktor wypchnięty siłą sześciu rakiet na paliwo stałe wyleciał przez właz w podłodze, a z Komandora porucznika Brada O'Donnela został obłok pary.


Centrala taktyczna przedstawiała obraz nędzy i rozpaczy. Wielkie szafy z komputerami i ekranami pozwalały się na podłogę. Powietrze wypełniał dym, z pozrywanych światłowodów sypały się iskry. Jedyny ocalały ekran, przedstawiający stan statku, jak na złość, śnieżył. Tom Wilkins wstał z podłogi, i otrzepał się. Poza guzem na głowie, nie odniósł większych obrażeń.
- Smirnov ? Panie chorąży ?
- Tu jestem, sir !- krzyknął Smirnov
Wilkins odwrócił się i zobaczył stertę złomu
- Już idę !
Rozgrzebał stertę i pomógł wstać chorążemu
- Cały pan ?
- Chyba tak, a gdzie Hamidhar ?
- Tu jestem .
Parkash wyglądał na zdrowego, za wyjątkiem rozcięcia na ręce, potraktowanego przez automat skafandra pianką medyczną.
- Jaki jest stan okrętu ?- spytał Wilkins
- Raczej nie za dobrze, sir- odpowiedział Parkash. Trzeba uruchomić rezerwową magistralę łączności...
Nagle rozległy się chrzęsty od strony wejścia do centrali, Wszyscy odwrócili się w tamtą stronę.
Ich oczom ukazała się porucznik Evergreen, z zapłakaną twarzą, a za nią major Reed, dźwigający nieodłączny pistolet maszynowy.
- B-byłam w maszynowni- powiedziała Katherine- Trzeba było wystrzelić reaktor i okrętowi już nic nie grozi ale komandor porucznik O'Donnel...
Wszyscy zrozumieli
Parkash pierwszy wyprężył się na baczność i zasalutował do schowanego pod hełmem beretu.
A za nim kolejni
-Cz-czy wie pani jaki mniej, więcej jest stan statku ?
Wszystko zniszczone, ale połowa załogi przeżyła. Broń zniszczona, kapsuły ratunkowe też, ale ocalały dwa promy. Działa awaryjny radar i łączność, niestety padł interkom. Wiem że część starszych oficerów jest w nawigatorni, Doktor Budilov urządziła tam punkt opatrunkowy.
- Wobec tego się tam przenieśmy


- Reasumując- kapitan zakończył wykładanie sytuacji załodze,
trzy czwarte załogi jest martwe albo niezdolne do walki, nie działa uzbrojenie, a w razie czego nie mamy czym się ewakuować, no i jeszcze ten skurczybyk nie wiadomo kiedy się zorientuje że nie jesteśmy do końca martwi.
- Jest jeden sposób.- powiedział Reed
- Jaki ?
- Zebrać dobrze uzbrojoną grupę na pokładzie promu, znaleźć ten tankowiec wzrokowo i przeprowadzić abordaż. Moi marines są w jako-takim stanie, prom też się uda znaleźć.
- Zwariował pan !
- A mamy coś do stracenia ?
Kilka godzin później, po odgruzowaniu platformy startowej, znalezieniu i opatrzeniu pilota, i zapakowaniu uzbrojenia. Prom z Reedem, porucznik Evergreen i plutonem marines na pokładzie, pilotowany przez Annę Bjorn wystartował na poszukiwanie adwersarza.
- Dwanaście karabinków, dwa ręczne karabiny maszynowe, dwa granatniki przciwpancerne, karabin snajperski, osiem kilo C4- wyliczał zabrane uzbrojenie Reed.
-Wystarczy ?
- Wystarczy.
- Uwaga jest przed nami- zameldowała Anna- to na pewno ten okręt.
- Szybko, pani pilot ! Za asteroidę !
Prom ukrył się przed niepożądanym wzrokiem za asteroidę, po czym zespół przywdział skafandry szturmowe, znacznie cięższe i lepiej opancerzone niż skafandry alarmowe, oraz przystosowane do współpracy z bronią.
Śluza otwarła się i z promu jednen po drugim wyskoczyli żołnierze, po czym skokami, od jednej asteroidy od drugiej, posuwali się w kierunku statku. Gdy byli już blisko, Reed wychylił się zza skały i spojrzał przez lornetkę. Wypatrzył w poszyciu dziurę, prawdopodobnie wyrwaną przez pocisk z „Renown”. Idealna do wejścia na pokład. Był tylko jeden kłopot. Przy wyrwie kręciło się dwóch osobników w wojskowych skafandrach. Z pomocą palników starali się przygotować grunt pod łatanie. Uwage majora zwróciło jeszcze coś. Były to mundury marynarki Torgańskiej Gwiezdnej Republiki Demokratycznej, małego, kilkusystemowego państwa, rządzonego przez juntę wojskową.
- I co ?
- Znalazłem wejście, ale jest obsadzone. Ponadto, wszystko wskazuje na to, że ten okręt jest obsadzony przez Torgańczyków.
- Ale to oznacza...
- Wiem. Wojnę. Dlatego musimy zdobyć jak najwięcej informacji i dostarczyć je dowództwu.
- Jaki więc mamy plan ?
- Zinfiltrujemy okręt, możliwie jak najciszej, dostaniemy się do ich centrali taktycznej, przesłuchamy jakiegoś oficera, a potem się zobaczy.
Katherine pokręciła głową, ale w czasie misji bojowej to Reed dowodził.
- Uwaga- rozkazał- na trzy wyskakujemy zza skały i zdejmujemy tych przy dziurze. Raz, dwa, trzy !
Oddział rozdzielił się i wyskoczył po obu stronach asteroidy. Dwaj mechanicy spojrzeli z niedowierzaniem.
- Niespodzianka !
Kilka karabinków naraz wystrzeliło długą serię. Trafieni zostali odrzuceni na kilka metrów
- Czysto. Ruszamy.
Reed odepchnął się od wystającej belki i wpadł do środka, a za nim reszta.
- Szeregowy Hersh ?- zapytał rudowłosego operatora RKMu major- W handlowej służyliście na tym typie tankowców. Gdzie więc mogli się zainstalować ze sprzętem taktycznym ?
- Zakładając że za bardzo go nie przerobili, moim zdaniem mogli się ustawić w pomieszczeniu obsługi zbiorników 1-4. Można się tam dostać przez rurę awaryjnego spustu zbiorników. Obok niej biegnie awaryjny kanał serwisowy z którego włazem C290 można się dostać do pomieszczenia, Wejście do kanału serwisowego jest gdzieś w okolicy...
- Jasny gwint !- krzyknęła Evergreen- Patrol !
Zza zakrętu korytarza wyszło dwóch uzbrojonych w karabiny żołnierzy. Jeden z nich wskazał na grupę i zaczęli strzelać.
- Provence ! - rozkazał major- Dawaj odłamkowy !
Wskazany żołnierz wystrzelił z podlufowego granatnika czterdziestomilimetrowy granat odłamkowy, który wybuchł tuż obok patrolu, natychmiast obalając obu żołnierzy, wyrwał przy tym dziurę aż do zewnętrznego pancerza, powodując alarm i uruchomienie instalacji przeciwpożarowej, obryzgującej całą sekcję pianą ze zraszaczy. Korzystając z zamieszania, grupa szturmowa zwiała do otwartego włazu. Kiedy znaleźli w systemie kanałów, wszystko momentalnie ucichło.
- Uff !- odetchnęła Katherine.
- To jeszcze nie koniec.- stwierdził Reed.- Teraz wie o nas cały statek.
- Tak, czy siak, musimy dotrzeć do centrali.
- Nie sądzę, by nam na to pozwolili.- zmartwił się Reed
Chwilę później, oddział czołgał się przez wąską przestrzeń pod rurą spustową. Szeregowy Hersh prowadził. Nagle zatrzymał się przy sześciokątnym włazie w podłodze.
- To chyba tutaj.- powiedział.
- Przygotować się.- rozkazał major- Mam złe przczucia.


Podporucznik Johann Tobiens, oficer polityczny okrętu Torgańskiej Marynarki Ludowej PTS,, Starfire”, stał wraz
ze swoimi ludźmi w korytarzu serwisowym, dokładnie nad włazem, przy którym spodziewano się intruzów. Stojący obok technik pochylał się nad podpiętym do złącza przenośnym ekranem
- Idą ? - spytał Tobiens
- Tak.
- Dobrze. Przygotować się- uśmiechnął się szyderczo i pomyślał- Za chwilę wpadniecie jak ryby w sieć.
Właz syknął, wieko uchyliło się, i pokazała się twarz rosłego bruneta, z dystynkcjami majora Korpusu Marines marynarki Sojuszu na skafandrze. Patrzył na podporucznika i jego ludzi, niezdolny do jakiejkolwiek reakcji, a w jego oczach widać było mieszankę niedowierzania i przerażenia. Tobiens uśmiechnął się
- Tak wysokie szarże nie powinny stać na pierwszej linii- syknął niczym wąż
Jeden z jego podkomendnych wyciągnął majora za ramię. Za nim z kanału wyszła reszta. Jakaś dziewczyna z grubym warkoczem, z twarzą licealistki, rudzielec, któremu odebrano RKM, i cała trzynastoosobowa grupa szturmowa. Wszyscy zostali obszukani, zakuci w kajdanki, i poprowadzeni do centrali taktycznej.


Major Reed był wściekły. Na siebie. Mimo doświadczenia i dwóch lat szkolenia z abordażu, zachował się jak ostatni amator. A dodatkowo, jakiś oficerek z podrzędnej wojskowej dyktatury rugał go jak burą sukę.
- Myśleliście, że nie wiemy, że nie rozwaliliśmy was do końca ? I że nie zauważyliśmy promu ? Nie zastanawialiście się, czemu wam tak łatwo szło ? Teraz dostaniecie nagrodę. Zobaczycie jak wasz nędzny stateczek rozpieprza się na atomy !- Monologował dowódca rajdera, komodor Erwin Thalsley, jak sam im się przedstawił.
- Sternik, zaczynamy nawrót na „Renown”- Thalsley podszedł bliżej głównego ekranu.- Panie Ontos, przygotować dziobową armatę uniwersalną.
Nagle Reed poczuł dziwny kształt w małej kieszonce na łokciu, i wtedy sobie przypomniał. Mikrogranat VT-6, wielkości włoskiego orzecha, z zapalnikiem na 6 sekund uruchamiany upadkiem. Kątem oka major zobaczył, że Katherine również zauwałyłą, że ma w kieszeni granat. Reed delikatnie ruszył się, i mała zielona kulka upadła na ziemię , i potoczyła się w kierunku Thalsleya. Granat Katherine również upadł. Majorowi wystąpiły na czoło krople potu. Liczył. Pięć...Cztery...Trzy...Dwa... Major, gwałtownie rzucił się na ziemię. Strażnicy nie zdążyli zareagować, a pomieszczenie zamieniło się w piekło. Mieszanka fali uderzeniowej, ognia i odłamków okrążyła kilka razy centralę. Skafandry bojowe uchroniły drużynę przed obrażeniami, ale z Torgańczyków niewiele zostało. Na domiar złego,w wyniku uszkodzenia przez granat i tak już nadwrężonych urządzeń kontrolnych na okręcie wybuchła cała fala przeciążeń i przebić. Wyły alarmy, a kiedy układy reaktora zaczęły wariować, Reed krzyknął.
- Czas stąd wiać !
- To to i ja wiem !- zauważyła z przekąsem Katherine- Ale jak ?
- Rura spustowa ! Trzeba wyjść stąd tym włazem- Major wskazał na małą klapę.- Dostać się do zaworu, wleźć do rury, wysadzić główny spust i uciekamy.
Oddział wśliznął się do rury spustowej, i ruszył biegiem, długą prostą przestrzenią pięciometrowej wysokości, do jednego z
dwóch spustów na okręcie. Wkrótce dotarli do wielkiej, metalowej klapy. Jeden z żołnierzy wyciągnął ładunek kumulacyjny, złożył jego dwie części i zabrał się do nastawiania zapalnika. Nagle z dali rozległ się głośny ryk, a w kierunku oddziału zaczęłą pędzić kula ognia.
- Gotowe !- krzyknął żołnierz.
- Oddział, włączyć silniki skafandrów. Żołnierzu, detonuj !
Głośna eksplozja wypchnęła właz, a oddział szturmowy wyleciał za nią, tuż-tuż unikając kuli ognia. Tankowiec został rozerwany na części


Wchodzący do stoczni na orbicie ziemi, holowany przez holownik „Renown”, witany był z wojskowymi honorami. Spraw do zrobienia było tysiące. Zdemolowany okręt wymagał naprawy, trzeba było z honorami uczcić bohaterów, zawiadomić rodziny zabitych. Ale jedno było pewne. Torgańczycy zaatakowali i ciężko uszkodzili okręt Sojuszu. Gdzieś tam, w atomowych bunkrach, sztabowcy już szykowali się do największego koszmaru ludzkości – wojny.

sobota, 21 czerwca 2014

Za najdalszą gwiazdą cz.1- Kraksa

Mały, przycupnięty w rogu sali odpraw pilotów na lotniskowcu marynarki Sojuszu Galaktycznego G.A.S,,Renown'', kantorek był biurem porucznik Sandry Croft, znanej z niekonwencjonalnego myślenia i będącej oficerem operacji lotniczych. Obecnie właścicielka kantorku chodziła po nim, mnąc w rękach kopie akt dwojga swych najlepszych ludzi – i zarazem dwóch największych problemów: bosmana Paula Traggera i starszego pilota Anny Bjorn. Tragger, będący najlepszym pilotem i największym awanturnikiem na pokładzie oraz dowódcą lotu Sztylet szczerze nie cierpiał Anny, a ona to odwzajemniała. Nikt nie wiedział, skąd te animozje, albo raczej nie chciał mówić. Podobno chodziło o czasy, gdy byli w jednej klasie w szkole pilotów. Tak czy inaczej, nie byłby to problem oficera operacji lotniczych, gdyby nie to, że oboje nie zapominali o swej wrogości nawet na czas misji. Pół biedy, że nie latali w jednej kabinie, ale i tak robili czasami takie ekscesy w radiu i nie tylko, że wszystkim oczy z orbit wychodziły. Współpraca, będąca podstawą dobrej eskadry myśliwskiej w ich przypadku była absolutnie niemożliwa. Po ostatniej kompromitacji na oczach admirałów i dygnitarzy, kapitan van Boer zażądał zrobienia z tym czegoś. Nagle Sandrę olśniło.
-A gdyby wysłać ich w jednej maszynie na standardowe, ale wymagające współpracy obu pilotów zadanie, tak jakby to była zwykła misja? Chociaż... pewnie i tak by wszystko spieprzyli. Ale ten nic nie osiąga, kto nie ryzykuje.

Bosman Paul Tragger był wściekły jak nigdy w życiu. Flirt z bosman Simpson przerwał mu wygłoszony beznamiętnym głosem komunikat o wspólnym locie z tą cholerną Bjorn. Dodatkowo, w jednej kabinie. Kiedy to usłyszał, cudem powstrzymał się przed wygarnięciem całego magazynka z broni służbowej w głośnik, a drugiego w pomysłodawcę tego idiotyzmu. Kiedy wziął z szafki w szatni skafander lotniczy i wbił się weń, na nadgarstkowy wyświetlacz system pokładowej łączności wypluł informacje o misji. Mieli zbadać chmury cząstek jonowych na orbicie Delta Polaris, małej planetki pokrytej oceanami i malaryczną dżunglą. Chmury te zakłócały wszelką łączność i czujniki, musieli więc podejść do każdej chmury i przeskanować ją z bardzo bliska. Wymagało to współpracy obu członków załogi, co tylko jeszcze bardziej popsuło i tak już paskudny nastrój Paula.

Anna stała już przy maszynie, gdy dotarł tam Paul. Przy ostrej, kojarzącej się Paulowi z igłą sylwetce dwumiejscowego myśliwca wielozadaniowego F/A-118 Starshark manipulowali mechanicy, montując zasobnik zwiadowczy z radarami i zaawansowanym komputerem pokładowym. Bjorn, jak tylko zobaczyła Paula, wpakowała się na wyznaczone dla siebie miejsce drugiego pilota. Było to jawną oznaką wzgardy, gdyż pierwszy pilot wsiadał do maszyny zawsze pierwszy. Paul, ignorując to, wdrapał się po wysuwanej drabince do kokpitu i odruchowo sprawdził przyrządy. Upewniwszy się że systemy, zasilane, póki co, życiodajną mocą z hangarowego generatora, mają się dobrze, sprawdził kompensator przyspieszeń w fotelu, podpiął przewody radioelektryczne i tlenowe, zapiął pasy i włączył wzbudzanie reaktora. Z tyłu maszyny rozległo się buczenie, przechodzące w wizg plazmy wpychanej do kolektorów dysz. Jako że strumień ten generował też prąd na pokładzie, główne ekrany rozświeciły się. Gdy mechanicy odłączyli przewód doprowadzający energię z zewnątrz, Paul zamknął swoją owiewkę, a Anna swoją. Po chwili włączył się też przezierny wyświetlacz na szybce hełmu, na który komputer wypluł diagnostykę. Kątem oka Paul zauważył, że Anna nie ma zasuniętej szybki.

-Proszę zasunąć szybkę hełmu, pani pilot.-powiedział protekcjonalnym tonem, celowo używszy stopnia.
-Powtarzam, proszę zasunąć szybkę.- powtórzył, gdy jego próba nie dała skutku, ale dał sobie spokój. Tymczasem komputer piknął, informując o zakończeniu automatycznej listy kontrolnej. Paul, obrzuciwszy ekrany spojrzeniem, zadowolony z rezultatu programu autorozruchu wywołał kontrolę:
- Sztylet 1-1 wzywa Papa Charlie 77,
„Papa Charlie 77” było kodem wywoławczym kontroli lotów na
„Renown”.
-Tu mówi Papa Charlie 77.
- Proszę o pozwolenie na kołowanie do startu do misji o numerze 207 w wykazie lotów.
- Zezwalam kołować na katapultę, Sztylet 1-1.
- Zrozumiałem.
Paul, zapominając o znienawidzonej osobie w kabinie, włączył pomocnicze silniki elektryczne na kołach, i dojechał do śluzy wjazdowej na katapultę, która była oddzielona wielką grodzią, gdyż wychodziła prosto w próżnię.
- Sztylet 1-1 przy Bramie, proszę o pozwolenie na wjazd.
- Zezwalam.
Gródź otworzyła się i myśliwiec wtoczył się na elektromagnetyczną szynę katapulty. Dwuszynowy pokład startowy,,Renown'” mógł wystrzelić całą eskadrę w pięć minut.
- Sztylet 1-1 prosi o pozwolenie na start.
- Zezwalam, otwarcie wylotu za minutę.
Metalowa ściana oddzielająca hangar od katapult zamknęła się, światła w hali zmieniły kolor na żółty, zaś leżąca 50 metrów dalej brama otworzyła się, ukazując upstrzony gwiazdami kosmos.
- Sztylet 1-1, Tu Papa Charlie 77. Przygotować się... Wystrzelenie za 5...4...3...2...1, Start!
Katapulta, rozpędzają myśliwiec w ułamek sekundy do 15 000 kilometrów na godzinę,wygenerowała przyspieszenie takie, że mimo kompensatorów wszyscy w myśliwcu stracili na chwilę przytomność. Przygotowany na takie chwile automat natychmiast dał ciąg, schował podwozie i ustawił maszynę na kursie. „Renown” malał za ogonem w zastraszającym tempie, a autopilot myśliwca kierował go ku celowi. Przez kilkanaście następnych minut załoga miała spokój. Ale Paul, nauczony doświadczeniem, obrzucał wzrokiem przyrządy. Nagle zamarł. Na lewym ekranie, obrazującym stan maszyny, układy procesora kontroli lotu świeciły się na żółto, co oznaczało podejrzenie uszkodzenia. Problem mógł być poważny, więc Paul postanowił się pozbyć wszelkich wątpliwości.
- Anna, co z procesorem kontroli lotu na twojej diagnostyce?
- Żółty- odpowiedziała, także wyraźnie zaniepokojona, choć wciąż z nutką pogardy w głosie.
Paul wywołał natychmiast diagnostykę procesora, ale natychmiast pożałował utraty słodkiej niewiedzy. Kolor układu zmienił się na czerwony, a w słuchawkach rozległ się brzęczyk alarmu. Spojrzał na skrzydło, gdzie był zlokalizowany procesor, i zbladł. Spod oderwanej klapki wystawały poharatane układy procesora, a prawie równocześnie na wyświetlaczu układ zmienił kolor na czarny, co oznaczało całkowitą niezdolność do pracy.
- Musiał w niego rąbnąć jakiś mikrometeoryt.- pomyślał
- Chyba powinniśmy wracać!- powiedziała Anna.
- Cicho!- mimo że rada była dobra, Paul za nic nie przyjąłby jej od znienawidzonego wroga.
Był jednak przerażony. Próbował sobie przypomnieć za co odpowiada feralny układ. Za silniki, stery i nawigację
Podjął decyzję.
- Wracamy na „Renown” – powiedział i wcisnął przycisk kursu powrotnego.
Myśliwiec ani drgnął.
Wyłączył automatyki i spróbował ręcznie. Joystick był martwy, podobnie jak manetki silników. Paul, pełny najgorszych obaw, wywołał na ekran obraz z trajektometru. Linia kursu kierowała maszynę prosto w powierzchnie Delta Polaris. Paul wcisnął przycisk nadawania.
- Sztylet 1-1 wzywa Papa Charlie 77. Mayday, mayday! Straciliśmy nawigację i kierujemy się kursem balistycznym w Delta Polaris wzywam pomocy! Odbiór!
- To na nic! - krzyknęła Anna – chmury jonowe zakłócają radary i radio!
- Nie no to teraz jesteśmy ugotowani!!!- Paul nie wytrzymał.- Musimy awaryjnie lądować.
- Z tą prędkością?
- No właśnie. Słuchaj, za fotelem masz dźwignię do awaryjnego odrzucenia reaktora. Bez niego przynajmniej nie będziemy wciąż przyspieszać.
Anna bez gadania pociągnęła czerwoną dźwignię. Wizg plazmy ustał, wszystko na chwilę zgasło, a potem włączyło się zasilanie awaryjne.
- Wszystko ładnie i pięknie, ale jak do cholery zwolnimy?!- zapytała Bjorn.
- Chwilę... Mam! Ładunki awaryjne!
- Słucham??
- Małe silniki na paliwo stałe sterowane ręcznie do nagłych manewrów, gdy nie ma czasu na nic innego! Możemy je odpalić i zejść na trajektorię suborbitalną i łagodnie wylądować, ale trzeba zrobić to co do sekundy.
- Czyli co?
- Oblicz na pomocniczym kalkulatorze.
Anna postukała chwile w klawiaturę.
- Uwaga... Teraz!
Paul pociągnął za gałkę i z dziobu myśliwca wykwitły cztery płomyki. Linia kursu na trajektomerze drgnęła i zmieniła się w trajektorię zapewniającą wejście w atmosferę pod jako takim kątem.
- Teraz tylko się trzymać!- pomyślał.
Brudnozielona kula planety rosła w oczach. Po chwili zajarzyło się tysiącem ogników pole ochronne, osłaniające statek przed spaleniem w atmosferze. Wysokościomierz mielił cyfry jak oszalały. Czerń kosmosu po chwili zastąpiło białe mleko chmur, a potem ukazała się bezkresna dżungla. Na pięciuset metrach włączył się spadochron. Paul już miał odetchnąć, gdy Anna krzyknęła:
- Paul, patrz!
Paul odwrócił się i zobaczył, że jeden ze spadochronów był rozpruty na długości metra. Szczelina powiększała się, aż spadochron rozpruł się na dwie, łopocące przeraźliwie szmaty. Myśliwiec począł się przechylać, a co gorsza, przyspieszać. Pierwsze gałęzie zaczęły bić o brzuch maszyny pędzącej z prędkością sześciuset kilometrów. Gdy statek natrafił na jakiś gruby pień, odpadło od niego lewe skrzydło, wykonał półbeczkę i w płomieniach rąbnął o ziemię.

Paul obudził się ze strasznym szumem w głowie. Ostatni raz czuł się tak po imprezie z okazji zdania egzaminów. Spróbował poruszać głową, potem rękami i nogami. Był cały. Rozejrzał się. Owiewka i szkła ekranów były pokryte pajęczynami pęknięć. Z zerwanego panelu tu i ówdzie iskrzyło. Na kolanach leżał jakiś papier. ,,Instrukcja postępowania w sytuacji rozbicia się na obcej planecie”. Ironia. Wokół rozpościerała się dżungla i słychać było dźwięki lokalnych zwierząt. Tragger odpiął pasy, zdjął hełm i wymacał przypięty do pasa pistolet. Broń ręczna w prawie całej galaktyce wystrzeliwała pociski elektromagnetycznie, na zasadzie działa Gaussa, co pozwalało osiągnąć dużą szybkostrzelność i siłę rażenia. Następnie Paul poszukał schowanego w skrytce w burcie zestawu awaryjnego: apteczki, latarki, aparatu tlenowego, dwudniowych racji żywnościowych, liny i haczyków, zapałek i noża. Zestaw był na miejscu.
Nagle Paul usłyszał jęk z tyłu.
- Anna?!
Znowu jęk.
Paul otworzył owiewkę i wstał, nie opuszczając kabiny. Owiewka kabiny Anny była potrzaskana a jedna z blach wygięta. Paul wygramolił się z wraku i jednym susem znalazł się przy Annie. Odrzucił konar leżący na kabinie i zobaczył ją.

- Wszystko w porządku? Jesteś ranna?- zapytał, odpinając jej pasy i zdejmując hełm.
- Nie, idioto!- powiedziała, wskazując na prawą rękę.
Paul delikatnie ją obejrzał. Rękaw był rozdarty i cały we krwi, a tu i ówdzie powbijane były jakieś kawałki.
- Cholera, kiepsko to wygląda. Daj, wyciągnę cię stąd.
Paul wziął Annę pod ramię i delikatnie wyciągnął z kabiny. Posadził ją ostrożnie na kikucie skrzydła i zajrzał z powrotem do jej kabiny, gdyż w F/A-118 większość sprzętu ratowniczego była w kabinie operatora. Ale miejsca, gdzie powinna być torba ze sprzętem, nie było. Zamiast niego i całej okolicy ziała dziura. Cały sprzęt, w tym sygnalizator pozwalający zlokalizować wrak, narzędzia, namiot i aparat do uzdatniania wody po prostu rozsypały się po okolicy.
Nie było co się oszukiwać. Sytuacja była paskudna
- Obawiam się, że mamy problem.- powiedział – Drugi zestaw wypadł w czasie lotu.
- Tam była połowa żywności! Znajdą tu tylko dwa trupy!
- O ile w ogóle będą nas szukać na planecie.- powiedział Paul, ale natychmiast pożałował szczerości.
- Ty draniu!
- Ale...
- Mogliśmy wrócić na Renown, a teraz musimy tu zdychać!
- Słuchaj, do ciężkiej cholery to nie moja wina że przeklęty procesor raczył się zepsuć!!!- krzyknął Paul ucinając kłótnię i dodał. - Tak czy inaczej, musimy się jakoś urządzić i czekać na pomoc. A najpierw muszę cię opatrzyć.
Rozciął nożyczkami z apteczki kombinezon i dokonał oględzin. Rana była spora i mocno krwawiła, ale chyba nie zagrażała życiu. Paul ostrożnie powyjmował odłamki i założył opatrunek.
- Teraz musimy poszukać jakiejś wody.- powiedział
- Ale mamy racje z twojego zestawu!
- Prędzej czy później się skończą.
- Musimy tu zostać, większa szansa, że zobaczą kilometr przeoranego lasu i wrak niż dwoje ludzi w dżungli!
- Słuchaj, miałaś zwolnienie jak mieliśmy lekcje o przetrwaniu na obcej planecie...
- Nie! Teraz ty słuchaj! Zostaniemy tu! Koniec kropka!
- To może jedno z nas pójdzie i wróci?
- Noo... dobra.
- Ale kto?- zapytał Paul
- Ja.
- W życiu. Jesteś ranna.
- I co z tego? Ty jesteś chory na łeb, a latasz myśliwcem!
Oboje, pierwszy raz w życiu razem, się roześmiali.


Gdy Anna wróciła, przyniosła dwie pełne manierki wody.
- Jakieś dwieście metrów stąd jest wielka rzeka.- zaraportowała
- Nie ufałbym tropikalnej rzece. Trzeba to odkazić.
- Ale jak? Zestaw rozleciał się na kawałki!
Paul wygrzebał z apteczki fiolkę z ciemnym płynem.
- Co to?
- Jodyna.
- Niemożliwe! Od stu lat jej się nie używa!
- Ale w tych zestawach wciąż jest, bo jest niewrażliwa na warunki środowiskowe, działa szybko i nadaje się do wielu rzeczy.
- Ale pewnie woda nią odkażona smakuje paskudnie?
- To fakt.
Rzeczywiście, pijąc zdezynfekowaną wodę, krzywili się, ale to nie był czas i miejsce, by wybrzydzać.

Centrala taktyczna ,,Renown” była umieszczona, wraz z najważniejszymi systemami i komputerami w pancernej cytadeli w samym środku okrętu, chronionej dodatkowym polem siłowym.
W centrali było ciemno i dosyć ciasno. Jedyne światło dawały czarno-zielone ekrany, lampki nad pulpitami i wiecznie przygaszone, świecące na czerwono lampy na suficie. W powietrzu unosił się zapach papierosowego dymu. Personel, w częściowo rozpiętych mundurach i ze słuchawkami na uszach wydawał się zblazowany. Oficer taktyczny, pochodzący z New Delhi, Hamidhar Parkash Singh, postukiwał stylusem w dotykowy ekran komputera i zastanawiał się co też mu się na tej wachcie przydarzy. Jakby w odpowiedzi drzwi otworzyły się z sykiem i do środka wkroczył kapitan Georg van Boer, a za nim pierwszy oficer, komandor Tom Wilkins. Obaj byli wyraźnie zaaferowani.
- Kiedy był ostatni kontakt? - spytał kapitan, nie zatrzymując się. Obaj kierowali się w stronę sekcji wykrywania i jej szefa, chorążego Smirnova.
- Automatyczna transmisja sir, o 18:16 czasu pokładowego, tuż zanim weszli w chmurę jonową- odpowiedział Wilkins – według niej mieli awarię procesora kontroli lotu.
Hamidhar spytał przechodzącego kapitana.
- Co się stało, sir?
- Zaginął lot Sztylet 1-1. Panie Parkash, proszę postawić centralę w stan gotowości. Z pomocą pana Smirnova ma pan przeszukać przestrzeń w promieniu parseka. Za godzinę proszę się zgłosić do pokoju narad. Nie zostawię swoich ludzi na śmierć w kosmosie.
- Tak jest, sir.
Hamidhar sięgnął po mikrofon interkomu, odkaszlnął, oczyścił go i zaczął mówić
- Uwaga, Uwaga! Cały personel centrali taktycznej ma się zgłosić na stanowiska! Powtarzam: Cały personel centrali taktycznej ma się zgłosić na stanowiska!
Chwilę później do pomieszczenia zaczęli wbiegać załoganci. Wszyscy byli podekscytowani i nie potrafili tego ukryć tak, jak na żołnierza Sojuszu przystało. Gdy już usiedli, zaczęli szeptać między sobą.
- Nie, nie, moje ptaszki. Nie postrzelacie sobie dzisiaj. Zrobicie coś znacznie bardziej pożytecznego. - pomyślał Parkash i krzyknął w kierunku blondyna z patkami chorążego, pochylonego nad jednym z techników.
- Panie Smirnov! Proszę przeszukać przestrzeń w promieniu parseka.
- Tak jest sir! - odpowiedział Smirnov i zaczął wydawać rozkazy swoim ludziom – Panowie, użyjemy całego sprzętu. Pattison!- dawaj system LIDAR na pełną moc, Huang, ty wymieć radarem okolicę, a Roger niech sprawdzi daleki zasięg.
Natychmiast rozległy się piski i buczenie urządzeń, stukot klawiszy i palców na dotykowych wyświetlaczach. Od stanowisk wykrywania słychać było ożywiony gwar. Nic nie mogło umkąć radarowym promieniom, jeśli dyrygował nimi Smirnov.


W pokoju narad, przy owalnym stole z projektorem trójwymiarowym na środku, wyświetlającym obraz układu siedzieli: Kapitan, porucznik Croft, szef operacji polowych porucznik Katherine Evergreen, pierwszy oficer Wilkins, lekarz pokładowy Katia Budilov, porucznik Parkash Singh i główny mechanik komandor podporucznik Brad O'Donnel. Kapitan van Boer zaczął:
- Jak panowie i panie wiedzą, dzisiaj około godziny 18 czasu pokładowego zaginął nasz myśliwiec, lot Sztylet 1-1, z bosmanem Traggerem i starszym pilotem Bjorn na pokładzie. Wszystko wskazuje na to, że w maszynie wysiadł procesor kontroli lotu. Obecnie prowadzimy akcję ratunkową. Każdemu z was zleciłem zadania. Chcę wysłuchać, co do tej pory zrobiliście i jakie macie sugestie. Pan pierwszy, panie Parkash.
Hamidhar wywołał na palmtopa obszerny raport przygotowany przez Smirnova.
- Chorąży Smirnov przeszukał całą przestrzeń w poszukiwaniu maszyny, ale nie znalazł nic. Powtórzenie skanu nic nie dało. Pozostaje więc możliwość, że są na orbicie, ukryci przed radarami przez chmury jonowe ,lub że się rozbili na Delta Polaris.
- Dziękuje panu. Teraz wysłuchajmy porucznik Evergreen.
Katherine wstała i zaczęła mówić.
- Panie kapitanie, o Delta Polaris wiemy niewiele. To mała planetka o gorącym klimacie prawie na całej powierzchni. Głównie dżungla, bagna i oceany. Na powierzchni mamy dużą aktywność wulkaniczną, a nowe wulkany rosną jak grzyby po deszczu. Nawet dobrze wyposażona ekspedycja miałaby tam problemy ze względu na nieprzyjazną faunę i florę. Załoga myśliwca, bez przeszkolenia i specjalistycznego sprzętu nie miałaby tam, szczerze mówiąc, wielkich szans na przeżycie. W razie potrzeby mogłabym zmontować ekspedycję ratunkową, ale byłoby to trudne, nie mówiąc o problemach z lokalizacją ofiar.
- Dziękuje. Jest pani pesymistką.
- Realistką, sir.
- Tak, czy siak, proszę o zabranie głosu pana O'Donnela.
O'Donnel wstał i zaczął.
- Sir, myśliwiec był w świetnym stanie technicznym i nie wiem co mogło wywołać awarię. Pytał mnie pan także o sprawność systemów „Renown” na orbicie Delta Polaris i w jej atmosferze. Na orbicie nie działałaby wszelaka łączność czy czujniki, gdyż chmury jonowe sięgają do stratosfery planety. Nie mielibyśmy łączności z nikim na planecie, a ratownicy nie mogliby korzystać z pomocy czujników „Renown”, chyba że wprowadzić go w niższe warstwy atmosfery.
- Pytałem pana o taką możliwość.
- Teoretycznie to możliwe. Musielibyśmy wciągnąć do kadłuba lub zdemontować większość wystających elementów, chociaż myślę, że anteny czujników dałoby się ocalić. W atmosferze nie moglibyśmy być zbyt długo, najwyżej pięć minut, ponieważ pomocnicze silniki odrzutowe i antygrawitacyjne mają za małą moc, by nas tam utrzymać. Wysokość dolnej granicy stratosfery Delta Polaris wynosi 5,5 kilometra, a minimalna wysokość na którą moglibyśmy zejść to 5 kilometrów, więc, jak pan widzi potrzebujemy precyzji.
- Dziękuje, pogadam o tym z podporucznik Mockingjay.
Nagle, zadzwonił dzwonek do drzwi.
- Wejść.
Do sali wszedł oficer służbowy.
- Sir, wrócił patrol z orbity.
- I co?
- Ani śladu myśliwca, sir. Musieli się rozbić na planecie. Na orbicie znaleźliśmy odrzucony reaktor, bez wątpienia pochodzący z F/A-118. Co więcej, zauważyliśmy obłok plazmy, wskazujący prawdopodobnie kierunek lotu maszyny. Niestety, nie mogliśmy użyć czujników, i dokonaliśmy oględzin wizualnie. Wygląda na to, że rozbili się na południowym kontynencie, sir. Precyzyjniej się nie da.
- Dziękuje, panie poruczniku. - podziękował kapitan i zwrócił się do reszty- Panie i Panowie, przerywamy obrady. Wznowimy je kiedy będzie więcej śladów. Ja idę do nawigatorni.

Mostek nawigacyjny „Renown”, zwany nawigatornią był, w przeciwieństwie do centrali taktycznej, przestronny i spory. Całą jedną ścianę zajmowało wielkie okno, z widokiem dokładnie przed dziób statku, na którym można było wyświetlać różnorakie siatki, mapy i pomoce nawigacyjne. Gdzie się dało upchane były konsole. Na samym środku stała największa konsola – stanowisko podporucznik Tristy Mockingjay. Jego właścicielka siedziała na fotelu, poprawiając rude włosy. Odwróciła się, gdy do środka wszedł kapitan.
- Słucham, sir?
- Panno Mockingjay, musimy wejść na orbitę Delta Polaris, możliwie niską.
- Sir, zastrzegam, że nie będziemy tam mieli łączności.
- To akurat wiem.
- Skoro tak...- porucznik siadła z powrotem na fotelu i zaczęła wydawać rozkazy, nie przejmując się zbytnio kapitanem nad głową- Wilson, dawaj na główne okno siatkę kursową.
Na głównym oknie, szyba została zasłonięta przesłoną na której wyświetlił się izometryczny obraz, z niebieskim trójkątem oznaczającym „Renown”, zieloną linią jego kursu, i białą kulą planety.
- Świetnie, no to jazda, panowie, opuszczamy orbitę okołosłoneczną, Timber, proszę dać 50 procent mocy, Johnson- stery, panie Brugess- zwróciła się do swojego zastępcy- Ile czasu do orbity?
- To zależy jaka orbita i gdzie, ma'am.
- No właśnie. Panie kapitanie?
- Orbita geostacjonarna nad południowym kontynentem.
- Słyszał pan panie Brugess.
- Tak jest.
Niedługo później, pod wpływem mocy silników, linia kursu zaczęła powoli skręcać w stronę Delty Polaris, aż przeszła w satysfakcjonujący podporucznik Mockingjay transfer.
- Ok, panowie.- powiedziała- Timber, wyłącz silniki. Lecimy dalej na jałowym.
- Tak jest.
Cztery dysze silników głównych „Renown” zgasły, i dwukilometrowy lotniskowiec leciał kursem transferowym wyłącznie z rozpędu. Po kilku minutach Brugess zameldował
- Ma'am, zbliżamy się do orbity.
- Świetnie, ciąg na dwanaście sekund na mój znak. Obrócić nas przeciwnie do kierunku lotu, panie Johnson.
„Renown” leniwie, popychany białymi ognikami silników manewrowych, obrócił się.
- Panie Timber! Ciąg. Teraz!
Silniki, obrócone przodem do kierunku lotu zadziałały jak hamulce, zwalniając statek do prędkości orbitalnej. Na siatce kursowej linia kursu zaczęła się zaginać wokół Delta Polaris, aż utworzyła dokładnie okrągłą orbitę.
- Wyłączyć ciąg, panie Timber.
- Aye, Aye, ciąg wyłączony.
- Widzi pan, sir? Jesteśmy na geostacjonarnej.
- Dziękuje, panno Mockingjay.


Przez kilka godzin Paulowi i Annie udało się jakoś urządzić. We wraku, przykrytym podpartym na trzech belkach brezentem z zestawu ratowniczego, urządzili miejsca do spania. Annie udało się przestroić radio by nadawało co kilka sekund impulsy na wszystkich pasmach, co pozwalało ich odnaleźć. Paul poświęcił swój kombinezon i, korzystając z jego pomarańczowego koloru, rozłożył go kilka metrów od wraku w charakterze płachty sygnalizacyjnej. Słońce zachodziło, gdy zabrali się do jedzenia papki proteinowej z zestawu racji żywnościowych.
- Jak myślisz, znajdą nas?- spytała Anna.
- Kto wie? Zrobiliśmy wszystko, by zachować się przy życiu i możliwie łatwo dać się odnaleźć. Teraz możemy liczyć tylko na naszych kolegów i koleżanki z „Renown”.
- Oby szybko...
- Cii! - uciszył ją Paul – Słuchaj!
Od strony dżungli dochodziły ciche syki.
- C-co to jest?
- Nie wiem, Anno. Bądźmy gotowi.- Paul odbezpieczył broń, co Anna także uczyniła, i wstał. Nagle z krzaków wyskoczył dziwny stwór, wyglądający jak krzyżówka kobry ze stonogą. Zwierze rzuciło się na Paula, zanim ten zdążył wystrzelić, i przewróciło go na ziemię. Paul starał się odepchnąć gada, ale ten, mimo prób bosmana, zbliżał swoje wielkie jak sztylety zęby jadowe w kierunku szyi Paula. Ten żegnał się już z życiem, gdy usłyszał dźwięk podobny do wizgu bicza. Zwierze znieruchomiało i Paul zrzucił je z siebie. Obok stała Anna z pistoletem z dymiącą jeszcze lufą.
- Uff, dzięki- westchnął Paul
- Na moim miejscu zrobiłbyś to samo... Och!
- Co?
Anna przysiadła na skrzydle.
- Nic... tylko mi zimno. Okropnie zimno.
Paul spodziewał się najgorszego. Spojrzał w kierunku ramienia Anny. Opatrunek był brudny, a cała okolica rany szaroczerwona i opuchnięta.
- O czymś mi nie powiedziałaś!
- Ja... wpadłam niechcący do tej rzeki.
- No to pięknie. Właśnie dlatego tropikalną wodę się odkaża.
Paul dotknął jej czoła.
- Masz gorączkę.
- Możesz coś z tym zrobić?
Paul pogrzebał w apteczce.
- Mogę trochę zbić gorączkę, ale tu są głównie środki przeciwbólowe. Bez pomocy długo nie pożyjesz.

„Renown” właśnie kończył szóstą orbitę wokół Delta Polaris. Ekipy komandora O'Donnela właśnie kończyły zabezpieczać okręt przed wejściem w atmosferę. Kapitan i pierwszy oficer siedzieli na pomoście dowodzenia, małej kopułce na samym szczycie nadbudówki. Z pomostu niewiele dało się zrobić bezpośrednio, gdyż służył on kapitanom i admirałom do wydawania rozkazów poszczególnym działom. Na szybie kopułki rzutnik wyświetlał obecnie przyrządy atmosferyczne- sztuczny horyzont, wysokościomierz i prędkościomierz. Van Boer i Wilkins byli przypięci pasami. Porucznik Mockingjay sugerowała by całą załogę gdzieś usadzić, ze względu na gwałtowność możliwych manewrów. Kapitan sięgnął po wiszące na ścianie słuchawki i zaczął mówić.
- Panno Mockingjay?
- Słucham, skipper?
- Za ile wchodzimy w atmosferę?
- Pięć minut.
- Świetnie- powiedział kapitan – Panie Wilkins, proszę ogłosić alarm generalny.
- Tak jest, sir.
Wilkins włączył komunikacje wewnętrzną i zaczął mówić, równocześnie aktywując syrenę alarmową:
- Uwaga, Alarm generalny, kod 2 na całym statku! Cała załoga na stanowiska. Powtarzam: alarm generalny, kod 2 na całym statku! Cała załoga na stanowiska! Cały personel proszony jest o włożenie skafandrów alarmowych.
Światła zmieniły kolor na czerwony.
- Mówił pan o skafandrach? - powiedział kapitan- Czas i na nas.
To mówiąc, odpiął pasy i poszedł w kierunku szafki, skąd wyjął precozja pozwalające zamienić zwykły kombinezon mundurowy w skafander pozwalający przeżyć cztery godziny w próżni - hełm, aparat tlenowy, rękawice i pokrowce na buty. Ubrał to wszystko i uszczelnił skafander przyciskiem na ramieniu, a w jego ślady poszedł Wilkins, wyciągając z szafki drugi zestaw. Po chwili wrócili na miejsca, tym razem odpowiednio zabezpieczeni.
- Uwaga, wchodzimy w atmosferę!- rozległo się ostrzeżenie podporucznik Mockingjay.
„ Renown” wchodził płaską trajektorią w atmosferę. Pole ochronne wokół statku zaświeciło się na czerwonopomarańczowo.
Zaczęło coraz bardziej trząść. Czerń kosmosu zniknęła całkowicie, a przed dziobem pojawiły się chmury.
- Raport o stanie statku, panie Wilkins.
- Wszystko w porządku, za wyjątkiem przeciążeń drugorzędnych układów na kilku pokładach. Znosimy te wariacką jazdę nadzwyczaj dobrze.
- Kapitanie! Kapitanie!- krzyknął z entuzjazmem przez interkom porucznik Parkash.- Mamy sygnał z powierzchni!
- Na miłość boską! Gdzie?
- Na południowym kontynencie. To radio na częstotliwości Sojuszu.
- Boja ratownicza?
- Nie, radio myśliwca, ale nadaje jak boja. Porucznicy Smirnov i Evergreen właśnie robią skan.


- Sir, to tylko połowa sukcesu. - Katherine właśnie zdawała raport w kajucie kapitana. - Cały ten teren to bagno. Nic tam nie wyląduje. Najbliższe zdatne miejsce jest 10 kilometrów od wraku. To, w takich warunkach dwa dni drogi, gdyż użycie pojazdów nie wchodzi w grę, ze względu na teren. Wydaje mi się jednak, że ekspedycja ma spore szanse powodzenia. Martwi mnie tylko to … - mówiąc to, wskazała na górkę na wyświetlonej na projektorze mapie topograficznej - To mi wygląda na tworzący się wulkan, i to kilometr od miejsca wypadku.
- Do takich misji nadaje się pani najlepiej w całej marynarce. Uda się pani. Na pewno.
Katherine cała ta sprawa bardzo się nie podobała. Trochę zbyt przypominała inną sprawę, w którą była wplątana na długo przed pójściem do wojska. Nie chciała, by Paula i Annę spotkały takie problemy, jak ją i jej przyjaciela, kilka lat temu. Wiedziała, że musi ich uratować.

Na przyległym do hangaru głównego jednym z sześciu lądowisk dla promów spoczywał, oparty na trzech goleniach podwozia, transportowiec uniwersalny U/H- 600 Starhawk. Starhawk mógł zabrać dwie tony uzbrojenia czy ładunku oraz 25 ludzi. Był przy tym wyposażony w emiter hipernapędu, co prawda o małej mocy, ale pozwalający na podróże międzygwiezdne. Porucznik Evergreen osobiście doglądała załadunku, poprawiając co chwilę gruby, ciemnobrązowy warkocz, którego nie imały się żadne regulaminy mundurowe. Ośmioosobowy zespół ratowniczy składał się z niej, pomocnika głównego lekarza chorążego Charlesa Riggera, dowódcy pokładowego batalionu marines kapitana Reeda i dwóch żołnierzy oraz trzech ratowników z działu operacji polowych. Katherine przeglądała na palmtopie manifest ładunkowy promu. Zapasy medyczne, dwie pary noszy, namioty, ponton, materiały wybuchowe, ręczne karabiny maszynowe...
-Erkaemy! Materiały wybuchowe!- Katherine była bardzo zdziwiona. - Panie Reed!
Jej podejrzenia nie były bezpodstawne. Kapitan Reed zabierał ze sobą, obojętnie na jaką misję był wysyłany, mały arsenał a każdy napotkany, obojętnie jaki problem, rozwiązywać próbował siłowo, co porucznik Evergreen musiała mu wybijać z głowy.
- Przepraszam, ale nie wiem co możemy tam napotkać. Jadowite owady, węże...
- Po co, do jasnej cholery tona RDX na węże! Na tygrysa wziąłby pan cały batalion pancerny!
- Jest jeszcze jeden problem. Takie małe planety są ulubioną kryjówką terrorystów i innych szumowin.
- Och... dobra, bierz pan swoje pukawki, ale to pańscy ludzie będą to dźwigać.


Powietrze w dżungli było tak gęste, że można byłoby je krajać nożem. Mała kolumna porucznik Evergreen posuwała się w ślimaczym tempie. Mapa, którą dał jej do dyspozycji chorąży Smirnov, wyznaczona na szybko okrętowymi radarami, nie nadającymi się zupełnie do tego celu, była wyjątkowo nieprecyzyjna. Co prawda, byli cztery godziny drogi od wraku, ale straty były spore. Jedną z par noszy zajmował starszy marynarz Ducker, którego ciężko zranił drapieżny gad. Dodatkowo, podczas przeprawy przez morską zatokę pontonem, jeden z dwóch worków z zapasami medycznymi wypadł za burtę.
- Uwaga!- krzyknęła Katherine - Odpoczniemy tutaj godzinę! Panie Reed, pan i pańscy ludzie pójdą na zwiad!
- Tak jest!
Reed wraz z żołnierzami wstali, kapitan powiedział coś jednemu z nich i poszli w głąb dżungli.

Porucznik Evergreen kończyła właśnie zupę z racji polowych, gdy do obozu wbiegł zdyszany Reed.
- Pani porucznik!
- Co jest?
- Zwałowisko skalne. Jakieś stare odłamy, które oderwały się od tego ostańca zagradzają nam drogę.
- Duże to rumowisko?
- Obejście zajęło by ponad dzień drogi.
- Szlag. Nie mamy tyle czasu. Panie Reed, pańska tona RDX chyba się przyda.
Kilkanaście minut później Katherine stała przy zwałowisku. Ściółkę leśną zawalały metry kabli. Ludzie Reeda, z użyciem palników laserowych wycinali w lawinie kieszenie na ładunki. Tu i ówdzie poupychane były zawinięte w folie porcje materiału, w które powtykane były elektrody zapalników. Sam kapitan Reed majstrował coś przy sporej metalowej skrzynce z pulpitem sterowniczym.
- Gotowe- zameldował po chwili- Radzę się gdzieś ukryć, ma'am. Będzie huk.
- Uwaga!- Katherine złożyła dłonie w trąbkę i krzyknęła- Wszyscy na ziemię! Będziemy wysadzać! Panie Reed, zaczynamy.
Kapitan wcisnął przycisk na pulpicie.
- Mamy pięć sekund! Szybko, za ten głaz!
Oboje jednym susem wpadli za wskazany kamień. Po chwili rozległ się huk, a na wszystkich pospadały grudy ziemi i żwiru. Gdy pandemonium ustało, Katherine uniosła ostrożnie głowę. W rozwiewającym się dymie widać był spore przejście w zwałowisku.
- Dobra robota panie Reed.

Anna marniała z minuty na minutę. Spuchła jej cała ręka. Paul robił co mógł, ale bez specjalistycznego sprzętu nie dało się nic zrobić.
- Paul...
- Co? Co?
- Ja... tak mi przyjemnie.
Paul pochylił się nad nią. Z oczu ciekły mu łzy.
- Anno! Ja... uratują nas! Zobaczysz! Będzie dobrze- łkał
- Przestań gadać głupoty... Nie dożyję wieczora, prawda? Przyjemnie mi, bo teraz nie mam już żadnych problemów. Nic, nawet mnie nie boli...
- Anno! Błagam, wytrzymaj jeszcze chwilę...
- Nie ma takiej potrzeby, zaraz wam pomożemy.- rozległ się głos zza pleców Paula. Gdy ten się odwrócił, mało nie oszalał z radości. Przed nim stała porucznik Katherine Evergreen i kilku ludzi w czarnych kurtkach polowych, dźwigających sprzęt medyczny.
Panie Rigger!- krzyknęła Katherine- proszę sprawdzić stan poszkodowanej, bo panu, panie bosmanie chyba nic nie jest.
Chorąży Rigger podbiegł z torbą medyczną i przyjrzał się Annie
- Niedobrze, ma'am. To jakieś zakażenie, ale nie widziałem nigdy podobnego przypadku. Panie Kousky- zwrócił się do swojego asystenta- Proszę podać trzy miligramy trychozolaminy! To ją na kilkanaście godzin ustabilizuje.
Nagle ziemia zaczęła się trząść, a z koron drzew z furkotem wyleciały ptaki. Z lasu zaczęły wybiegać zwierzęta. Marynarze wyciągnęli broń.
- Nie, one się nami nie interesują!- Krzyknęła Katherine.- Uciekają przed czymś.
Na oczach całej wyprawy, szczyt pobliskiego pagórka, tego który zwrócił uwagę Katherine w czasie zdawania raportu, rozbryznął się, i wyleciała z niego mieszanina lawy, skał i gazów piroklastycznych.
- Do jasnej cholery!- Porucznik Evergreen wydobyła komunikator i wywołała prom.- Pilocie! Ile zajmie ci dolot do miejsca kraksy? Mamy tu wybuchający wulkan kilometr od nas!
- Minutę, ale tam nie wyląduje.
- To zawiśnij nad ziemią i otwórz rampę! Musimy stąd zwiewać!
Lawa wtoczyła się do rzeki, wzbijając kilkudziesięciometrowy kłąb pary. Prom z furkotem antygrawów nadleciał nad dżunglą, obrócił się, zawisł metr nad ziemią i otworzył dolną rampę.
Rigger przypiął Annę Bjorn do noszy i podał je członkowi załogi promu, po chwili podobnie postępując z Duckerem. Następnie na pokład po kolei wdrapali się ratownicy, Paul i Katherin. Prom uniósł się, tuż przed tym, jak jęzor lawy pochłonął wrak myśliwca.
- Uff, o mały włos- Paul otarł pot z czoła.

Kilka dni później, siedział na stołku przy łóżku Anny w pokładowym ambulatorium „Renown”. Bjorn dochodziła do zdrowia, ale według doktor Budilov latać będzie mogła dopiero po półrocznej rehabilitacji.
- Po tym wszystkim w życiu nie pojadę na safari.- powiedział.
- Ja też – odpowiedziała Anna.- Chyba że z tobą.
- Ale mówiłem, że nie pojadę.
- W takiej sytuacji, na jedno wychodzi.
Oboje roześmiali się.